VII SA/Wa 1817/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2005 r. sprawy ze skargi H. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki skargę oddala. Decyzją z dnia [...] maja 2002 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] lutego 2002 r., znak: [...], nakazującą, rozbiórkę samowolnie wybudowanej altanki na działce o nr ew. [...]w miejscowości D., gm. J. Z ustaleń poczynionych w sprawie administracyjnej wynikało, że altanka ta nie stanowiła przedmiotu zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2000 r. W piśmie tym mowa o zamiarze wzniesienia pergoli drewnianej, a z oględzin poczynionych na działce wynikało, że wzniesiona została altanka w kształcie sześciokąta na słupkach metalowych. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż z pisma przedstawionego jako kserokopia zgłoszenia skierowanego do Urzędu Gminy w J. nie wynikał zamiar budowy altanki. Ponieważ H. Ż. nie wylegitymowała się skutecznym złożeniem zawiadomienia o zamiarze budowy altanki, organ uznał, iż obiekt ten wzniesiono bez wymaganego pozwolenia, wobec czego należało na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 tekst jednolity z późn. zm.) nakazać jego rozbiórkę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła H. Ż. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w L. wyrokiem z dnia 3 października 2003 r., sygn. akt: II SA/Lu 844/02 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd dokonał oceny merytorycznej działań administracji w tej sprawie, uznając, iż "zaskarżona decyzja nie narusza stanowiącego podstawę jej wydania art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a ustalenia faktyczne sprawy dokonane zostały bez naruszenia przepisów procedury administracyjnej." Sąd dokonał również oceny pisma zawierającego zgłoszenie zamiaru budowy, w sposób następujący "Pismo to zawiera zgłoszenie dotyczące ogrodzenia, krawężnika, pergoli i oczka wodnego o pow. ok. 70 m2 (k.- 51), lecz nie ma w nim mowy o altance". Wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie stał się prawomocny. W dniu 11 sierpnia 2004 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. H. Ż. zasygnalizowała "konieczność wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2002 roku, nr [...]. Jak wynika z ustaleń faktycznych poczynionych po uprawomocnieniu się wyżej wymienionej decyzji, omyłkowo tylko w zawiadomieniu o zamiarze budowy altanki użyto określenia pergola. Omyłka wynikła z niewłaściwego pojmowania terminu altanka i pergola jako pojęć tożsamych." We wniosku, pomimo powołania jako podstawy również art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie przytoczono żadnych okoliczności objętych dyspozycją tego przepisu. Rozpatrując tak sformułowany wniosek, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2004 r., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] maja 2002 r. W uzasadnieniu organ podał, że zachodzą przesłanki do odmowy wznowienia postępowania, gdyż powołane w piśmie okoliczności w ogóle nie mieszczą się w kręgu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., a pismo o wznowienie złożono z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu, nadto wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 3 października 2003 r., sygn. akt: II SA/Lu 844/02 oddalona została skarga H. Ż. na tę decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania H. Ż. od tej decyzji utrzymał ją w mocy. Organ odwoławczy ustalił, iż okoliczności stanowiące w ocenie skarżącej podstawę do wznowienia postępowania znane były wnioskodawczyni już w maju 2002 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożono w dniu 11 sierpnia 2004 r., co oznacza, że uchybiono terminowi przewidzianemu w art. 148 § 1 k.p.a. Już z tych względów odmowa wznowienia była uzasadniona. Ponadto organ stwierdził, że podnoszone przez wnioskodawczynię okoliczności nie są ujęte w art. 145 § 1 k.p.a. jako podstawa wznowienia postępowania. W wyroku z dnia 3 października 2003 r., NSA jednoznacznie bowiem uznał, iż skarżąca zgłosiła budowę pergoli, a nie altanki. Z tych okoliczności organ wyprowadził wniosek, że żądanie wznowienia postępowania z powodu niewłaściwego określenia nazwy obiektu nie może być podstawą do jego wznowienia. H. Ż. złożyła skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach i wywodząc, że organy nie wzięły pod uwagę nowych okoliczności, że wnioskodawczyni w dacie wybudowania altanki posiadała nieruchomości rolne, nie wzięły zatem pod uwagę, że wzniesiona budowla służyła produkcji rolnej, i w tym kontekście nie oceniły, czy została ona wybudowana zgodnie z wymaganiami prawa. Zarzucono też, że nie ustalono, od jakiej daty liczono upływ terminu do złożenia wniosku, a także obrazę art. 29 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego oraz art. 7, 8, 9, 12, 77 § 1, 107 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenić może jedynie czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji nie sposób zaś zarzucić naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 148 § 1 k.p.a. strona zamierzająca wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną, może to skutecznie uczynić, zwracając się do organu administracji w terminie jednego miesiąca od daty, w której dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przesłanką podaną przez wnioskodawczynię we wniosku było to, iż, jej zdaniem, przedmiotem zgłoszenia zamiaru budowy była nie pergola (takiego określenia użyto w piśmie z dnia 25 kwietnia 2000 r.), lecz altanka. Jak podano we wniosku o wznowienie, omyłkowo tylko w piśmie zgłoszeniowym użyto nazwy pergola, chociaż w istocie zgłaszającej chodziło o zgłoszenie zamiaru budowy altanki. Organy, rozpatrując tak sformułowany wniosek uznały, że stan opisany przez wnioskodawczynię nie mieści się w granicach podstawy prawnej wznowienia postępowania ujętej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż mowa tam o nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję. Użycie przez stronę nazwy zgłaszanego obiektu budowlanego (pergola) znane było stronie w dacie wydawania i doręczenia jej decyzji o nakazie rozbiórki altanki. Jeśli nawet uznać, że omyłka strony co do nazwy zgłaszanego obiektu budowlanego stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to okoliczność ta znana była wnioskodawczyni od daty doręczenia decyzji o nakazie rozbiórki, najpóźniej zaś od daty decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę altanki z dnia [...] maja 2002 r. i od tej daty biegł miesięczny termin na ewentualne złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek zaś złożony został w dniu 11 sierpnia 2004 r., a więc z dwuletnim przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Z tych względów organ administracji zasadnie odmówił, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wznowienia postępowania. Dodać należy, że organy rozpatrujące wymienione pismo przeoczyły, że zostało ono złożone jako podanie o wznowienie z urzędu (a więc nie na wniosek) postępowania zakończonego decyzją pierwszoinstancyjną (a więc nieostateczną) i nie ustosunkowały się do tej okoliczności. Zasadnie jednak organy uznały, że pismo takie (sygnalizujące potrzebę wznowienia postępowania z urzędu) złożone przez stronę legitymowaną do złożenia takiego wniosku potraktować należało jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, w tym przypadku decyzją z dnia [...] maja 2002 r., gdyż podstawę prawną dla takiego działania daje art. 235 § 1 k.p.a. Ponadto Sąd zważył, iż w zgłoszeniu mowa o zamiarze budowy pergoli drewnianej, wybudowano zaś w rzeczywistości altankę wspartą na słupkach metalowych o średnicy 70 mm (co wynika z protokołu oględzin znajdującego się w aktach), nie mogło więc być mowy o żadnej pomyłce w rozumieniu nazwy wznoszonego obiektu, skoro zgłaszano obiekt drewniany, a wybudowano - ze wspornikami metalowymi. Kwestia ta jednak ma charakter drugorzędny wobec okoliczności prawidłowo i wystarczająco podniesionych przez organ II instancji w uzasadnieniach decyzji odmawiających wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Ocenę taką dodatkowo wspiera wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego cytowany w części historycznej niniejszego orzeczenia. W wyroku tym zawarto już jednoznaczne ustalenia odnoszące się do kwestii podnoszonych obecnie przez stronę jako podstawa wznowienia. Sąd w wyroku z dnia 3 października 2003 r. ustalił, że przedmiotem zgłoszenia była nie altanka, lecz pergola. Rzekomo omyłkowe rozumienie tych terminów przez stronę, nie mogło być zatem uznane przez organy administracji za podstawę wznowienia postępowania, gdyż obiektywna ocena okoliczności podawanej w podaniu o wznowienie została już wcześniej przesądzona w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogła być zatem uznana za nową okoliczność, skoro podlegała już wcześniej badaniu i ocenie Sądu. Z podanych wyżej przyczyn dalsze argumenty podnoszone przez skarżącą pozostają bez znaczenia w sprawie, w szczególności argument posiadania gospodarstwa rolnego, gdyż takie same obowiązki prawne w zakresie zgłaszania zamiaru budowy ciążą na właścicielach działek budowlanych jak i właścicielach gospodarstw rolnych, a okoliczność dokonywania ocen czy altana nazwana w zgłoszeniu pergolą, jak twierdzi skarżąca, służy celom produkcji rolnej, pozostaje bez prawnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Opisane wyżej uchybienia postępowania administracyjnego nie mogąjednak jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.