VII SA/Wa 1818/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną skargę oddala Sygn. VII SA/Wa 1818/09 UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenie na wykonanie przez A. i R. S., robót budowlanych polegających na przebudowie wewnętrznej instalacji gazu wraz z zamontowaniem kotła gazowego dwufunkcyjnego co/cw w mieszkaniu nr [...] budynku wielorodzinnego położonego przy ulicy K. w L., działka ew. nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że A. i R. S. wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na przebudowę wewnętrznej instalacji gazu wraz z zamontowaniem kotła gazowego dwufunkcyjnego co/cw. Przedmiotowy wniosek nie zawierał oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec powyższego, organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia tego braku, a inwestorzy uzupełnili wniosek o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku prowadzonego postępowania wpłynęło pismo M. P. współwłaściciela dz. nr [...], przy ul. K., informujące o braku zgody na wykonanie tych robót budowlanych. W związku z powyższym wezwano A. i R. S. do wyjaśnienia tej kwestii. Inwestorzy złożyli wyjaśnienie, że posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożyli ponownie oświadczenie z dnia 18.08.2005r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. W tych okolicznościach organ wskazał, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w razie spełnienia przez wnioskodawcę wymagań określonych w przepisach ustawy - Prawo budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożył M. P. - reprezentowany przez R. P. - właściciel lokalu nr [...] i współużytkownik wieczysty w części 12/100, działki nr [...], na której położony jest budynek mieszkalny przy ul. K., w L. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania M. P. reprezentowanego przez R.P., od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania, na rzecz A. i R. S., pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej wraz z zamontowaniem kotła gazowego dwufunkcyjnego co/cw w mieszkaniu nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. K. w L. - umorzył postępowanie odwoławcze. Wnoszący odwołanie wskazał, że ani on ani jego pełnomocnik nie wyrazili zgody na realizację przedmiotowej inwestycji i przyczyną tego sprzeciwu jest konflikt, jaki zaistniał wobec odmowy udzielenia przez inwestorów S., zgody na montaż instalacji elektrycznej w lokalu mieszkalnym nr [...] należącym do M.P. oraz tocząca się przed sądem cywilnym sprawa, co wykluczało możliwość porozumienia w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zasady zarządu nieruchomością wspólną określają przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 21 ust. 1, w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy, sprawami wspólnoty mieszkaniowej w budynku, w którym jest więcej niż siedem lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych, kieruje i reprezentuje tę wspólnotę na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami powołany zarząd. Zatem w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, jako strona postępowania mogła być uznana jedynie wspólnota mieszkaniowa. Natomiast poszczególni właściciele lokali mogą być uznani za strony postępowania tylko w przypadku, gdy wykażą swój indywidualny interes prawny - wskażą normę prawa, z której będzie wynikało, że został naruszony ich interes prawny. W omawianej sprawie lokal mieszkalny, w którym przewidywana jest budowa wewnętrznej instalacji gazu, zlokalizowany został w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, w którym lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych jest więcej niż siedem, co potwierdza wypis z ewidencji gruntów. Ponadto inwestor w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powołał uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej "K." z dnia [...] czerwca 2005r. oraz z dnia [...] czerwca 2005r. Ponieważ odwołujący się nie wykazał, w jaki sposób inwestycja naruszy jego indywidualnie chroniony interes prawny, organ uznał, że nie jest stroną postępowania i wydał decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Pismem z dnia 23 kwietnia 2008 r. R.P. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. W jego ocenie, decyzja o pozwoleniu na budowę na rzecz A. i R. S., wydana została w wyniku przestępstwa. Twierdził też, że jest stroną postępowania, a kwestionowana decyzja Wojewody [...] "zagraża życiu wielu ludzi oraz grozi katastrofą budowlaną w wielkich rozmiarach". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2008r., na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. P. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących przebudowy wewnętrznej instalacji gazu – odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał, na rzecz A. i R. S. pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie wewnętrznej instalacji gazu wraz z zamontowaniem kotła gazowego w lokalu nr [...] budynku mieszkalnego przy ul. K. w L. W wyniku rozpatrzenia odwołania M. P. reprezentowanego przez R. P., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r. umorzył postępowanie odwoławcze wykazując, iż M. P. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, a zatem nie jest stroną postępowania w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. R.P. działający imieniu M.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. umarzającą postępowanie odwoławcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 670/05, odrzucił skargę M.P.. Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu stało się prawomocne z dniem 8 stycznia 2008 r. Po przypomnieniu toku postępowania organ wskazał, że wznowienie postępowania, zgodnie z przepisem art. 147 kpa, następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145 a następuje tylko na żądanie strony. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania następuje, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub art. 145a § 2, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży osoba, nie będąca stroną w sprawie lub nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zawęża krąg stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zasady zarządu nieruchomością wspólną określają przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 21 ust. 1, w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy, sprawami wspólnoty mieszkaniowej w budynku, w którym jest więcej niż siedem lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych, kieruje i reprezentuje tę wspólnotę na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami powołany zarząd. Czynności zwykłego zarządu, w myśl art. 22 ustawy, podejmuje zarząd samodzielnie. Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 ustawy, potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu, stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy, jest udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej. To oznacza, że z odwołaniem od decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej może wystąpić jedynie osoba upoważniona przez Wspólnotę Mieszkaniową na podstawie odrębnej uchwały, tzw. "pełnomocnictwa rodzajowego". Natomiast poszczególni właściciele lokali mogą być uznani za strony postępowania tylko w przypadku, gdy wykażą swój indywidualny interes prawny - wskażą normę prawa, z której będzie wynikało, że został naruszony ich interes prawny, np. poprzez ograniczenie dostępu do ich lokalu mieszkalnego. W omawianej sprawie decyzja przewiduje wykonywanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, w którym lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych jest więcej niż siedem, co potwierdza lista właścicieli lokali załączona do uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej oraz wypis z ewidencji gruntów. Z oświadczenia inwestorów o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wywiedzionego m.in. z uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej "K." z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz z dnia [...] czerwca 2005 r. wynika, iż inwestorzy uzyskali zgodę na przebudowę wewnętrznej instalacji gazu. Oświadczenie jest dla organów administracji architektoniczno-budowlanej wiążące. Dlatego organ uznał, że R.P. nie wykazał indywidualnego interesu prawnego i nie było możliwe wznowienie postępowania na jego wniosek. Od powyższej decyzji R.P. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Wskazał, w nim że jest współwłaścicielem działki gruntu nr ew. [...], na której znajduje się budynek oraz, że nie wyraził zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, a decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, gdyż inwestorzy nie dysponowali prawem do nieruchomości na cele budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania R.P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008r., odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z dnia [...] października 2005r., umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008r., było ustalenie braku legitymacji wnioskodawcy do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r. Organ odwoławczy uznając rozstrzygnięcie za słuszne wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania obejmuje dwa etapy. Pierwszym jest tzw. etap wstępny (wyjaśniający), w trakcie którego organ bada wyłącznie kwestie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, tj. czy: żądanie pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia; czy zachowano termin do złożenia wniosku i czy wnoszący żądanie wskazał, przesłankę wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu wszystkich tych przesłanek organ może merytorycznie badać przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 K.p.a. W przeciwnym przypadku organ odmawia wznowienia postępowania. Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2008r. R. P., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r., umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. Zgodnie z przepisem 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Pomimo pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2009r. (doręczonego skarżącemu w dniu 30 czerwca 2009r.) wzywającego R. P. do jednoznacznego określenia daty, w której dowiedział się o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r., oraz o fakcie wydania jej w wyniku przestępstwa wnioskodawca nie odpowiedział na powyższe wezwanie, co zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia 12 czerwca 2009r. skutkowało rozpatrzeniem sprawy w oparciu o materiał dowodowy, dotychczas zgromadzony. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r., doręczona została R. P. w dniu 29 października 2005r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Zatem najpóźniej w tym dniu (29 października 2005r.) wnioskodawca dowiedział się o decyzji Wojewody [...] z dnia 12 października 2005r. W tej sytuacji miesięczny termin do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania upłynął w dniu 30 listopada 2005r. Natomiast, wnioskodawca wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r. pismem z dnia 23 kwietnia 2008r., a więc z 29-miesięcznym uchybieniem terminu. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Odnosząc się do przesłanki uzyskania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r., za pomocą przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.), w związku z brakiem odpowiedzi na pismo z dnia 12 czerwca 2009r., organ przyjął, że wnioskodawca nie udowodnił daty, w której dowiedział się o powyższym fakcie. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą sądów administracyjnych strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. R.P. nie wykazał zatem w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę jego wniosku z dnia 23 kwietnia 2008r. Dlatego choć z innych względów niż organ wojewódzki, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r. R.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r. Domagając się jej uchylenia wskazał, że wbrew twierdzeniu organu nigdy nie została mu doręczona decyzja Wojewoda [...] z dnia [...] października 2005 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego związanego z przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę jak również i ta decyzja. Twierdził, że o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., dowiedział się 23 kwietnia 2008r. i w tej dacie wniósł o wznowienie postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skargi należy uznać, iż nie są one zasadne. Orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisu będącego materialnoprawną podstawą wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, to jest art. 149 § 3 k.p.a. Na wstępie należy wskazać, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie obliguje organ do zbadania, czy łącznie zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) tj. ustalenia, czy: 1. decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jest ostateczna, 2. wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, 3. podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., 4. żądanie wznowienia postępowania oparte jest na powołaniu wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. przyczyn wznowienia. Dopiero wystąpienie łącznie wszystkich wymienionych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), natomiast ich brak obliguje do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na to, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony jest możliwe wyjątkowo i to wyłącznie w przypadku oczywistego braku legitymacji procesowej. Na gruncie rozpoznawanej sprawy i analizy materiału dowodowego zebranego w aktach administracyjnych istniały podstawy do jednoznacznego i kategorycznego ustalenia, iż wniesienie o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem terminu jak i oczywistym był brak legitymacji procesowej po stronie skarżącego. Z treści wniosku o wznowienie postępowania oraz z pism składanych w jego toku, wynikało że Z. P. domagając się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., powoływał się na istnienie własnego interesu prawnego. Tym razem nie występował jako pełnomocnik M. P. Natomiast z wypisu z rejestru gruntów załączonego do akt sprawy wynika, że to M. P. jest właścicielem lokalu nr [...] i współużytkownikiem wieczystym 12/100 części działki nr [...], na której położony jest budynek mieszkalny przy ul. K. w L. Tym samym słusznie w uzasadnieniu decyzji, organ I instancji stwierdził, że niedopuszczalne było wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, gdyż żądanie wszczęcia postępowania złożyła osoba, nie będąca stroną w sprawie. Wprawdzie argumentacja zawarta w uzasadnieniu tej decyzji nie dotykała sedna sprawy i miałaby raczej zastosowanie w sytuacji, gdyby skarżący w imieniu M.P. domagał się wznowienia, tym niemniej w/w stwierdzenie było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił także w pełni wnioski zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, z których ewidentnie wynika, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r., doręczona została R.P. w dniu 29 października 2005r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Odmienne twierdzenie skarżącego, zawarte w skardze jest gołosłowne i przeczy dokumentowi. W tej sytuacji miesięczny termin do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania upłynął w dniu 30 listopada 2005r. Natomiast, wnioskodawca wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r., pismem z dnia 23 kwietnia 2008r. Słusznie organ uznał, w odniesieniu do przesłanki uzyskania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r., za pomocą przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.), że w związku z brakiem odpowiedzi na pismo z dnia 12 czerwca 2009r., wnioskodawca nie udowodnił daty, w której dowiedział się o powyższym fakcie. Poza tym należy zauważyć, że fakt zaistnienia przestępstwa podniesiony został w sposób abstrakcyjny. To strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, z dokładnością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.