VII SA/Wa 1818/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zaległych składek na ubezpieczenie społeczne postanawia zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. B. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W niniejszej sprawie, w dniu 4 października 2011 r. wydane zostało postanowienie, którym Sąd odrzuciła skargę M. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zaległych składek na ubezpieczenie społeczne. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2011 r. przyznano skarżącej M. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczony został radca prawny W. B. W dniu 13 lutego 2012 r. pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, iż pomoc ta nie została opłacona w całości ani w części. Jednocześnie we wniosku poinformował, że sporządził i przesłał skarżącej opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia Sądu z dnia 4 października 2011 r., którym odrzucono skargę. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radców prawnych jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (a więc 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu dotyczy zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, polegających na sporządzeniu przez radcę prawnego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 4 października 2011 r. postanowienia. Zatem radcy prawnemu należy się wynagrodzenie w wysokości 120,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 27,60 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 147,60 złotych. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia.