VII SA/Wa 182/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie ( WSA, As. WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Mariola Kowalska, , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2005 r. sprawy ze skargi J B na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2004 r. Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) Nr (...) z dnia (...) czerwca 2003 r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA /Wa 182/04 UZASADNIENIE Z i M K w dniu (...) lutego 1998r. – zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – dokonali w Urzędzie Rejonowym w (...) zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia ażurowego działek nr (...) i (...) zlokalizowanych w miejscowości (...) gmina (...) od strony drogi gminnej nr działki (...) oraz drogi gminnej nr działki (...). W piśmie z dnia (...) marca 1998r. skierowanym do inwestorów, organ potwierdził przyjęcie zgłoszenia, nadto podkreślił, iż ogrodzenie działek winno być usytuowane w liniach rozgraniczających tj. 4,0m od osi drogi gminnej, nr działki (...)i 6,0m od osi drogi gminnej, nr działki (...). Ponadto organ zobowiązał inwestora do uporządkowania terenu po wykonaniu robót. Po wpłynięciu skargi od właściciela sąsiedniej nieruchomości J B, organ nadzoru budowlanego dokonał kontroli wykonanych robót i stwierdził, że przedmiotowe ogrodzenie zostało usytuowane w granicach nieruchomości, niezgodnie ze zgłoszeniem. Wobec tego, Kierownik Urzędu Rejonowego w (...) decyzją znak (...) wydaną dnia (...) kwietnia 1998r. na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. nakazał rozbiórkę ogrodzenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody (...) znak (...) wydaną w dniu (...) maja 1998r, a skarga inwestora na powyższą decyzję, wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w (...), oddalona wyrokiem wydanym dnia 28 lutego 2002r. w sprawie II SA / Łd 1323/98. W dniu (...) czerwca 2003r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) przeprowadził kontrolę ogrodzenia podjętą w ramach nadzoru budowlanego. W wyniku kontroli stwierdzono, że ogrodzenie działek (...) i (...) wzdłuż drogi (działki (...)) zostało rozebrane i ustawiono nowe ogrodzenie metalowe na cokole betonowym o wysokości 195cm – w odległości około 3,90m od osi drogi. Natomiast działka od strony zachodniej wzdłuż drogi gminnej (o nr (...)) ogrodzona jest płotem metalowym o wysokości 185cm w odległości 6,5m od osi drogi – na odcinku 27,5m. Natomiast działka (...) posiada ogrodzenie na odcinku 92m wzdłuż drogi gminnej usytuowane w odległości 3,10m od osi drogi. W czasie kontroli stwierdzono również, że gruz betonowy pozostały po rozebraniu ogrodzenia składowany jest wzdłuż drogi w odległości 2m od jej osi. Wobec poczynionych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją nr (...) wydaną w dniu (...) czerwca 2003r. na podstawie art. 104 i art. 105 kpa umorzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki ogrodzenia działki o nr ew. (...) wzdłuż dróg gminnych o nr ew. (...) i (...) w miejscowości (...) gm. (...). W uzasadnieniu organ podał, że w trakcie przeprowadzonej w dniu (...) czerwca 2003r. kontroli stwierdzono, że Z K rozebrał ogrodzenie wykonane niezgodnie ze zgłoszeniem, budując nowe prawidłowo zlokalizowane. Wobec powyższego dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego zdaniem organu stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożył J B. W odwołaniu podniósł, że inwestor nie wykonał rozbiórki ogrodzenia a jedynie na części przesunął je o około 1m pozostawiając wyrwane fragmenty na środku czterometrowej drogi. Pozostało ogrodzenie wybudowane przez inwestora w 1997r., którego rozbiórkę nakazano decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) wydaną w dniu (...) listopada 1997r. Odwołujący podniósł, że sytuacja którą stworzył inwestor – pozostawiając na części drogi ogrodzenie, wybudowane w 1997r na osi drogi lub w niewielkiej odległości od niej, nadto pozostawiając betonowe elementy po zlikwidowanym ogrodzeniu wybudowanym w 1998r. uniemożliwiło mu dojazd drogą nr (...) do Fermy Drobiu którą prowadzi. Po rozpatrzeniu odwołania (...) Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego decyzją nr (...) wydaną dnia (...) stycznia 2004r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skoro inwestor dokonał rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia a następnie wykonał ogrodzenie tak, aby jego usytuowanie było zgodne z ustaleniami zawartymi w opinii urbanistycznej i przyjętym zgłoszeniem, należy uznać, że dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł, że organy administracji nie dokonały właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, gdyż inwestor wybudował w październiku 1997r. ogrodzenia w pasie dróg o nr ew. działki (...) i nr ew. (...). Decyzja nakazująca rozbiórkę tego ogrodzenia została wydana dnia (...) listopada 1997r., lecz ogrodzenie nie zostało rozebrane. Mimo tego w 1998r. inwestor wybudował dalsze ogrodzenie również w pasie dróg. Skarżący podniósł, że inwestor nie usunął ogrodzenia wybudowanego w 1997r. przesunął jedynie przy drodze nr (...) część ogrodzenia o 1m, pozostało jeszcze 6,5m ogrodzenia usytuowanego niezgodnie z przepisami, zaś przy drodze nr (...) – przesunięto 28m ogrodzenia, pozostawiono 50 metrów. Po przesuniętym ogrodzeniu pozostawiono w pasie drogi fundamenty oraz odcinki słupków. Skarżący podniósł, że wobec tego iż inwestor nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, organ wadliwie ocenił istniejący stan sprawy uznając że dalsze prowadzenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego w sprawie rozbiórki ogrodzenia jest bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Skarga jest zasadna. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji, w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa. Obowiązek ten dotyczy nie tylko organu pierwszej instancji, lecz także organu odwoławczego, gdyż celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej co oznacza, że organ ma obowiązek nie tylko ocenić decyzję organu pierwszej instancji lecz także rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987r. IV SA 385/87). Na temat tego, co jest przedmiotem postępowania odwoławczego wypowiedzieli się wielokrotnie przedstawiciele nauki prawa administracyjnego, będąc zgodni do tego, że organ odwoławczy jest obowiązany, tak jak organ pierwszej instancji dążyć z urzędu do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W niniejszej sprawie J B w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie ogrodzenia działki – podniósł szereg istotnych zarzutów i obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu było ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu wydanej decyzji. W niniejszej sprawie organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów i argumentów odwołania co jest oczywistym naruszeniem art. 107 kpa. Brak ustaleń i ustosunkowania się do zarzutów skarżącego uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji. Naruszenie art. 7 i 77 kpa z którymi wiąże się niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, mających wpływ na rozstrzygnięcie zobowiązuje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na względzie wskazane wyżej uchybienie Sąd uznał, że ze względu na ich charakter miały one wpływ na wynik rozstrzygnięcia i dlatego zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie w pkt II-im wyroku oparto na przepisie art. 152 wyżej opisanej ustawy.