VII SA/Wa 1820/17
PostanowienieWSA w Warszawie2018-09-19
Skład orzekający: Ewa Kowalska - Hupko
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu powinno uwzględniać podatek od towarów i usług, a także czy wysokość opłaty za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej powinna być ustalana na podstawie konkretnych przepisów rozporządzenia?Ratio decidendi
Sąd przyznał koszty pomocy prawnej z urzędu, w tym podatek od towarów i usług, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została ustalona na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia, z uwzględnieniem nakładu pracy pełnomocnika i charakteru sprawy.Stan faktyczny
Skarżący G. C. złożył skargę na decyzję Wojewody odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę instalacji gazowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Następnie pełnomocnik skarżącego, r.pr. R. K., który reprezentował go również w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd rozpoznał wniosek o przyznanie tych kosztów.Rozstrzygnięcie
Przyznano ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. R. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 zł, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 82,80 zł.Pełny tekst orzeczenia
Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi G. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę instalacji gazowej postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. R. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy).
Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. przyznano . prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła r.pr. [...].
W dniu 8 listopada 2017 r.pr. [...] zapoznał się z aktami sprawy, a następnie w dniu 23 maja 2018 r. stawił się na rozprawie. W trakcie rozprawy pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Wojewody [...] z [...]czerwca 2017 r.
W dniu 18 lipca 2018 r. r.pr. [...] złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego wyroku, wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów pomocy prawnej, nieopłaconych w całości ani w części.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715).
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4.
Ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 pkt 1 - 4).
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, aniżeli wymienione w pkt a i b, wynoszą 240 zł.
Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, r.pr. [...] reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a także sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku.
W ocenie referendarza sądowego, mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości), należało ustalić opłatę w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia, a więc w kwocie 360 zł. Opłata ta na mocy § 4 ust. 3 rozporządzenia ulega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług.
Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło