VII SA/Wa 1820/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Tomasz Janeczko, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi O. Z. i A. Z. na decyzję [...] Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r. Nr [...], [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Starosty M. Nr [...]z dnia [...] marca 2019 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla O. Z. i A. Z., na budowę budynku gospodarczego na działce nr ew. [...]w miejscowości D. W., gmina D. W. - uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Uzasadniając decyzję, [...]wyjaśnił, że [...] stycznia 2019 r. do Starostwa Powiatowego w M. M. wpłynął wniosek O. Z. i A. Z. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę ww. budynku. Starosta M., decyzją Nr [...]z [...] marca 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ew. [...]w miejscowości D. W., gmina D. W.. Odwołanie od tej decyzji wniosła M. S.. [...], postanowieniem z [...] maja 2019 r., zlecił Staroście M. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. [...] wyjaśnił, że decyzja w postępowaniu odwoławczym obowiązkiem organu jest ponowne, merytoryczne rozpoznanie sprawy i staranne ustalenie stanu faktycznego. Organ powołał treść art. 35 Pr. bud., wyjaśniając przesłanki stosowania tego przepisu przez organa administracji architektoniczno budowlanej. W ocenie [...], decyzja Starosty M[...] Nr [...]. nie odpowiadała prawu i niezbędne było jej uchylenia. Organ I instancji nie dokonał w sposób wyczerpujący sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości D. W. w gminie D. W., zatwierdzonego uchwałą Nr SR.[...] Rady Gminy D. W. z dnia [...] października 2016 r. [...] na terenie oznaczonym symbolem C.12.MN(U) (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług). § 9 pkt 8 planu miejscowego dopuszcza sytuowanie obiektów w granicy z działką sąsiednią na zasadach określonych prawem. Dlatego zastosowanie ma § 12 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich (dalej: "rozporządzenie"). Organ przytoczył treść § 12 ust. 1-4 rozporządzenia i wyjaśnił, że § 12 ust. 3 (obecnie § 12 ust. 4) rozporządzenia wyłączał stosowanie § 12 ust. 2 w wypadku sytuowania w zabudowie jednorodzinnej lub zagrodowej budynku gospodarczego o podanych w rozporządzeniu parametrach. Organ powołał się na uchwałę 7-miu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt: II OPS 3/16. Zgodnie zaś z projektem budowlanym, projektowany budynek gospodarczy miał wymiary [...] x [...] cm oraz [...] cm wysokości. Dlatego też [...]uznał, że projektowany budynek przekracza dopuszczalne wymiary z § 12 ust. 4 pkt 3, gdyż w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż [...]m i wysokości nie większej niż [...] m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż [...]m ścianą bez okien i drzwi. Z akt sprawy wynikało więc, że Starosta M. naruszył art. 35 ust. 1 Pr. bud. nakazujący organowi wydającemu pozwolenie na budowę sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami miejscowego planu, bądź decyzji o warunkach zabudowy, przepisami oraz kompletność takiego projektu i posiadanie wymaganych opinii i uzgodnień. Analiza zgodności inwestycji z przepisami jest kluczowym obowiązkiem organu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Efektem wadliwego sprawdzenia było niedostrzeżenie ww. wady projektu. W takiej sytuacji niemożliwe było zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał, że w świetle poczynionych ustaleń, pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z tą decyzją nie zgodzili się skarżący, wnosząc pismem z [...] sierpnia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w postaci § 12 ust. 2 i 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 3 Pr. bud. przez "ich przez błędną wykładnię i uznanie, że § 12 ust. 2 rozporządzenia ma charakter regulacji niesamodzielnej, a jego treść uzupełnia § 12 ust. 4 pkt 3 co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że projekt budowlany jest niezgodny z przepisami techniczno - budowlanymi, bowiem przekracza dopuszczalne wymiary, w sytuacji gdy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla Gminy D. W.". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji [...]i zasądzenie kosztów postępowania. wg norm prawem przepisanych. Uzasadniając skargę, skarżący wyjaśnili, że organ odwoławczy postanowieniem nr [...]z dnia [...] maja 2019 roku zlecił Staroście M. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 roku Starosta M. wezwał skarżących na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 Pr. bud. do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie przez: - doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 12 ust 4 pkt 3 (projektowany budynek gospodarczy powinien mieć długość nie większą niż [...] m i wysokość nie większą niż [...] m); - doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie § 5 (wszystkie strony i arkusze stanowiące część projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane oraz mieć numerację zgodą ze spisem zawartości tego projektu); - opatrzenie zmian naniesionych w projekcie budowalnym datą i pieczęcią, a autoryzacja zmian i poprawek powinna umożliwiać stwierdzenie, kto i kiedy ich dokonał; - uzupełnienia dokumentacji o aktualne na dzień naniesionych zmian oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane w art. 20 ust. 4 Pr. bud.; - przedłużenia stosownie do art. 12 ust. 7 Pr. bud. (ważnych na dzień nanoszonych poprawek w projekcie budowlanym) zaświadczeń o przynależności do izby; - przedłożenia [...] egzemplarzy kompletnego (uzupełnionego) projektu budowlanego. Skarżący wykonali te zobowiązania, poza pkt. 1, gdyż zgodnie ze stanowiskiem Starostwa Powiatowego w M. M. i projektanta wykonującego projekt budynku gospodarczego P. B., nie było to możliwe, albowiem byłoby to sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy D. W.. Dodatkowo projektant, w piśmie dnia [...].05.2019 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego, wskazał, że nie jest możliwym doprowadzenie projektu do zgodności z rozporządzeniem z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 12 ust. 4 pkt 3, bowiem w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie § 12 ust. 2, albowiem działka na której projektowany jest przedmiotowy budynek objęta jest m.p.z.p. dla miejscowości D. W., którego § 9 ust. 8 "dopuszcza sytuowanie zabudowy bezpośrednio przy granicy ź sąsiednią działką budowlaną, na zasadach określonych w obowiązujących przepisach prawa". Zasady zaś określone w obowiązujących przepisach prawa, jakim jest rozporządzenie, w szczególności § 13, 60 i 271-273 zostały uwzględnione i zapewnione w projekcie budowlanym. Ponadto miejscowy plan w § 9 ust. 10 pkt c nakazuje stosowanie dachów spadzistych o kącie nachylenia 25-40° co uniemożliwia wykonanie budynku o wysokości 3,0 m. Organ II instancji błędnie uznał, że gdy mamy do czynienia z projektowanym budynkiem gospodarczym, w granicy z działką sąsiednią, którego długość i wysokość przekracza granice dozwolone § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, pierwszeństwo znajduje ów przepis rozporządzenia przed § 12 ust. 2. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż [...] m i wysokości nie większej niż [...] m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż [...] m ścianą bez okien i drzwi. Zdaniem skarżących, gdy dla danego terenu obowiązuje plan miejscowy, stosownie do § 12 ust. 2 rozporządzenia, zapisy tego planu stanowią samodzielną podstawę i wykluczają zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. Zasadą jest sytuowanie obiektów na działce budowlanej w odległościach wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Kolejne ustępy § 12 rozporządzenia przewidują wyjątki od wskazanego sposobu sytuowania obiektów, dopuszczając możliwość lokalizacji obiektu w mniejszej odległości od granicy lub w granicy z nieruchomością sąsiednią. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1. pkt 2 (a zatem budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W § 12 ust. 4 rozporządzenia dopuszczono sytuowanie obiektów w innych odległościach w zabudowie jednorodzinnej lub zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273. § 12 ust. 2 rozporządzenia odwołuje się do zapisów planu miejscowego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w planie miejscowym znajdują się ustalenia co do przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), a więc stanowi regulacje powszechnie obowiązujące (źródło prawa) na danym terenie. Jak wskazuje art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. maksymalną wysokość zabudowy oraz gabaryty obiektów. W planie miejscowym określa się również, w zależności od potrzeb, sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do granic przyległych nieruchomości (art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p.). Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości [...] m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Brzmienie § 12 ust. 2 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że jeżeli plan miejscowy przewiduje możliwość sytuowania budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy w odległości [...] m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, to nie znajdują zastosowania wyjątki określone w § 12 ust. 3 i 4, a jedynie pozostałe przepisy techniczno-budowlane regulujące odrębne kwestie. § 12 ust. 2 rozporządzenia stawia jedyny warunek dla odstępstwa od zasady wynikającej z § 12 ust. 1, by to plan miejscowy wprost dopuszczał zbliżenie budynku do granicy działki na odległość [...] m lub usytuowanie bezpośrednio przy granicy. Jeżeli plan miejscowy taką możliwość dopuszcza, brak jest zdaniem skarżących podstaw, by doszukiwać się kolejnych ograniczeń na podstawie kolejnych wyjątków od zasady określonej w § 12 ust. 1, a wymienionych w § 12 ust. 3 i 4. Tym samym regulacja § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy dla danego terenu (działki) nie obowiązuje plan miejscowy. W przypadku zaś gdy plan taki uchwalono, jego zapisy w omawianym zakresie są wiążące. Dlatego [...] [... ] błędnie zastosował § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia i w konsekwencji wobec nieusunięcia przez skarżących niezgodności projektu budowlanego z tym przepisem (w zakresie długości i wysokości budynku) dopuścił się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 Pr. bud. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości D. W. w gminie D. W.. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje w § 9 pkt. 8, że dopuszcza się sytuowanie zabudowy bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na zasadach określonych w obowiązujących przepisach, realizację obiektów budowlanych przy granicy tej działki. Jak wynika z wypisu planu działka nr ew. [...]oznaczonym symbolem [...]- teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług. Skoro zatem skarżący zamierzali wybudować budynek gospodarczy o wymiarach [...] x [...] cm oraz [...] cm wysokości, to inwestycja ta odpowiadała powołanym zapisom planu, a w rezultacie jest zgodna z § 12 ust. 2 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja była prawidłowa, a skarga nie była zasadna. Stanowisko skarżących, wyrażające się w przekonaniu, że zapisy planu miejscowego wyłączają stosowanie obowiązującego w dniu orzekania § 12 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest błędne. Zgodnie z § 9 pkt. 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości D. W. w gminie D. W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. W. z dnia 6 października 2016 r. dopuszczono bowiem sytuowanie zabudowy bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią, ale na zasadach określonych w obowiązujących przepisach. Jak słusznie zauważył [...] przez te "obowiązujące przepisy" należy w tej sprawie rozumieć § 12 ust. 1 – 4 ww. rozporządzenia. Zarówno ust. 1, jak i ust. 2 § 12 rozporządzenia są przepisami generalnymi, ogólnymi. Przewidują one ogólne, dopuszczalne rozwiązania sposobu zagospodarowania działki przez wskazanie wymaganych odległości od granic nieruchomości sąsiedniej i wyjątków od takiej zasady. Natomiast d. § 12 ust. 3 pkt. 4 (obecnie § 12 ust. 4 pkt. 3) jest przepisem szczególnym, dotyczącym konkretnych sytuacji, w tym przepisie wskazanych – budowy budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej lub jednorodzinnej, w granicy. Taką właśnie budowę zamierzali wykonać skarżący, co jednoznacznie wynika z akt sprawy. Skoro tak, to prawna dopuszczalność sytuowania budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej lub jednorodzinnej bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią została ograniczona przez wskazanie w hipotezie przepisu parametrów takiego budynku. Innymi słowy, w zabudowie tego typu nie można wybudować w granicy z działką sąsiednia budynku gospodarczego, którego długość przekracza [...]m, a wysokość [...] m. Każdy z tych parametrów musi być zachowany, co oznacza, że wystarczy, gdy projektowany budynek jest dłuższy lub wyższy od ww. wymiarów, aby nie spełniał wymagań przewidzianych w przepisie. Skoro § 12 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia jest przepisem ogólnym, a § 12 ust. 3 (obecnie ust. 4) pkt. 3 przepisem szczególnym, to - na zasadzie lex specialis derogat legi generali (przepis szczególny wyłącza przepis ogólny) - w stanie faktycznym niniejszej sprawy ww. przepisy ogólne nie miały zastosowania. [...]prawidłowo uznał, że do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (na skutek odwołania M. S. od decyzji organu I instancji) niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w trybie art. 136 § 1 k.p.a. i w związku z tym zlecił Staroście M. dodatkowe postępowanie. Poprawnie również oznaczył organ odwoławczy w postanowieniu z [...] maja 2019 r. te wady projektowe, które powinny zostać usunięte w celu możliwości pozytywnego rozpoznania wniosku skarżących. Wojewoda jednak nie tylko wskazał wady projektu, uniemożliwiające wydanie pozytywnej decyzji, ale również wyjaśnił podstawy prawne żądania doprowadzenia projektu do zgodności z prawem. Wobec nieusunięcia przez skarżących wady projektu budowlanego poprzez dostosowanie wysokości i długości projektowanego budynku do wymogów prawnych § 12 d. ust. 3 pkt. 3 ww. rozporządzenia (a więc również wady stanowiącego część tego projektu budowlanego projektu zagospodarowania działki) zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę stało się prawnie niemożliwe. Projekt ten był bowiem niezgodny z § 12 d. ust. 3 pkt. 3 ww. rozporządzenia, a przez to – działając na podstawie art. 35 ust. 1 Pr. bud. – organ architektoniczno budowlany nie mógł stwierdzić jego zgodności z prawem. Niemożność zatwierdzenia niezgodnego z prawem projektu budowlanego wywarła skutek w postaci niemożności udzielenia pozwolenia na budowę takiego budynku. Dlatego też [...]nie naruszył ani § 12 ust. 1 – 4 cyt. rozporządzenia, ani – tym bardziej – art. 35 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 35 ust. 3 Pr. bud. Zarówno wykładnia ww. przepisów poczyniona przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i sposób ich zastosowania przez organ były prawidłowe. W tym kontekście, stanowisko zarówno skarżących, jak i wskazywane przez nich stanowisko projektanta, były błędne. [...] nie naruszył art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Prawidłowo wydał decyzję kasatoryjną, gdyż była ona poprzedzona dodatkowym postępowaniem wyjaśniającym w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy dysponował więc dowodami, na podstawie których mógł ustalić stan faktyczny sprawy, niezbędny dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Orzeczenie drugoinstancyjnej nie naruszało więc również dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji organ zamieścił nie tylko uzasadnienie faktyczne, ale i prawne oraz wyjaśnił przesłanki rozstrzygnięcia. W ten sposób postąpił zgodnie z dyspozycją art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W związku z prawidłowym zastosowaniem prawa przez [...] nie został naruszony art. 6 k.p.a., natomiast dokonane również przez organ II instancji ustalenie stanu faktycznego i zebranie dowodów dokonane było z poszanowaniem art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. Organ nie przekroczył w żaden sposób swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, przez co nie naruszył art. 80 k.p.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.