VII SA/Wa 1821/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Asesor WSA Dariusz Turek, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] czerwca 2007r., Nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane ( Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz 1118 z późn, zm), po rozpatrzeniu wniosku J. B. z dnia 23 marca 2006r. - odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku kwiaciarni usytuowanego na działce nr ew. [...] w obr. [...] przy ul. K. 36 w O. Organ I instancji wyjaśnił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] maja 2006r. Nr [...] odmówił J. B. przedłużenia pozwolenia na użytkowanie budynku kwiaciarni usytuowanego na działce nr ew. [...] w obr. [...] przy ul. K. 36 w O. Od w/w decyzji odwołanie złożyła J. B. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. po rozpatrzeniu środka odwoławczego, decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dokonując ponownej analizy akt sprawy ustalono, iż w dniu 23 marca 2006r., J. B. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na przedłużenie użytkowania budynku kwiaciarni usytuowanego przy ul. K. 36 w O. Przedmiotowy obiekt kwiaciarni został wybudowany na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Urzędu Miejskiego w O. z dnia [...] lipca 1986 Nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę oraz decyzji tego organu z dnia [...] września 1994r. Nr [....]. Decyzja Nr [....] z dnia [...] września 1994r. zezwalała na rozbudowę i nadbudowę budynku kwiaciarni znajdującego się przy ul. K. 36 w O., na okres 10 lat tj., do 31 grudnia 2004r. W ocenie organu I instancji z chwilą upływu w/w daty, powstał obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na czas oznaczony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji stwierdził, iż z uwagi na to, że decyzja z dnia [...] września 1994 r. Nr [...] przewidywała okres ważności do dnia 31 grudnia 2004r., a inwestor nie przedłożył do inspektoratu odpowiedniej dokumentacji dotyczącej obiektu budowlanego po w/w dacie, brak było podstaw do udzielenia pozwolenia na użytkowanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] czerwca 2007r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w jej uzasadnieniu. W ocenie organu odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie w oparciu o przepisy Prawa budowlanego była zasadna. W decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 1986 został oznaczony 5- letni termin użytkowania budynku kwiaciarni. Natomiast w decyzji zezwalającej na rozbudowę i nadbudowę budynku kwiaciarni termin użytkowania został przedłużony o 10 lat. Po upływie tego okresu, czyli 31 grudnia 2004 r. decyzja o pozwoleniu na rozbudowę i nadbudowę stała się decyzją nakazującą rozbiórkę inwestycji. W świetle powyższego organy nadzoru budowlanego nie mogą wydać pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki. Organem właściwym do zmiany decyzji Kierownika Wydziału Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] lipca 1986r., nr [...] oraz decyzji z dnia [...] września 1994 r. nr [...] oraz ich wyegzekwowania jest organ wydający pozwolenia na budowę, w tym przypadku Starosta O. Skargę na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007r., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. B. wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucono, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. ponownie rozpatrując sprawę naruszył art. 7 i 77 kpa poprzez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Skarżąca podniosła, iż podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie było nie złożenie przez nią stosownej dokumentacji, mimo, że nie została ona nigdy wezwana do wykonania takiego obowiązku. Zdaniem strony skarżącej niezrozumiały jest obowiązek rozbiórki budynku, gdyż nigdy przedmiotowego nakazu nie otrzymała. Ponadto jeżeli decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r. odmawiająca udzielenia pozwolenia na użytkowanie została uchylona z powodu naruszenia przepisów prawa to nieuzasadnione jest ponowne orzeczenie odmawiające udzielania pozwolenia na użytkowanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł jej o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007r., oraz utrzymana nią w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] odmawiającą wydania pozwolenia na użytkowanie budynku kwiaciarni usytuowanej na działce nr ew. [...] w obr. [...] przy ul. K. 36 w O. Sąd podziela pogląd organów administracji, iż w niniejszym postępowaniu brak było podstaw do udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika bezspornie, iż skarżącej udzielono pozwolenia na budowę decyzją Kierownika Wydziału Urzędu Miejskiego w O. z dnia [...] lipca 1986 Nr [....] i następnie decyzją z dnia [...] września 1994r. Nr [...] zezwolono na rozbudowę i nadbudowę budynku kwiaciarni znajdującego się przy ul. K. 36 w O. na okres 10 lat tj., do dnia 31 grudnia 2004r. Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1974 r. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.), odmiennie od obowiązującej obecnie ustawy, przewidywała możliwość udzielenia pozwolenia na budowę na czas określony. Po upływie okresu na, który zostało udzielone pozwolenie, obiekt budowlany podlega rozbiórce. Kwestia ta jest unormowana w art. 38 ww. ustawy, zgodnie z którym inwestor (właściciel, zarządca) jest obowiązany dokonać rozbiórki obiektu budowlanego objętego nakazem przymusowej rozbiórki (art. 38 ust. 1) i obiektu podlegającego rozbiórce ze względu na upływ czasu zaznaczony w pozwoleniu na budowę lub na jaki został wzniesiony (art. 38 ust. 2). Prowadzi to do wniosku, że w odniesieniu do obiektów, o których mowa w art. 38 ust. 2 prawa budowlanego, wyłączone jest wydawanie decyzji nakazującej przymusową ich rozbiórkę, ponieważ obowiązek dokonania rozbiórki tych obiektów wynika bezpośrednio z przepisu prawa i podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej stosownie do art. 5 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na czas oznaczony powstaje z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na jego budowę - i to z mocy tego właśnie pozwolenia. Wydawanie odrębnej decyzji, nakazującej rozbiórkę obiektu wzniesionego na czas oznaczony, byłoby tylko zbędne, lecz także niedopuszczalne, dotyczyło bowiem materii już rozstrzygniętej. Analiza akt sprawy pozwala na ustalenie, iż skarżąca wniosek o przedłużenie terminu pozwolenia na użytkowanie złożyła do organu w dniu 23 marca 2006r., a więc w okresie, gdy nie obowiązywało już czasowe pozwolenia na budowę. Wydanie zatem decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie po upływie terminu, na jaki został wzniesiony obiekt budowlany nie znajdowałoby oparcia w przepisach prawa materialnego. Nie można podzielić zarzutu skargi, iż podstawą odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie, było niedostarczenie przez stronę skarżącą określonych dokumentów. Organ odwoławczy w treści zaskarżonej decyzji, wyraźnie wskazał, iż nie podziela poglądu organu I instancji zawartego w uzasadnieniu decyzji z dnia [ ...] czerwca 2007r. Utrzymując zaś w mocy kontrolowaną decyzję wskazał, na prawidłową podstawę odmowy pozwolenia na użytkowanie. Uznać ponadto należy, wbrew twierdzeniom skarżącej, iż organy orzekające w niniejszej sprawie, będąc związane przepisami art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, wypełniły swoje obowiązki wynikające z powołanych przepisów. Organy te w ocenie Sądu podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dokonały oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Na marginesie wskazać należy, iż uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r., Nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji nie oznaczało, iż organ ten ponownie orzekając w sprawie pozwolenia na użytkowanie zobowiązany był do wydania decyzji uwzględniającej wniosek skarżącej. W związku z powyższym, uznając, iż kontrolowana przez Sąd decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.