VII SA/Wa 1822/11

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M.Ś. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia : przyznać M.Ś. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 23 września 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez M. Ś. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 c p.p.s.a. wniosek rozpoznano w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wskazać należy, że żądanie ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest natomiast wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. W niniejszej sprawie wnioskodawca wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu świadczenia przedemerytalnego w wysokości 867,25 złotych oraz emerytury żony w wysokości 1.635,15 złotych miesięcznie, co łącznie stanowi dochód w wysokości 2.502,40 złotych brutto miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że wysokość uzyskiwanych dochodów nie pozwala na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem siebie oraz żony. Wskazał, że zakup leków oraz środków technicznych wspomagających normalne funkcjonowanie jest dla niego ogromnym problemem. Oświadczył, iż oboje z żoną są osobami niepełnosprawnymi. Wnioskodawca podał, że jest osobą niepełnosprawną od 2007 r., a jego żona od 1991 r., oboje z orzeczonym umiarkowanym stopnieniem niepełnosprawności. Wnioskodawca podał, że posiada mieszkanie o powierzchni 62 m ². Oświadczył, iż innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiada. Oceniając sytuację finansową wnioskodawcy uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wprawdzie wnioskodawca nie podał wysokości wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie siebie oraz mieszkania, jednakże przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi oraz za artykuły spożywcze i przemysłowe uznano, że nie jest on w stanie samodzielnie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Stwierdzono, że przy wysokości uzyskiwanego miesięcznie dochodu przez wnioskodawcę byłby to wydatek wykraczający poza jego możliwości finansowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.