VII SA/Wa 1823/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant Dorota Bartelik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej skargę oddala Decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i wydano Polskiej Telefonii Komórkowej "[...]" Sp. z o.o. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej GSM-900 zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w S. W uzasadnieniu organ podał, że projektowane zamierzenie budowlane zostało pozytywnie uzgodnione przez właściwe organy. Przeprowadzono postępowanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), w ramach którego zapewniono udział społeczeństwa stosownie do art. 32 tej ustawy. Z załączonego raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego na etapie pozwolenia na budowę wynika, iż jedynym czynnikiem fizycznym pochodzącym od urządzeń nadawczych i anten projektowanej stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej, stanowiącym uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska jest pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż wartość graniczna przyjęta w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania. Jednak pola o tych wartościach występują na znacznych wysokościach w miejscach niedostępnych dla ludzi. W związku z tym dla istniejącego stanu zabudowy i zagospodarowania otoczenia planowanej inwestycji nie ma potrzeby ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania. Projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej GSM nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w G. zarzucając decyzji organu pierwszej instancji niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, brak udziału społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym oraz oparcie decyzji o raport oddziaływania na środowisko sporządzony bez analizy i opisu problemu oddziaływań biologicznych pól elektromagnetycznych. Ponadto Stowarzyszenie zarzuciło decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania terenu co z mocy prawa powoduje jej nieważność. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wskazując na uchybienia w postępowaniu odwoławczym, w szczególności nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. oddalił skargę kasacyjną na ww. wyrok złożoną przez Polską Telefonię Komórkową [...] Sp. z o.o. Po wydaniu powyższych wyroków Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2006 r., znak [...] działając w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r. wskazując ponownie na uchybienia w postępowaniu odwoławczym oraz naruszenie art. 138 § 2 kpa. Z informacji uzyskanej przez Wojewodę [...] udzielonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w piśmie z dnia 12 lipca 2007 r. wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej GSM-900 zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w S. została ukończona, a inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]. Mając jednakże na uwadze wydane wyroki sądów administracyjnych i zawarte w nich wytyczne Wojewoda [...] ponownie przeprowadził postępowanie odwoławcze i decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 dalej kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej GSM-900 zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w S. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez Stowarzyszenie organ drugiej instancji wskazał, że Wójt Gminy [...] wydał w dniu [...] stycznia 2003 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PTK [...] przewidzianej do realizacji w mieście S. na działce oznaczonej nr ew. [...]. Decyzja ta nie była kwestionowana, związku z czym stała się ostateczna i jako taka jest ona wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Nawiązując do kwestii raportu oddziaływania na środowisko organ podkreślił, że na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego przedsięwzięcia organ gminy zasięgnął opinii Starosty [...] odnośnie wymogu sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., Oddział Zamiejscowy w P. w zakresie wymogu sporządzenia tego raportu i jego zakresie. W rezultacie powyższych działań opracowany został raport oddziaływania na środowisko przez biegłego prof. dr hab. S.G. z którego wynika, że anteny mogą być instalowane na konstrukcji wieży antenowej na wysokości 50 m. Z dokonanych wyliczeń wynika, że obszar o wartości gęstości strumienia mikrofal większy od 0,1 W/m2 dla planowanej budowy stacji bazowej będzie występował na wysokości od 44,9 m. n.p.t. o maksymalnym zasięgu do 44,14 m. od anten. Jedynym źródłem pola elektromagnetycznego w zakresie mogącym znacząco oddziaływać na środowisko jest antena nadawcza, zaś z przeprowadzonych wyliczeń wynika, że maksymalna odległość określająca zasięg promieniowania o wartościach wyższych od dopuszczalnych dla stacji [...] GSM-900 wynosi 19,03 m. dla anten typu Katherin 736866 na wysokości 47 m n.p.t., 44,14 m. dla anteny VHLP2-142 na wysokości 44,9 m. n.p.t. Ponadto stacja zlokalizowana jest na terenie stanowiącym własność Gminnej Spółdzielni "[...]" w S. i nie jest terenem zamieszkiwanym, natomiast z załącznika graficznego raportu wynika, że obiekty związane z doraźnym przebywaniem ludzi jak kościół, urzędy i sklepy znajdują się w znacznej odległości od obszaru wspomnianego maksymalnego oddziaływania stacji. Także najbliższe istniejące osiedle mieszkaniowe jednorodzinne znajduje się poza granicami oddziaływania występującego na wysokości 44,9 m. W związku z tym na działkach sąsiadujących z działką, na której zlokalizowano stację nie występują obiekty poddane negatywnemu wpływowi inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi. Dodatkowo kwestia uzgadniania inwestycji i raportu oddziaływania na środowisko była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i została zakończona pozytywną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], która podlegała zaskarżeniu do Ministra Środowiska, czego skarżący nie uczynił. Treść tej decyzji potwierdza, że przeprowadzona analiza przedłożonego projektu i raportu oddziaływania na środowisko była wystarczająca do uzgodnienia przedsięwzięcia inwestycyjnego w zakresie ochrony środowiska. Wojewoda [...] podniósł także, iż mając na uwadze art. 31 i 31 ust. 1 pkt 1 i ust 3 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska Starosta [...] zawiadomieniem z dnia 7 kwietnia 2003 r. przekazał informację o toczącym się postępowaniu administracyjnym do publicznej wiadomości umieszczają ją na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w P., na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w P., na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy w S., na tablicy ogłoszeń Sołtysa wsi S. oraz w miejscu budowy, na terenie Gminnej Spółdzielni "[...]" w S. Organ uznał także za zasadne, stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedłożenia analizy porealizacyjnej. Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, że wydanie pozwolenia na budowę opisanego przedsięwzięcia zostało poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, raportem oddziaływania inwestycji na środowisko, niezbędnymi uzgodnieniami i zawiadomieniem do publicznej informacji. Organ podkreślił, że zarówno postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak też postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego i raportu oddziaływania na środowisko stanowią odrębne postępowania administracyjne, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jedynie, czy postępowania te zakończyły się i czy decyzje lub postanowienia są ostateczne w toku instancji i podlegają wykonaniu. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Stowarzyszenie [...] z siedzibą w G. Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 7, 10, 75 § 1, art. 77 kpa, art. 107 § 3 kpa oraz art. 11 i 53 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, również ze względu na bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wynikającą z faktu wybudowania stacji bazowej i jej użytkowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił, że organy rozpatrując sprawę nie odniosły się do dowodu w postaci kontropinii inż. M. K. przedstawionego przez stronę. Organ powinien bowiem zbadać materiał dowodowy w całości i wskazać podstawę dlaczego nie daje wiary tej opinii bądź dlaczego nie zasługuje ona na uwzględnienie, zaś opinia M. K. jest równorzędnym dowodem jak opinia sporządzona na zalecenie inwestora. Ponadto w ocenie skarżącego raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony z naruszeniem art. 52 ust. 1 pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 7, pkt 12 i pkt 13 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz w szczególności uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. W rozpatrywanej sprawie bowiem raport został opracowany na podstawie rozporządzenia z roku 2002, które nie obowiązywało w chwili orzekania przez organ drugiej instancji. Dodatkowo zdaniem Stowarzyszenia nie zostało ono dopuszczone do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, czym naruszono art. 10 § 1 kpa. Stowarzyszeniem podniosło również, że zgodnie z art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna, co znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponadto Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie zauważając, że inwestycja została już zrealizowana, zaś inwestor powinien liczyć się z faktem, że po ewentualnym uchyleniu decyzji przez sąd administracyjny będzie zobligowany dokonać rozbiórki spornej stacji bazowej telefonii komórkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm. (dalej ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Analizując niniejszą sprawę należy przede wszystkim wskazać, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tymi przepisami zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych, zaś sam projekt budowlany powinien zawierać m. in.: 1. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, 2. projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych. Szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 35 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza przede wszystkim: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia itd. Należy zaznaczyć w tym miejscu, że ustawodawca postanowił, iż w razie spełnienia przedstawionych wyżej wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu Starosta [...] nie mógł w niniejszej sprawie odmówić Polskiej Telefonii Komórkowej "[...]" Sp. z o.o. wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej GSM-900 zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w S. Przedstawiony projekt odpowiada bowiem cytowanym wyżej przepisom 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zaś Starosta [...] w sposób zgodny z treścią art. 35 pkt 3 Prawa budowlanego ocenił zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jego kompletność i zgodność z innymi przepisami. Jak słusznie podniósł Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże – stosownie do art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Dlatego Starosta [...] był w niniejszej sprawie związany ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedłożony przez inwestora projekt stacji bazowej telefonii komórkowej jest natomiast zgodny z tymi ustaleniami. Z załączonego raportu oddziaływania na środowisko opracowanego przez odpowiedzialną osobę - biegłego prof. dr hab. S.G. wynika jednoznacznie, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej GSM nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi. Ponadto zamierzenie inwestycyjne i raport oddziaływania na środowisko zostały uzgodnione decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...]. Zapewniono również udział społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym stosownie do art. 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w ramach którego stosownie do tej ustawy. Z akt postępowania administracyjnego wynika bowiem bezspornie, że Starosta [...] zawiadomieniem z dnia 7 kwietnia 2003 r. przekazał informację o toczącym się postępowaniu administracyjnym do publicznej wiadomości i umieścił ją na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w P., na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w P., na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy w S., na tablicy ogłoszeń Sołtysa wsi S. oraz w miejscu budowy, na terenie Gminnej Spółdzielni "[...]" w S. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda [...] prowadząc postępowanie odwoławcze w sposób prawidłowy i wyczerpujący odniósł się do zarzutów Stowarzyszenia [...]. W szczególności rozważył argumenty dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko, zwłaszcza zagrożenie dla zdrowia osób przebywających w sąsiedztwie działki, na której projektowana inwestycja miała zostać zrealizowana. Należy przy tym zaznaczyć, że organ oparł się na ustaleniach zawartych w raporcie opracowanym przez osobę do tego powołaną i nie mógł podważać odpowiednich obliczeń i wniosków dokonanych przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę i ponoszącą odpowiedzialność za opracowanie takiego raportu. Wojewoda [...] uzasadnił także swoje rozstrzygnięcie w sposób wyczerpujący i szczegółowy. W ten sposób zrealizowane zostały wiążące organ ustalenia zawarte w uzasadnieniu wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2005 r. oraz z dnia 21 lutego 2007 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006 r. W rezultacie należy uznać, że decyzja organu jest także zgodna z przepisem art. 153 ppsa. Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia należy podnieść, iż sprowadzają się one w zasadniczej części do polemiki dotyczącej ewentualnej szkodliwości budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Nawiązując do zarzutu nieuwzględnienia przez organ opinii sporządzonej przez inż. M. K. i przedstawionego przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, należy wskazać, że opinię tą opracowaną przez przedstawiciela Stowarzyszenia [...] należy uznać za kolejne zarzuty strony podniesione w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego i które organ ocenił w tym postępowaniu. Opracowania tego nie można natomiast utożsamiać z innym raportem oddziaływania na środowisko opracowanym przez innego biegłego. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia przepisu art. 52 ust. 1 pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 7, pkt 12 i pkt 13 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz w szczególności uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Należy bowiem zauważyć, że cytowane przez stronę rozporządzenie określa jedynie rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu. W rozstrzyganej sprawie taki raport został opracowany, w związku z czym zarzut należy uznać za chybiony. Również zawartość tego raportu była dla Starosty [...] dostateczną podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Za całkowicie nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego dotyczący sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem w niniejszej sprawie Starosta [...] dysponował ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu to był związany jej ustaleniami. Strona mogła natomiast kwestionować jej treść w odrębnym postępowaniu i złożyć odwołanie do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego, czego nie uczyniła. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd ocenił także podniesioną przez Stowarzyszenie kwestię utrzymania w mocy przez Wojewodę [...] decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. w sytuacji gdy inwestycja objęta tą decyzją została już zrealizowana i użytkowana na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]. Odnosząc się do tego problemu wypada podnieść, że zrealizowanie inwestycji w trakcie toczącego się postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, czyli przed uzyskaniem ostatecznej decyzji w tym przedmiocie powoduje bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zaś właściwe w sprawie stają się organy nadzoru budowlanego. Tym niemniej należy podnieść, że w niniejszej sprawie inwestor zrealizował inwestycję w momencie, gdy dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, która wszakże została później wyeliminowana z obiegu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie można zatem tej sytuacji uznać za tożsamą z przypadkiem rozpoczęcia budowy przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, czyli wbrew treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Dodatkowo Wojewoda [...] był związany ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 20 stycznia 2005 r. oraz z dnia 21 lutego 2007 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006 r., z których wynikał obowiązek ponownego wnikliwego rozpatrzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Dlatego działanie organu odwoławczego, który – wbrew twierdzeniom skarżącego - zauważył fakt zrealizowania spornej inwestycji i teoretycznie mógł rozważyć umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę, jednakże dokonał merytorycznego rozpoznania odwołania należy ocenić jako prawidłowe. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 10, 75 § 1, art. 77 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa należy w tym miejscu podkreślić, że w niniejszej sprawie Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w toczącym się postępowaniu na podstawie postanowienia Starosty [...] z dnia [...] maja 2003 r. wydanego w oparciu o przepis art. 31 kpa, który – po nowelizacji art. 28 Prawa budowlanego – w obecnym stanie prawnym nie ma zastosowania. Intencją ustawodawcy dokonującego nowelizacji było wyeliminowanie pojawiających się przypadków niezasadnego wstrzymywania procesu inwestycyjnego przez organizacje społeczne, które często w sposób nieuzasadniony opóźniały wydanie ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Dlatego zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, w sytuacji gdy organ zdecydował o uznaniu Stowarzyszenia za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej należy uznać za całkowicie pozbawiony podstaw. Zdaniem Sądu organy prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzyły i oceniły cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, nie uchybiły zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.