VII SA/Wa 1826/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., znak: , Wojewoda [...] odmówił wszczęcia, na wniosek M. W., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r, Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej [...] wraz przyłączem energetycznym, na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia M. W., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. utrzymał w mocy w/w postanowienie Wojewody [...]. Jak wynika z akt sprawy, M. W. jako współwłaścicielka działki nr [...] (akt notarialny Rep. A nr [...]) nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r, Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej [...] Pismem z dnia 2 kwietnia 2011r. M. W. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] zarzucając jej rażące naruszenie następujących przepisów prawa : art. 7, 8, 9, 11 i 107 §3 Kpa, art. 63 ustawy z dnia 03.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, § 2 i § 3 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Wojewoda [...] odmawiając wszczęcia postępowania na wniosek M. W. wskazał w uzasadnieniu, że wyznaczony obszar oddziaływania stacji bazowej nr [...] obejmuje tylko działki nr [...], nr [...] i nr [...] (jednostki planu [...]). Planowana stacja w żaden sposób nie ogranicza prawa wnioskodawczyni jako współwłaścicielki działki nr [...] do korzystania z Jej własności. Wojewoda wskazał ponadto, że M. W. (pomimo wezwania przez organ pismem z dnia 13.04.201 lr.) nie uzasadniła, jaki Jej interes prawny, wynikający z prawa materialnego, został naruszony w związku z zatwierdzeniem przez Starostę [...] projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy postanowienie Wojewody [...] wskazal w uzasadnieniu, że stacja telefonu komórkowej wraz przyłączem energetycznym zaprojektowana na działce nr ewid. [...] jest oddalona od działki Skarżacej o ok. 41 m i oddzielona od w/w działki nr ewid. [...] działką o nr ewid, [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działki o numerze ewid [...] Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działki należącej do wnioskodawczym, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa Organ wskazał, że wieża stalowa o wysokości 48.65 m, nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki o numerze ewid. [...]. Tak więc nieruchomość należąca do M. W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), jak również o przepis § 13 (przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (m in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 700 - 1700), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z pózn zm.). Oprócz powyzszego. projektowana inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (przepis § 271 i n. w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) usytuowanych na nich obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych), jak również me pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd telekomunikacja) Zdaniem organu zażaleniowego, inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 w/w rozporządzenia z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192. poz. 1883) bowiem zgodnie z tabelą, nr 2 załącznika nr 1 w/w rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2 jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania. Organ wskazał , że w aktach sprawy znajduje się natomiast mapa zasadnicza z naniesionym przewidywanym rozkładem pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne (tj. 0,1 W/m2) wytwarzane przez anteny stacji w trzech azymutach, które swym zasięgiem nie obejmują działki skarżącej (nr ewid. [...]). Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że M. W. może bez przeszkód zagospodarować należącą do niej nieruchomość - zwłaszcza w zakresie obiektów wskazanych wyżej - zas projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym w najmniejszym stopniu. Ponadto wnioskodawczyni - M. W. - nie wykazała, że jej działka znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. W skardze skierowanej do Sądu M. W. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 6 oraz 104 § 1 oraz 2 kpa w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez ustalenie stanu faktycznego oraz ocenę materiału dowodowego bez wszczęcia postępowania administracyjnego, art. 7, 8, 9, 11 kpa poprzez nie wskazanie przedmiotu sporu objętego analizą bez uwzględnienia również innych źródeł, art. 3 pkt. 20 w związku z art. 28 ust 2 ustawy prawo budowlane w powiązaniu z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie ustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to miałoby polegać na nie ustaleniu rzeczywistego poziomu pole elektromagnetycznego występującego już w miejscu planowanej inwestycji, zsumowaniu moc anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonanie kumulacji pola e-m z uwzględnieniem wszystkich źródeł pola e-m w środowisku, art. 10 § 1 kpa poprzez pozbawienie osoby wnoszącej o stwierdzenie nieważności postępowania wglądu do akt oraz zapoznania się z materiałem dowodowym przed podjęciem rozstrzygnięcia merytorycznego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnynni (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej, uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r, Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej [...] wraz przyłączem energetycznym, na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stroną tego postępowania może być nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w sprawie, obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg jego stron. Czyniąc zadość powyższemu wymogowi, organ wojewódzki pismem dnia 13 kwietnia 2011, wezwał M. W. do wskazania Jej interesu prawnego wynikającego z prawa materialnego, który miałby być naruszony w związku z zatwierdzeniem przez Starostę [...] projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Skarżący, która jest współwłaścicielką działki nr [...] nie graniczącej bezpośrednio z planowaną inwestycją i oddaloną od kwestionowanej inwestycji ok.41 m podniosła w toku postępowania oraz w skardze, że organy rozstrzygnęły sprawę tylko w oparciu o wnioski zawarte w opracowaniach inwestorskich, a więc organy nie dokonały własnych ustaleń. Oznacza to, że w istocie organy oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych niepoczynionych samodzielnie, lecz tylko przez autorów powołanych dokumentów, które są dowodem podlegającym swobodnej ocenie dowodów. Ponadto w ocenie Skarżącej polemika z organem była niemożliwa, albowiem nie podano typów anten, ilości, ich mocy azymutów. Ponadto nie wskazano czy uwzględniono inne źródła pola elektromagnetycznego znajdujące się w pobliżu. Skarżaca przywołała szereg orzeczeń sądowych dot. wykładni przepisów prawa wyrażających interes prawny jednostki poza formami regulowanymi przepisami prawa procesowego. Odnosząc się więc do zarzutów skargi stwierdzić na wstępie należy, że by można było wszcząć postępowanie administracyjne musi wystąpić powiązanie podmiotu wnioskującego lub żądającego wszczęcia postępowania z jej interesem prawnym, takim, który wynika z ściśle określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Pojęcie strony definiuje przepis art. 28 K.p.a. Stanowi on, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarzadcow nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, ze inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je. dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Jak słusznie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, koniecznymi cechami interesu prawnego jest bowiem to. że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie , znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 1998 r.. sygn. akt II SA 1355/98: wyrok NSA w Warszawie z dnia 2.3 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże j nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 05 grudnia 2007 r sygn akt VII SA/Wa 1550/07). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, ze sporna stacja telefonu komórkowej wraz przyłączem energetycznym zaprojektowana na działce nr ewid. [...] jest oddalona od działki skarżacej o ok. 41 m i oddzielona od w/w działki nr ewid. [...] działką o nr ewid, [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po dokonaniu szczegółowej analizy obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji oraz jej charakteru inwestycja ta w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działki o numerze ewid [...]. Zatem potwierdzić należy ustalenia organu, że położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działki należącej do wnioskodawczym, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu analiza przeprowadzona przez Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazuje jednoznacznie, że M. W. może bez przeszkód zagospodarować należąca do niej nieruchomość a projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym w najmniejszym stopniu. Ponadto wnioskodawczyni - M. W. - nie wykazała, że jej działka znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Mając na uwadze argumentację Strony skarżacej wyjaśnić należy, że organ administracji publicznej jest zobowiązany orzekać w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy w tym również opracowania przedłożone przez inwestora (jedną ze stron postępowania) dotyczące oddziaływania inwestycji na otoczenie. W sytuacji, gdy w aktach sprawy nie ma innych dowodów, które można by przeciwstawić takiemu opracowaniu brak jest podstaw aby odmówić mu wiarygodności. Tak więc. argumentacja strony skarżącej, kwestionująca opracowania przedłożone przez inwestora, jako że nie została poparta jakimikolwiek innymi dowodami, obliczeniami, pomiarami etc ., nie zasługuje na uwzględnienie. W takim przypadku to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r.. sygn. akt ii OSK 1572/09). Dlatego też, uwzględniając istniejący stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania, organ odwoławczy po stwierdzeniu, że wnioskodawca postępowania nadzwyczajnego nie jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - prawidłowo orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r Nr [...]. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znajdując podstaw dla uwzględnienia skargi na podstawie art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.