VII SA/Wa 1829/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Prezydent [...] decyzją nr [...] wydaną [...] stycznia 2009r. na podstawie art. 28 , art. 33 ust 1 , art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. K. i J.P. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego wolnostojącego wraz ze studnią, przyłączem wody, szambem , przyłączem kanalizacji sanitarnej, wewnętrzną energetyczną linia zasilającą WLZ- na działce nr [...] we [...]. W dniu 14 czerwca 2012r. B. K. złożyła wniosek o stwierdzenie – ( na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 Kpa) nieważności tej decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] kwietnia 2013r. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ dokonał jej oceny pod kątem przesłanek określonych w § 1 art. 156 Kpa i podał, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych. Odnosząc się do wskazanego we wniosku zarzutu – tj. skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania organ podał, że wada wskazana w pkt 4 – tym art. 156 § 1 Kpa. w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę miałoby miejsce jedynie wówczas gdyby pozwolenie to udzielone zostało innemu podmiotowi niż inwestor. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca- bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została na rzecz podmiotów wnioskujących o jej wydanie (inwestorów), przy czym błędne doręczenie tej decyzji także innym osobom nie wywołuje negatywnych konsekwencji, ani dla inwestorów ani też dla innych stron postępowania. Odwołanie od tej decyzji złożyli B. K. i J. P., podnosząc w nim dodatkowo zarzut niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie obsługi komunikacyjnej działki z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną[...].06.2013r. na podstawie art. 138 § 1 Kpa utrzymał w mocy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że w jego ocenie decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem, bowiem kontrolowane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] z [...].01.2009r. nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych z art. 156 § 1 Kpa. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], znak: [...] jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z § 18 planu obsługa komunikacyjna działki powinna się odbywać jedynie przez ulicę klasy dojazdowej 5KD organ wskazał, że plan nie zawiera takiego zastrzeżenia. Natomiast ocena prawidłowości zawarcia w postanowieniu Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...], znak: [...] warunku odnośnie zapewnienia obsługi komunikacyjnej działki nr [...] wyłącznie poprzez ulicę klasy dojazdowej 5 KD wykracza poza zakres niniejszego postępowania - postanowienie to nie zostało wydane w postępowaniu zakończonym weryfikowaną w niniejszym postępowania decyzją Prezydenta Miasta [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B.K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzuciła organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 Kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. " zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Biorąc pod uwagę, powyższą regulacje, należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnieni. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18.06.2013r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...].04.2013r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności należy podnieść, że kontrolowane decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym będącym wyjatkiem od wyrażonej w art. 16 Kpa zasadzie trwałości decyzji ostatecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest usunięcie z obrotu prawnego aktów adminisatrcyjnych dotkniętych w dacie ich wydania jedną z wad kwalifikowawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie rozpoznaje ponownie sprawy i nie orzeka co do jej istoty, bada jedynie czy kontrolowana decyzja jest dotknieta którąś z wad z art. 156 § 1 Kpa. Biorąc pod uwagę powyższą regulację – w ocenie Sądu – organy słusznie uznały, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009r., udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych i prawidłowo odmówiły stawierdzenia nieważności w/w decyzji. Odnoszac sie do wskazanych przez skarżącą przesłanek, organy zgodnie z prawem uznały, że wbrew jej argumentom weryfikowana decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa bowiem z wadliwością przewidzianą w tym przepisie mamy do czynienia wówczas gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. W żadnym razie faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu ww. przepisu. Tak więc wada wskazana w w/w przepisie miałaby miejsce tylko w sytuacji, gdyby organ pierwszej instancji wydał pozwolenie na budowę na rzecz innego podmiotu niż inwestor. Tymczasem, zaskarżoną decyzją Prezydenta [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla B. K. oraz J. P., czyli osób wnioskujących o wydanie pozwolenia. Natomiast błędne doręczenie decyzji do osób którzy bezspornie nie byli stronami postępowania, nie może doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego weryfikowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się zaś do zarzutu rażacego naruszenia prawa miejscowego, organ prawidłowo uznał, że decyzja w zakresie obsługi komunikacyjnej działki inwestorów nie została wydana wbrew zakazowi lub nakazowi wynikajacym wprost z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem tylko takie jednoznaczne i oczywiste naruszenie prawa mogłoby być ocenione jako rażace. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podsatwie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.