VII SA/Wa 1829/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania pierwszej instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego B.D. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014r., znak: [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) uchylił decyzję z dnia [...] września 2011r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Powyższa decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego, który organ I instancji przedstawił w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w okresie od [...] maja 2007r. do [...] września 2007r. B. D. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego. Naruszenia te zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. [...], na podstawie art. 130 ust. 1 -ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz załącznika Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze sprost.), za wielokrotne naruszenia przepisów przypisano stronie 26 punktów. W związku z powyższym Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005r. - w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania, pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622) decyzją administracyjną nr [...], znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. skierował B. D. na badania psychologiczne. W dniu [...] lutego 2011r. strona złożyła podanie o wznowienie- postępowania w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne, podnosząc, że postępowanie było prowadzone bez jego udziału, nie wydano żadnego rozstrzygnięcia w tym postępowaniu w przewidzianych formach kodeksu postępowania administracyjnego oraz, że wyszły na jaw nowe okoliczności - nieznane w chwili wszczęcia postępowania, które sprawiają, że w postępowaniu rażąco naruszono prawo materialne. W dniu [...] marca 2011r. Komendant Miejski Policji w [...] decyzją nr [...] znak: [...] odmówił wznowienia postępowania. Po rozpoznaniu odwołania B. D. od ww. decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Komendant Miejski Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011r., znak: [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...] w sprawie skierowania na badania psychologiczne. W wyniku rozpoznania odwołania B.D. od ww. decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 2011r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ potwierdził fakt przekroczenia przez B. D. w okresie od [...] maja 2007r. do [...] września 2007r. liczby 24 punktów w ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym. Sąd Rejonowy [...] –[...] w [...] [...] Wydział Karny postanowieniem sygn. akt IV W [...] z dnia [...] września 2013r. odmówił B. D. przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu, ale jednocześnie zarządził doręczenie mu odpisu wyroku nakazowego z dnia [...] marca 2008 r. wraz pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia. B. D. w terminie ustawowym złożył sprzeciw od wyroku nakazowego, który utracił moc. Wyrok z dnia 7 marca 2008r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w [...][...]Wydział [...] dotyczył wykroczenia z dnia [...] września 2007r. i zgodnie z informacją nadesłaną pismem sygn. akt XV W [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. Sądu Rejonowego [...] Wydziału Karnego w [...] uprawomocnił się [...] kwietnia 2008r. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. sygn. akt IV W [...] Sąd Rejonowy [...] w [...] IV Wydział [...] umorzył postępowanie przeciwko B. D. w sprawie W [...] wobec niedopuszczalności postępowania procesowego w zaistniałym przypadku przedawnienia –orzekania wynikającego z przedawnienia karalności wykroczenia. W konsekwencji liczba punktów ostatecznych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] maja 2007r. do [...] września 2007r. zmniejszyła się o [...] i nie przekroczyła [...]. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2014r., znak:[...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1, art. 150 § 1, art. 268 a kpa wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] września 2011r. nr [...]. Następnie organ w dniu [...] maja 2014r. podjął powołaną na wstępie decyzję uchylającą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011r. i umarzająca postępowanie I instancji. Przechodząc do prawnego uzasadnienia organ I instancji powołał przepis art. 124 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm.) zgodnie z którym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, w brzmieniu na dzień [...] sierpnia 2008r. podlegał kierujący pojazdem silnikowym skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na mocy art. 130 ust. 1 ww. ustawy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w oparciu o zebrany materiał w sprawie stwierdził, że wskutek utraty mocy wyroku z dnia [...] marca 2008r. sygn. akt XV [...] SR w [...] XV Wydział [...], dotyczącego wykroczenia z dnia [...] września 2007r., liczba punktów ostatecznych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] maja 2007r. do [...] września 2007r. zmniejszyła się o 14 i nie przekroczyła 24. Tym samym organ I instancji uznał, iż kierowanie strony na badanie psychologiczne w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym stało się bezprzedmiotowe. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że podstawą wznowienia postępowania był przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa tj. ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych organowi, który wydał decyzję. Podał, że okolicznością faktyczną, która bezspornie została wykazana w niniejszym postępowaniu i która jako jedyna ma wpływ na podjęcia rozstrzygnięcia jest utrata mocy wyroku z dnia [...] marca 2008r. sygn. akt XV W [...] SR w [...] XV Wydział [...]. Po rozpoznaniu odwołania B. D. od ww. decyzji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2014r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy potwierdzał fakt przekroczenia przez B. D. w okresie od [...] maja 2007r. do [...] września 2007r. liczby 24 punktów, co stanowiło podstawę do wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] września 2011r., którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne nie została wydana z naruszeniem prawa, co potwierdził w wyroku z dnia 21 sierpnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III, który oddalił skargę B. D. na tą decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Jednak wobec wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] IV Wydziału Karnego z dnia [...] września 2013r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] IV Wydziału Karnego z dnia [...] listopada 2013r. o umorzeniu przeciwko B.D. postępowania w sprawie IV W [...] należało uznać, że liczba punktów ostatecznych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] maja 2007r. do [...] września 2007r. zmniejszyła się o [...] i nie przekroczyła [...]. Tym samym zdaniem organu odwoławczego zasadnym było wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011r. nr [...] oraz wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014r. w przedmiocie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] września 2011r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji. Komendant Główny Policji odniósł się także do zarzutów podnoszonych przez stronę w kwestii naruszenia Konstytucji RP poprzez wpisanie do ewidencji punktów tymczasowych w dniach [...] października 2006r. oraz [...] września 2007 r. wyjaśnił, że podstawą prawną dokonania tej czynności był § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - zwanego dalej rozporządzeniem, który na dzień dokonywania przedmiotowych wpisów stanowił że " Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem." Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia wpis tymczasowy stawał się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia m.in. prawomocnym wyrokiem sądu. Z kolei, zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym nie powodowało zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, a którą to instytucję strona nazywa "blokowaniem" punktów. Organ II instancji zaznaczył, iż w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych, zawarto stanowisko, że przepis § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, a ponadto pozostaje w sprzeczności z przepisem rangi ustawowej, a mianowicie z art. 130 ust. 3 ww. ustawy. Dodał, jednak, iż z analizy innych wyroków sądów administracyjnych pogląd o przekroczeniu delegacji ustawowej w § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002r. nie jest jednolity. Dalej, organ odwoławczy podkreślił, że wyroki sądów administracyjnych niezależnie nawet od prezentowanej w nich linii orzeczniczej, nie wiążą organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponadto wyroki sądów administracyjnych nie stanowią podstawy działania Policji. Organy działają na podstawie przepisów prawa i jego granicach. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że o niezgodności danego aktu z przepisami prawa wyższego rzędu ze skutkiem utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu podstawowego może orzec tylko Trybunał Konstytucyjny. Orzeczenia Trybunału mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Oznacza to, że stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu obala domniemanie jego konstytucyjności. Organ II instancji wskazał, że delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy-Prawo o ruchu drogowym, do chwili obecnej nie została podważona jej konstytucyjność. W związku z tym organ odwoławczy uznał, iż organ prowadzący ewidencję był obowiązany przy jej prowadzeniu ściśle przestrzegać procedury określonej w rozporządzeniu poprzez wpisanie do ewidencji punktów tymczasowych, a także "zblokować" ewidencję zgodnie z przepisem § 8 ust. 6 rozporządzenia. W związku z powyższym zdaniem Komendanta Głównego Policji nie może być również mowy o podwójnym karaniu tj. w drodze sankcji karnej (grzywny) oraz w trybie administracyjnym w zakresie przypisywanych punktów, bowiem organ prowadzący ewidencję działał w tym względzie na podstawie i w granicach prawa. Reasumując, organ odwoławczy wskazał, iż gdyby nawet przyjąć za słuszne, że przypisanie punktów tymczasowych skutkujące "zblokowaniem" ewidencji może stanowić sankcję administracyjną za niepotwierdzone wykroczenie, co do którego znajduje zastosowanie zasada domniemania niewinności, to organ prowadzący ewidencję, zgodnie z zasadą legalizmu nie posiada w tym względzie jakiejkolwiek swobody administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Komendant Główny Policji uznał, że Komendant Wojewódzki w [...] wydając kwestionowaną decyzję nie był obowiązany do uwidocznienia w decyzji istotnych okresów blokad ewidencji, a nadto nie był uprawniony do stwierdzenia nieważności wpisów punktów tymczasowych, jako rażąco naruszających prawo. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisana wyżej decyzję wniósł B. D. wnosząc o wykreślenie z jego ewidencji wpisów punktów tymczasowych, jako dokonanych bez ustawowej podstawy prawnej. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - przepisu prawa procesowego zawartego w art. 77 § 1 kpa przez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego, - prawa materialnego i ustrojowego art. 2, 32, 42 ust. 3 Konstytucji w związku z § 4, ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz art. 130 ust. 1 pkt. 1, 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym przez wpisy punktów tymczasowych. Skarżący z uchyleniem decyzji się zgadza. Natomiast kwestionuje wpisy punktów tymczasowych, dokonane na mocy § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie postepowania z kierowcami (...), wbrew ochronie domniemania niewinności obywatela oraz podwójne karanie kierowcy za to samo wykroczenie w drodze sankcji karnej ( grzywny ) oraz administracyjnej ( punktów). Powyższe jest niezgodne z prawem i narusza zasady wynikające z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący podniósł, że zupełnie niedopuszczalne uważa nakładanie uznaniowej, chwilowej sankcji administracyjnej "zblokowania" ewidencji za niepotwierdzone wykroczenia w postaci wpisu punktów tymczasowych. Podał, iż, z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami (...) stanowiącego, że "dopuszcza się dokonanie wpisu tymczasowego (...)" jednoznacznie wynika, że jest to sankcja niewiążąca tylko uznaniowa, przeprowadzana przez organ ewidencyjny. Skarżący wskazał, iż przez sformułowanie "dopuszcza się" należy rozumieć fakultatywne, uznaniowe działania. Zdaniem skarżącego już sam zapis "dopuszczenia", dający zaledwie możliwość do zastosowania takiej kary jest niezgodny z art. 130 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ruchu drogowym. Skarżący wskazał, że sytuacja karania punktami tymczasowymi prowadzi, że kierowca skazywany za wykroczenia wyłącznie przez Sąd, de facto w odróżnieniu od przyjmowanych mandatów jest zupełnie pozbawiony ustawowej gwarancji skorzystania z redukcji punktów. Skarżący zaznaczył, że wykreślenie punktów tymczasowych, może dokonać organ ewidencyjny za wnioskiem zainteresowanego, który nie zgadza się na taki wpis, powołując się na art. 51 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w myśl którego "każdy ma prawo do żądania sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą". W ocenie skarżącego punkty tymczasowe nie są w zgodzie z ustawą, a samo rozporządzenie tylko upoważnia organ ewidencyjny do uznaniowego wpisu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skargę należało uwzględnić choć nie z przyczyn wskazanych w skardze. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]z dnia [...] maja 2014r., który na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję z dnia [...] września 2011r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Należy podkreślić, iż będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego decyzja z dnia [...] września 2011r. zapadła także w postępowaniu wznowieniowym a jej przedmiotem była odmowa uchylenia decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008r.o skierowaniu B. D. na badania psychologiczne. Na wstępie wyjaśnić należy, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości; ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w trybie zwykłym (zob. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, ONSA 2003/3/86). Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia możliwość wznowienia postępowania od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku dwóch przesłanek negatywnych. Przesłankami pozytywnymi są rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłankami negatywnymi jest przesłanka terminu - art. 146 § 1 k.p.a. oraz przesłanka dotycząca tego, że treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiadałaby treści decyzji ostatecznej – art. 146 § 2 k.p.a. Tryb wznowienia postępowania uruchamiany jest w wyniku wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Ten akt procesowy otwiera drogę do dalszego postępowania, którego przedmiotem jest badanie rzeczywistego zaistnienia podstawy wznowienia jak i ocena skutków, jakie jej istnienie wywiera na rozstrzygnięcie sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy zauważyć, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji jest niekompatybilne z treścią rozstrzygnięcia, a skutkiem wydania kontrolowanych przez Sąd decyzji jest umorzenie postępowania wznowieniowego wobec decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008r.o skierowaniu B. D. na badania psychologiczne, choć z uzasadnienia zaskarżonego aktu wynika, iż intencją organu było uchylenie decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. i umorzenie postępowania w przedmiocie skierowania B.D. na badania psychologiczne. Wznawiając z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa postępowanie zakończone decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011r.organ przytoczył nowe okoliczności, które jednak dotyczą postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. a nie postępowania wznowieniowego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2011r. W konsekwencji , pomimo stwierdzenia, iż prawomocnym postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. sygn. akt IV W [...] Sąd Rejonowy [...] w [...] IV Wydział Karny umorzył postępowanie przeciwko B. D. w sprawie W [...] wobec niedopuszczalności postępowania procesowego w zaistniałym przypadku przedawnienia karalności wykroczenia co doprowadziło do sytuacji w której liczba punktów ostatecznych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] maja 2007r. do [...] września 2007r. zmniejszyła się o 14 i nie przekroczyła 24, na skutek wydania zaskarżonej decyzji to właśnie decyzja z dnia [...] sierpnia 2008r. o skierowaniu na badania psychologiczne z powodu przypisania mu 26 punktów karnych jest ostateczna i pozostaje w obiegu prawnym. Należy także podkreślić, iż nie było żadnych podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzja z dnia [...] września 2011r. a tym bardziej do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 kpa a taki jest przecież skutek wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy rozważa możliwość wznowienia z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008r.o skierowaniu B. D. na badania psychologiczne i wydania jednej z decyzji przewidzianej w katalogu rozstrzygnięć opisanych w art. 151 kpa. Z tych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Wobec takich istotnych naruszeń przepisów postępowania przedwczesnym jest odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ja poprzedzającą. Stosownie do art. 152 wymienionej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej ustawy.