VII SA/Wa 183/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca B. S. w skardze na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego mocą ww. postanowienia utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2015 r. nakładające na współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul. P. w W. obowiązek sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót przy budowie komina spalinowego znajdującego się w budynku garażowym. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonego postanowienia będzie miało nieodwracalny skutek, narazi na stratę stronę skarżącą oraz spowoduje, że postępowanie przed sądem administracyjnym stanie się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Skarżący we wniosku nie podniósł okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek został bardzo lakonicznie uzasadniony. Strona skarżąca wskazała na nieodwracalny skutek wykonania postanowienia, narazi na stratę stronę skarżącą oraz spowoduje, że postępowanie przed sądem administracyjnym stanie się. Z podniesioną argumentacją nie można się zgodzić. Wykonanie zaskarżonego postanowienia wprawdzie doprowadzi do powstania ekspertyzy, jednakże skutki finansowe powstania ekspertyzy dla strony skarżącej nie będą nieodwracalne, gdyż w razie uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia, będzie stronie skarżącej przysługiwało prawo zwrotu poniesionych kosztów ekspertyzy na drodze odrębnego postępowania przed sądem cywilnym. Tym samym nie można mówić w sprawie o stracie w majątku strony skarżącej, przy czym należy pamiętać, że strata, czy też trzymając się ustawowej terminologii – szkoda – powinna być znaczna, a tego strona skarżąca nie wykazała. Ostatni argument związany z bezprzedmiotowością postępowania sądowego nie odnosi się do ustawowych przesłanek wstrzymania, stąd nie może zostać uwzględniony. Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.