VII SA/Wa 1830/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 8 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej postanawia odmówić Z.K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wniesioną do Sądu z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 5 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Przy piśmie z dnia 8 lipca 2010 r. (data wpływu pisma do Sądu) [...] Urząd Wojewódzki w [...] Delegatura - Placówka Zamiejscowa w [...] przekazał do Sądu pismo pełnomocnika z urzędu adw. Z.J. zatytułowanego ‘wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. Adw. Z.J. działając jako pełnomocnik z urzędu Z.K. wniosek oparł na twierdzeniu, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, a uzasadnił tym, że uchybienie miało miejsce z uwagi na rozpoznawanie przez Sąd wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika do złożenia skargi, a w rezultacie doręczenie postanowienia sądu w tym przedmiocie stosownemu organowi samorządu zawodowego nastąpiło już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, co z kolei uzasadnia przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącego wskazał również, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi spowodowało ujemne dla skarżącego skutki w zakresie postępowania sądowego. Gdyby profesjonalny pełnomocnik działał za Z.K. skarga do Sądu zostałaby prawidłowo skierowana, w efekcie nie zostałaby odrzucona, a Sąd rozpoznałby sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 i 87 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a./ Sąd może na wniosek przywrócić termin stronie, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy. Wiąże się to z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Regułę ogólną w stosunku do rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, a więc decyzji administracyjnych oraz postanowień wydawanych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym stanowi to, iż początkową datą terminu będzie – zgodnie z art. 111 § 1 kodeksu cywilnego w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. – dzień następny po dniu, w którym skarżącemu zostało doręczone rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu. Tryb jest zachowany wówczas, gdy skarga zostaje skierowana do organu, którego decyzję zaskarżono, zaś termin jest zachowany wówczas, gdy przed jego upływem, czyli najpóźniej w ostatnim dniu terminu skarga zostanie złożona bezpośrednio w tzw. biurze podawczym organu (nie Sądu), którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. To samo dotyczy nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym (na adres organu), które jest równoznaczne z wniesieniem jej do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Tryb wniesienia skargi do Sądu jest trybem, którego zmiana jest niedopuszczalna. Jedyna szansa na zachowanie trybu jest w postępowaniu, które zostało zastosowane w niniejszej sprawie, dochodzi jednak jeszcze kwestia terminu, którego w niniejszej sprawie nie udało się zachować. Również termin do wniesienia skargi jest bowiem terminem, którego skrócenie lub przedłużenie jest niedopuszczalne, poza kilkoma wyjątkami określonymi w przepisach szczególnych. Upływ tego terminu sąd zobowiązany jest uwzględniać z urzędu, w ramach badania spełnienia wymogów formalnych skargi. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3000/2005 – orzecz. do art. 53 § 1 p.p.s.a., LexPolonica.pl). Należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, zatem skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia skargi do Sądu. Z akt wynika, że zaskarżona decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 10 sierpnia 2009 r. Dla skarżącego bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się zatem w dniu 11 sierpnia 2009 r., a upłynął w dniu 10 września 2009 r. Z akt sprawy wynika, że Z.K. skierował skargę bezpośrednio do Sądu. Z sądu skarga została przesłana do właściwego organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę. Skarga wraz z odpowiedzią organu na skargę trafiła do Sądu w dniu 12 października 2010 r. Zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Nie ma znaczenia prawnego fakt, iż pełnomocnik procesowy dla skarżącego został wyznaczony dopiero w czerwcu 2010 r., gdyż termin do wniesienia skargi upłynął 9 miesięcy wcześniej. Wniosek nie zawiera żadnych argumentów przemawiających na korzyść skarżącego, przesądzających o braku winy, a z pism procesowych skarżącego wynika, że potrafi prawidłowo formułować wnioski i rozumie procesowe zwroty, zatem bez trudu mógł skierować skargę z zachowaniem trybu do jej wniesienia.. Oczywiście, że uchybienie terminowi powoduje ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego, nie zmienia to jednak faktu, iż niezachowanie terminu nastąpiło z winy strony, zatem nie może być mowy o przywróceniu tego terminu. Decyzja administracyjna zawiera pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia w celu uniknięcia nieporozumień i niedoinformowania strony. Okoliczności te, jak również długi okres rozpoznawania prawa pomocy przez Sąd i fakt ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie świadczą o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania trybu, a w związku z tym również terminu do wniesienia skargi do Sądu. Na marginesie nadmienić należy, iż pełnomocnik używa terminów procesowych: skarga i skarga kasacyjna zamiennie, jakby nie dostrzegał różnicy. Sąd potraktował pismo pełnomocnika z dnia 28 czerwca 2010 r. jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż wskazywał na to tytuł oraz załączona do wniosku skarga. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.