VII SA/Wa 1830/09

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2010r. po rozpoznaniu wniosku Z. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przyznać Z. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu 21 stycznia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym wniósł o ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2010r. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie wysokości dochodów uzyskiwanych przez E. K. i Z. K. , którzy pozostają z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym, miesięcznych kosztów związanych z utrzymaniem domu, gaz, opłaty za energię, telefon, podatek od nieruchomości, itp.) należało je wyszczególnić i podać ich wysokość. Wyjaśnienia zostały nadesłane do Sądu w dniu 3 marca 2010r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów sądowych spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu oraz nadesłanych wyjaśnieniach uznano, iż wnioskodawca wykazał w nich, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Z nadesłanych danych wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze starszymi, schorowanymi rodzicami. Podał, że prowadzi gospodarstwo rolne o pow. 8 h, z którego uzyskuje dochód z tytułu sprzedaży mleka w wysokości 500,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca podał, że rodzice uzyskują dochody z tytułu rent wspólnie w wysokości 1.608,00 złotych miesięcznie. Skarżący w piśmie z dnia 28 lutego 2010r. wskazał, że ponosi z rodzicami następujące stałe miesięczne wydatki tj. opał 150,00 złotych, paliwo 100,00 złotych, opłata za prąd 100,00 złotych, wydatki na leki 400,00 złotych, opłata za gaz 50,00 złotych, środki czystości 50,00 złotych, opłata za telefon 100,00 złotych oraz koszty pomocy domowej 100,00 złotych. Po podsumowaniu podał, iż powyższe wydatki wynoszą 1.050,00 złotych. W uzasadnieniu formularza wnioskodawca zaznaczył, że jest również osobą schorowaną. Ponadto oświadczył, iż nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro. Mając na względzie powyższe, a zwłaszcza wysokość miesięcznych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawca wraz z rodzicami uznano, że kwalifikuje się on do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Stwierdzono bowiem, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.