VII SA/Wa 1833/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), sędzia WSA Tomasz Janeczko, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz T. S. kwotę 7367 zł (siedem tysięcy trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi T. S. ("skarżący") jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") z [...] maja 2018 r., nr [...], wydane w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej, w następującym stanie sprawy: W dniu [...] grudnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] ("PINB"), w związku z pismem Urzędu Miasta [...] z [...] października 2016 r. znak [...], dokonał oględzin na działkach nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. A. w W., stanowiących własność T. S. W wyniku tych oględzin ustalono, że na terenie ww. nieruchomości znajduje się m.in. pawilon handlowo-usługowy, niepodpiwniczony, parterowy, o wymiarach ok. 12,00 x 8,40 m i wysokości ok. 3,20 m. W pawilonie zostało wydzielone pomieszczenie WC, nadto - jest on wyposażony w instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną i klimatyzację. Stan techniczny oceniono jako ogólny dobry. Ustalono także, że w pawilonie tym jest prowadzona działalność gospodarcza związana ze sprzedażą książek. Poza tym ustalono, że obiekt ten jest usytuowany w odległości ok. 5,00 m od ogrodzenia od strony ul. A. oraz ok. 5,00 m od ogrodzenia z działką nr ewid. [...]. Skarżący, co odnotowano w protokole, stwierdził, że pawilon ten nie jest związany trwale z gruntem, oraz że został posadowiony w tym miejscu w 2012 r., bez stosownej dokumentacji technicznej. Pismem z [...] grudnia 2016 r. PINB zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie dotyczącej ww. pawilonu handlowo-usługowego, a następnie postanowieniem z [...] stycznia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290; "Prawo budowlane"), wstrzymał roboty budowlane i zobowiązał inwestora – T. S. do przedłożenia określonych dokumentów, w tym czterech egzemplarzy projektu budowlanego wykonanej inwestycji, wyznaczając termin dwóch miesięcy od daty otrzymania postanowienia na wykonanie nałożonego obowiązku. Dalej, postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], PINB zmienił ww. postanowienie w części określającej datę i wyznaczył nowy termin do złożenia dokumentów, do dnia [...] lipca 2017 r. Przy piśmie z [...] lipca 2017 r. T. S. złożył wymagane dokumenty. PINB postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 49 ust. 3 ww. ustawy Prawo budowlane, nałożył na skarżącego – T. S. obowiązek usunięcia w wyznaczonym terminie braków i nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym budynku pawilonu handlowo-usługowego, w zakresie wyszczególnionym w tym postanowieniu. Po ponownym przedłożeniu przez skarżącego wymaganych dokumentów, w tym uzupełnionego projektu budowlanego, postanowieniem z [...] października 2017 r., nr [...], PINB powtórnie zobowiązał skarżącego do usunięcia w wyznaczonym terminie braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Po wywiązaniu się skarżącego z ww. obowiązku (i przedłożeniu przy piśmie z [...] grudnia 2017 r. poprawionej dokumentacji budowlanej), PINB w dniu [...] stycznia 2018 r. wydał postanowienie nr [...], którym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, wymierzył T. S. opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł za samowolną budowę budynku pawilonu handlowo-usługowego na terenie nieruchomości przy ul. A. dz. nr ew. [...] i [...] z obr. [...] w W. Na skutek zażalenia T. S., [...]WINB postanowieniem z [...] marca 2018 r., nr [...], uchylił w całości ww. postanowienie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia podnosząc w uzasadnieniu, że wadliwie organ I instancji jako inwestora wskazał T. zamiast T. S. ([...] ). Wskazał tym samym na błędnie oznaczonego adresata postanowienia, natomiast w pozostałym zakresie stanowisko organu I instancji uznał za prawidłowe. Dalej, PINB postanowieniem z [...] marca 2018 r. nr [...] zmienił własne postanowienie z [...] stycznia 2017 r. (w zakresie określenia osoby zobowiązanej), natomiast postanowieniem z tej samej daty o nr [...], wymierzył skarżącemu opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł za przedmiotową samowolę budowlaną. Wymierzając opłatę legalizacyjną PINB przyjął, że sprawa dotyczy budynku wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, który to należy zakwalifikować do kat. XVII obiektów budowlanych. Przyjął jednocześnie, że inwestor przedłożył wymagane do legalizacji dokumenty, a inwestycja jest zgodna z obowiązującym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W. B. zatwierdzonym uchwałą nr [...] R. G. W. B. z [...] września 2002 r. Na postanowienie PINB z [...] marca 2018 r., nr [...], zażalenie wniósł skarżący podnosząc m.in., że z uzasadnienia tego orzeczenia nie wynika dlaczego objęty postępowaniem pawilon zakwalifikowany został jako obiekt kat. [...] Postanowieniem z [...] maja 2018 r., nr [...], [...]WINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowym postępowaniem administracyjnym objęty jest parterowy, niepodpiwniczony pawilon handlowo-usługowy o wymiarach ok. 12,00 x 8,40 m i wysokości ok. 3,20 m, z dachem dwuspadowym, zrealizowany w 2012 r. w warunkach samowoli budowlanej. Organ pierwszej instancji wdrożył w sprawie procedurę legalizacyjną w oparciu o art. 48 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.); dwukrotnie wzywał skarżącego do usunięcia braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym dotyczącym ww. obiektu we wskazanym zakresie. Ostatecznie PINB, w wyniku analizy przedłożonych dokumentów, prawidłowo stwierdził, że ww. projekt budowlany jest kompletny, a ze znajdującego się w aktach zaświadczenia Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. wynika, że nie można zarzucić inwestycji budowlanej polegającej na samowolnym wybudowaniu ww. pawilonu niezgodności z obowiązującymi na tym terenie przepisami planistycznymi. W związku z pozytywną weryfikacją dokumentów przedłożonych przez skarżącego, PINB przystąpił do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej w oparciu o art. 49 ustawy Prawo budowlane. Po raz pierwszy nastąpiło to postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., które zostało uchylone postanowieniem [...]WINB z [...] marca 2018 r., niemniej wyłącznie z uwagi na nieprawidłowe określenie adresata nałożonego obowiązku. Wobec tego, organ odwoławczy podtrzymał dalej swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu ww. postanowienia z [...] marca 2018 r., co do prawidłowego naliczenia przez PINB wysokości opłaty legalizacyjnej. Jak wyjaśnił tam [...]WINB, zgodnie z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego podstawę do naliczenia opłaty legalizacyjnej stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu (k) oraz współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), przy czym zgodnie z art. 49 ust. 2 ww. ustawy w przypadku samowoli budowlanej stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Już na tamtym etapie postępowania stwierdzono, że PINB prawidłowo obliczył opłatę legalizacyjną, zaliczając przedmiotową budowę budynku handlowo-usługowego do kategorii XVII, do której zaliczone są budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe. Następnie wskazano, że w omawianym przypadku podstawą do obliczenia wymaganej należności były następujące wartości: współczynnik kategorii obiektu: 15 (kategoria XVII), współczynnik wielkości obiektu: 1, stawka opłaty: 500 zł. Stosując powyższy wzór dokonano stosownego wyliczenia: 500 zł x 15 x 1 x 50, co dało kwotę w wysokości 375.000,00 zł. W odniesieniu do zarzutów zażalenia, [...]WINB wyjaśnił, że wielkość współczynników kategorii obiektu budowlanego zastosowanych w niniejszej sprawie wynika wprost z załącznika do Prawa budowlanego. Mając na uwadze treść tego załącznika, organ odwoławczy podzielił dalej w pełni stanowisko PINB co do kwalifikacji spornego obiektu budowlanego jako handlowo-usługowego, zaliczanego do kategorii [...] Taka kwalifikacja, jak podał, wynika nie tylko z uznania PINB, ale również z treści przedłożonych projektów budowlanych, wobec czego nie może ona budzić wątpliwości. Ponadto (jak wywodzono już na wcześniejszym etapie), nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej jest powinnością organu i elementem koniecznym do zakończenia procedury legalizacyjnej prowadzonej na podstawie art. 49 ust. 1-5 Prawa budowlanego. Skoro inwestor przedłożył wymagane w procedurze legalizacyjnej dokumenty, które spełniają wymogi określone przepisami, to kolejnym etapem postępowania było nałożenie opłaty legalizacyjnej w określonej kwocie. W związku z powyższym, w ocenie [...]WINB, postanowienie PINB z [...] marca 2018 r. nie zawierało takiego rodzaju istotnych uchybień proceduralnych, które uzasadniałyby jego uchylenie. Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r. złożył T. S., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: a. art. 10 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez brak możliwości zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie, b. art. 7, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez brak powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a to brak wskazania, w jaki sposób i na jakiej podstawie zostały wyliczone wielkości współczynnika kategorii obiektu "k" oraz współczynnika wielkości obiektu "w", oraz 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 55 i art. 59f Prawa budowlanego, polegające na błędnym zakwalifikowaniu niezwiązanego trwale z gruntem budynku – obiektu budowlanego na terenie nieruchomości przy ul. A. (dz. nr ew. [...] i [...] obr. [...]) w W. do kategorii [...]zamiast do kategorii VIII. W uzasadnieniu skargi skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł m.in., że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wskazuje jednoznacznie, dlaczego przedmiotowy obiekt został zakwalifikowany do kategorii[...] obiektów budowlanych oraz dlaczego współczynnik wielkości obiektu ustalony został na poziomie 1. Brak możliwości zweryfikowania przez skarżącego tych ustaleń, które są kluczowe w niniejszej sprawie dla ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, jest naruszeniem podstawowych zasad działania organów administracyjnych. Jednocześnie skarżący wskazał, że objęty postanowieniem pawilon, jako niezwiązany trwale z gruntem, nie jest budynkiem a budowlą, a jako taki powinien być zakwalifikowany jako "inna budowla", tj. do kat. VIII, a to ma zasadniczy wpływ na wysokość opłaty legalizacyjnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie [...] WINB z [...] maja 2018 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie PINB z [...] marca 2018 r. nr [...], którym organ ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł za samowolną budowę budynku pawilonu handlowo-usługowego na terenie nieruchomości przy ul. A. w W., na działkach nr ew. [...] i [...] obr. [...]. Podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowił art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, a jak z tego wynika – orzeczenie to odzwierciedla kolejny etap postępowania legalizacyjnego uregulowanego w art. 48 i nast. Prawa budowlanego. Ważnym przy tym jest, że inwestor wykonał nałożony na niego, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego (postanowieniem PINB z [...] stycznia 2017 r. nr [...], zmienionym postanowieniem tego organu z [...] kwietnia 2017 r. i kolejnym z [...] marca 2018 r.), obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji budowlanej. PINB dokonał zaś sprawdzenia tej dokumentacji, w zakresie określonym w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, dwukrotnie zobowiązując inwestora do jej poprawienia; w konsekwencji uznał ją za prawidłową i kompletną. Nie budzi przy tym wątpliwości w sprawie prawidłowość zastosowania ww. trybu z art. 48 i nast. Prawa budowlanego, albowiem postępowanie dotyczy pawilonu handlowo-usługowego o wymiarach ok. 12,40 m x 8,40 m, zrealizowanego w 2012 r. bez wymaganego pozwolenia właściwego organu architektoniczno-budowlanego. W takich okolicznościach (wynikających z protokołu oględzin mających miejsce [...] grudnia 2016 r.), należało więc wdrożyć postępowanie legalizacyjne w stosunku do ww. obiektu, a po ustaleniu, że możliwym jest jego zalegalizowanie – zobowiązać inwestora do przedłożenia niezbędnej do legalizacji dokumentacji. Takie też orzeczenie w sprawie zapadło, a wobec jego wykonania, organ (po sprawdzeniu ww. dokumentacji) zobligowany był przejść do kolejnego etapu i ustalić wysokość opłaty legalizacyjnej. Ustalając wysokość tej opłaty, organy nie ustrzegły się jednak błędów. Wprawdzie organy obu instancji prawidłowo uwzględniły w sprawie przepis art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Zważyć jednocześnie trzeba, że zgodnie z ww. art. 59f ust. 1, w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2). Kategorie obiektów, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości obiektu określa załącznik do ustawy (art. 59f ust. 3). W efekcie, prawidłowo organy orzekając w sprawie zastosowały "wzór", o którym mowa w ww. przepisie art. 59f ust. 1. Niemniej ustając wysokość opłaty w oparciu o art. 59f ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, nie wyjaśniły na jakiej podstawie uznały, że obiekt objęty postępowaniem należy zaliczyć do kat. XVII obiektów budowlanych (co skutkowało przyjęciem, że współczynnik "k" wynosi 15, a współczynnik "w" – 1). Organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do tego zagadnienia, natomiast organ odwoławczy wskazał tylko na to, że kwalifikacji obiektu dokonano zapoznając się z treścią przedłożonego projektu budowlanego. Taka argumentacja nie wyjaśnia jednak przyjętej przez organy kwalifikacji obiektu, co więcej – wskazuje na uzasadnioną wątpliwość co do jej prawidłowości. Z projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora wynika bowiem, że obiekt objęty postępowaniem to pawilon "tymczasowy" o lekkiej konstrukcji stalowej obudowanej płytami warstwowymi, o fundamentach z bloczków betonowych zagłębionych 50 cm ppt, nie połączony na stałe z podłożem. W tej sytuacji, kwalifikując tenże obiekt do kat. [...] – obejmującej budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe, należało wyjaśnić, a tego nie uczyniono, na jakiej podstawie uznano, że obiekt ten jest (przede wszystkim) budynkiem; samo jego przeznaczenie na sklep (sprzedaż książek) nie jest bowiem wystarczające dla dokonania ww. kwalifikacji, jeśli nie spełnia on cech wskazanego rodzaju obiektu budowlanego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jak z powyższego wynika, przesłanką umożliwiającą zaliczenia konkretnego obiektu budowlanego do kategorii budynków jest m.in. jego "trwałe związanie z gruntem". Nie wystarczy zatem samo wskazanie, że dany obiekt został posadowiony na fundamencie, jeżeli poprzez sposób montażu nie można wykazać istnienia tego rodzaju związku z gruntem; będzie miał zaś on miejsce wówczas, gdy nie będzie możliwym "odłączenie" obiektu od gruntu bez uszkodzenia jego konstrukcji. Posadowienie obiektu na bloczkach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie, bez trwałego związania z podłożem, wyłącza zaś możliwość uznania, że obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 15 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1324/16). Z tego też powodu, w ocenie Sądu, należało uznać, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, a zarzuty skargi okazały się zasadne. Zdaniem Sądu, zasadnie bowiem w rozpoznawanej skardze wywiedziono o naruszeniu w sprawie art. 7 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 tej ustawy w zw. z art. 49 ust. 2 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu wydanych postanowień powodów, dla których objęty postępowaniem obiekt zakwalifikowano do kat. [...] obiektów budowlanych, a także o naruszeniu ww. przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie wadliwego ustalenia opłaty legalizacyjnej wobec nieuzasadnionego zakwalifikowania obiektu do wskazanej powyżej kategorii. Rozpatrując sprawę ponownie, PINB obowiązany będzie uwzględnić stanowisko Sądu i zweryfikować swoją ocenę odnośnie kwalifikacji obiektu, od tego też uzależnić ponowne ustalenie wysokości należnej w sprawie opłaty legalizacyjnej. Winien przy tym wziąć pod uwagę, że zdaniem skarżącego objęty postępowaniem obiekt (z uwagi na jego cechy), należy zaliczyć do kat. VIII obiektów budowlanych. W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Orzekając o kosztach (i zasądzając na rzecz skarżącego 7.367,00 zł), Sąd uwzględnił wysokość uiszczonego wpisu (3.750,00 zł), opłatę od pełnomocnictwa (17,00 zł) i koszty zastępstwa procesowego, odstępując od zasądzenia tych ostatnich w pełnej wysokości, a to na zasadzie art. 206 ww. ustawy. Dokonując miarkowania kosztów zastępstwa procesowego Sąd wziął pod uwagę charakter sprawy i nakład pracy pełnomocnika skarżącego, w efekcie zasądził z tego tytułu 1/3 należnych w tym przypadku kosztów (czyli 3.600,00 zł), wynikających z § 2 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), a wynoszących 10.800,00 zł. Sąd wyjaśnia przy tym, że zgodnie z ww. art. 206 p.p.s.a., sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przytoczony przepis, jak z niego wynika, jedynie przykładowo wymienia okoliczność uzasadniającą miarkowanie kosztów postępowania wskazując na uwzględnienie przez sąd skargi w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu. W konsekwencji, określenie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika powinno następować każdorazowo z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy pełnomocnika, w tym wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy i obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Biorąc pod uwagę te elementy, Sąd uznał, że należało orzec o kosztach zastępstwa procesowego w ww. kwocie w oparciu o cyt. powyżej art. 206 p.p.s.a.