VII SA/Wa 1834/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. i M. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić solidarnie skarżącym: M. F. i M. F. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). W dniu 11 lipca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący - M. F. i M. F. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. została doręczona skarżącej M. F. w dniu 8 czerwca 2016 r., natomiast M. F. w dniu 9 czerwca 2016 r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 11 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego M. F. do usunięcia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej. Jednocześnie wezwano solidarnie skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez: nadesłanie ośmiu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone każdemu ze skarżących w dniu 23 sierpnia 2016 r. W zakreślonym przez Sąd terminie nadesłano skargę opatrzoną kserokopią podpisu M. F. oraz wymagane odpisy skargi, a także uiszczono wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. W myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 skarga powinna zawierać podpis strony lub pełnomocnika. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia (art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2) lub gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. została doręczona skarżącej M. F. w dniu 8 czerwca 2016 r. Termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi upływał w dniu 8 lipca 2016 r. Skarżąca natomiast nadała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w placówce pocztowej w dniu 11 lipca 2016 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Ponieważ skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, skargę należało odrzucić (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 1239/13 oraz z dnia 15 marca 213 r. sygn. akt I OSK 390/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 459/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1664/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił odrzucić skargę M. F., jako spóźnioną. Odnosząc się natomiast do skargi złożonej przez M. F., wskazać należy, że skarga z dnia 11 lipca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) nie została podpisana przez skarżącego M. F. Zatem prawidłowo skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi lub nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że wezwanie zostało doręczone skarżącemu M. F w dniu 23 sierpnia 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. W zakreślonym przez Sąd terminie nadesłano skargę opatrzoną kserokopią podpisu M F. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że skarga będąca pismem inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne, opatrzona nie własnoręcznym podpisem strony, lecz kserokopią podpisu, nie spełnia wymogów formalnych skutecznie wniesionego pisma w tym postępowaniu, wynikających z art. 46 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 1589/15; z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 1245/15; z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 1513/14; z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 1779/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym należy uznać, iż skarżący M. F. nie zadośćuczynił wymogowi prawidłowego uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie do akt sądowych własnoręcznie podpisanego egzemplarza tej skargi. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił odrzucić skargę M. F. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.