VII SA/Wa 1838/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] z uwagi na zły stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W., który stanowił również zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., Nr [...], działając na podstawie art. 66 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej k.p.a.; po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej złego stanu technicznego budynku mieszkalnego - nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, wskazanych w ekspertyzie technicznej sporządzonej w styczniu 2004 r. przez rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej [...], poprzez: wykonanie izolacji pionowej ścian piwnic; naprawę tynków ścian i stropów piwnic; oczyszczenie i zabezpieczenie antykorozyjne belek stalowych stropów odcinkowych, zwłaszcza nad piwnicą; wykonanie napraw pękniętych ścian w mieszkaniach i na klatkach schodowych; naprawę miejscami uszkodzonej konstrukcji więźby dachowej; naprawę okładzin betonowych schodów zewnętrznych; wymianę zniszczonej stolarki okiennej i drzwiowej; wykonanie brakującej wentylacji; naprawę powstałych rys i ubytków tynków zewnętrznych; pomalowanie ścian wewnętrznych po uprzednim usunięciu pleśni. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że ww. roboty winny być wykonane pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, w terminie 6 miesięcy od dnia, kiedy decyzja niniejsza stanie się ostateczna. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] - stwierdził nieważność tej decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył brzmienie art. 66 Prawa budowlanego w wersji obowiązującej od dnia 20 czerwca 2007 r., wskazując, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja narusza rażąco ten przepis, ponieważ przepis ten został zbudowany przez legislatora na zasadzie alternatywy rozłącznej, Sygn. akt VII SA/Wa 1838/08 poprzez połączenie poszczególnych jego punktów spójnikiem "albo". Oznacza to, iż organ może wydać decyzji opartej tylko o jeden wymieniony w ww. przepisie punkt. Z tych względów niedopuszczalne jest wydanie decyzji w oparciu o łączną dyspozycję ww. punktów lub bez wyodrębnienia żadnego z nich, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W., domagając się zmiany tej decyzji, poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] października 2007 r., Nr [...], o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków wynikających z decyzji Nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, uznając je za nieuzasadnione. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż w dacie wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego zawierał trzy punkty bez wskazanego przez organ wojewódzki brzmienia pkt. 1. Wskazane przez organ nadzoru powiatowego nieprawidłowości w przedmiotowym budynku mieszkalnym pokrywały się z tymi punktami. Z tych względów organ II instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie można przyjąć w sposób nie budzący wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie PINB [...], wydając decyzję Nr [...], naruszył prawo, a tym bardziej w stopniu rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej w całości, poprzez stwierdzenie nieważności ww. decyzji ewentualnie, stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa oraz stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] października 2007 r., Nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 139 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Nr [...]; art. 66 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwą wykładnię oraz błędne rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania poprzez odmowę stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] października 2007 r., Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Sygn. akt VII SA/Wa 1838/08 W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Skarga jest niezasadna. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach wynika, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005r. , wydana na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane, miała oparcie w materiale dowodowym sprawy zebranym w sposób wyczerpujący zgodnie z art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z protokółu oględzin, ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego T. W., jak również dołączonej do akt dokumentacji zdjęciowej w sposób oczywisty wynikał nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego budynku. W tej sytuacji wydanie decyzji w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane było niewątpliwie uzasadnione i nie przekraczało granic zakreślonych tym przepisem. Również nakazy jakie zastosował organ nadzoru budowlanego należy uznać za adekwatne do stwierdzonych uszkodzeń budynku. Z tego tez powodu decyzji tej nie sposób przypisać naruszenia prawa, a tym bardziej naruszenia prawa w sposób rażący. Jak trafnie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za rażące naruszenie prawa nie można było uznać tego, iż organ stopnia powiatowego nie wskazał w decyzji dokładnej podstawy prawnej z wyszczególnieniem poszczególnym punktów ust. 1 artykułu 66 Prawa budowlanego. Podzielając w tym względzie stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wbrew stanowisku [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Sąd pragnie wskazać, iż w niniejszej sprawie zachodziły łącznie wszystkie 3 przesłanki art. 66 wymienione w ust. 1 tego artykułu. Łącznik "albo" zastosowany w tym przepisie nie oznacza wyłączenia stosowania przepisu art. 66 Prawa budowlanego w przypadku gdy, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, zachodzą okoliczności wymienione we wszystkich trzech punktach. Przepis ten należałoby odczytywać w ten sposób, iż nawet jedna przesłanka może stanowić podstawę do nałożenia obowiązków z art. 66 . Wskazując na powyższe nie mógł zostać uwzględniony wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) . Za bezzasadny należało również uznać zarzut błędnego "rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania poprzez odmowę stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...].10.2007r. Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia", z uwagi na to, iż sprawa ta pozostawała poza granicami rozpoznania zakreślonymi prowadzonym postępowaniem nieważnościowym w trybie art. 156 k.p.a. dotyczącym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005r. , a nie ww. postanowienia. Sąd nie uwzględnił również podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Z art. 16 w związku z art. 156 k.p.a. wynika, iż stwierdzenie nieważności decyzji, jako wyjątek od zasady stabilności ostatecznych rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w art. 156 k.p.a. lub jeżeli taki skutek przewidują przepisy odrębne. Stwierdzenie nieważności decyzji wbrew przesłankom wyrażonym w art. 156 k.p.a. oznacza naruszenie przepisu art. 16 i 156 k.p.a., i naruszenie to należałoby kwalifikować jako naruszenie mające charakter rażący. Uchylenie takiej decyzji w postępowaniu odwoławczym nie oznacza zatem naruszenia art. 139 k.p.a., który co należy podkreślić, nie ma charakteru bezwzględnego zakazu rozstrzygania na niekorzyść strony odwołującej. Ustawodawca dopuścił możliwość orzekania również wbrew intencjom odwołującego się, jeżeli w ten sposób zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja mająca cechy decyzji rażąco naruszającej prawo. Za taką decyzję należało uznać decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego działającego w niniejszej sprawie jako organ I instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak na wstępie.