VII SA/Wa 1838/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant ref. staż. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi G. N. i B. N. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011r., nr (...), po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr (...) z dnia (...) maja 2011r., w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w związku z niewykonaniem przez G. i B. N. obowiązku wskazanego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr (...) z dnia (...) listopada 2008r., znak (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku, podjęte zostały czynności egzekucyjne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., skierował w dniu (...) lipca 2009r., do ww. upomnienie wzywające do wykonania nakazu rozbiórki. Następnie w dniu (...) marca 2011r., wobec bezczynności zobowiązanych, organ wystawił tytuł wykonawczy, doręczony im w dniu (...) marca 2011r. Czynności kontrolne podjęte w dniu (...) marca 2011r., wykazały, że zobowiązani nie wykonali nałożonego na nich obowiązku. W tych warunkach organ pierwszej instancji ww. postanowieniem z dnia (...) maja 2011r., nr (...) nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10000 zł. i wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Organ drugiej instancji stwierdził, że to rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa - przywołał art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wysokość grzywny została wyczerpująco uzasadniona przez organ powiatowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. i B. N., dochodząc uchylenia zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Podjęli polemikę z celowością wykonania nakazu rozbiórki. Stwierdzili, że przenieśli drewnianą konstrukcje budynku w inne miejsce, pozostawiając tylko betonową wylewkę, ponieważ oczekują na wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która będzie dotyczyła tej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak, więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze. I tak w okolicznościach niniejszej sprawy nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, ale Sąd nie związany zarzutami stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada przepisom prawa. Bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia pozostają kwestie dotyczące celowości rozbiórki. W postępowaniu egzekucyjnym uregulowanym przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), organ nie może badać wadliwości czy celowości decyzji nakładającej obowiązki objęte tytułem wykonawczym. Wobec skarżących zapadła ostateczna decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki. Skarżący byli zobowiązani do dobrowolnego wykonania ww. decyzji. Mimo upomnienia skarżący, co jest niesporne nie wykonali ww. nakazu. Wydany został i skutecznie doręczony tytuł wykonawczy. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest opisane wyżej postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nakładające, na podstawie art. 119 § 2 w zw. z art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966r. (Dz. U. Nr 229, poz.1954 z 2005r., ze zm.), grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10000 zł oraz wzywające do wykonania obowiązku wymienionego w opisanym wyżej tytule wykonawczym, tj. do wykonania rozbiórki budynku. Zgodnie z art. 15 § 1 ww. ustawy - egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Powyższe warunki zostały zachowane tym samym, co do zasady, wobec skarżących może zostać nałożona grzywna w celu przymuszenia. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wobec tego, że z naruszeniem, w szczególności zasady wynikającej z przepisu art. 107 k.p.a. nie zawierało uzasadnienia w zakresie wysokości nałożonej grzywny a także zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji organ powiatowy nie przedstawił wnikliwego uzasadnienia wysokości wymierzonej grzywny. Decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają szerszego uzasadnienia niż podejmowane w warunkach ustawowego skrępowania. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe wskazanie. Ponadto, organ odniesie się do kwestii nie zastosowania, w okolicznościach niniejszej sprawy, przepisu art. 121 § 4 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, a jej wysokość w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).