VII SA/Wa 1838/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych obowiązków oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży pożarnej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej k.p.a. w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2013r. poz. 1340 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Międzyzakładową Spółdzielnie Mieszkaniową [...] ul. [...],[...] od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. znak: [...], w sprawie poprawy warunków ochrony przeciwpożarowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] – orzekł w pkt I o uchyleniu zaskarżonej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. znak: [...] w części i w tym zakresie orzekł: zapewnić w garażu podziemnym właściwą szerokość przejść ewakuacyjnych do drzwi ewakuacyjnych, wynoszącą co najmniej 0,9 m, pomiędzy miejscami postojowymi poprzez trwale ich oznakowanie oraz wyznaczenie tych przejść w sposób uniemożliwiający parkowanie pojazdów lub w przypadku braku możliwości spełnienia ww. wymagania zastosować rozwiązania zamienne, wskazane na podstawie opracowanej ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo - rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i uzgodnionych z [...] Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej". W punkcie II w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił ustalony stan faktyczny wskazując, że w dniach [...] i [...] stycznia 2015 roku funkcjonariusze upoważnieni przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] przeprowadzili czynności kontrolno- rozpoznawcze w budynku mieszczącym się przy ul. [...] w [...] , kontrola została przeprowadzona w związku z decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2014r. znak [...] Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego przedmiotowego budynku dotyczące m.in. braku dostępu do wyjść ewakuacyjnych z garażu podziemnego prowadzących do przedsionków przeciwpożarowych. Mając powyższe na uwadze Organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. znak [...]nakazał Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. "Zapewnić w garażu podziemnym właściwą szerokość przejść ewakuacyjnych do drzwi ewakuacyjnych -wynoszącą co najmniej 0,9 m. Alternatywnie w przypadku braku możliwości spełnienia ww. wymagania zastosować rozwiązania zamienne, wskazane na podstawie opracowanej ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo — rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i uzgodnionych z [...] Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej". Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] wskazał, iż nałożone obowiązki wynikają kolejno z art. 4 ust. 1 pkt. 4, Ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009r. Nr 178. poz. 1380 z późn. zm.) z § 16 ust. 1, ust. 2 pkt. 1, ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010r. Nr 109, poz. 719) w związku z § 207 ust. 2 i § 237 ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). W toku realizowanych czynności upoważnieni funkcjonariusze Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] ustalili, że w garażu podziemnym: 1) nie zostały wyznaczone w sposób czytelny granice miejsc postojowych. 2) nie wyznaczono przejść ewakuacyjnych prowadzących do przedsionków przeć i w pożarowych. 3) samochody osobowe parkują w bliskiej odległości od ściany garażu i drzwi ewakuacyjnych z garażu do przedsionków przeciwpożarowych, 4) przy drzwiach ewakuacyjnych zlokalizowano miejsca postojowe. W trakcie kontroli stwierdzono przypadki ograniczenia szerokości przejścia ewakuacyjnego w garażu podziemnym poprzez parkujące samochody do wartości m.in. 48 cm. 55 cm. 57 cm. (wartości zmierzone pomiędzy dwoma samochodami lub samochodami a ścianą garażu lub drzwiami ewakuacyjnymi). W zakresie wyznaczenia w garażu miejsc postojowych kontrolowany przedstawił: rzut piwnic BUDYNEK [...] Osiedle [...]Część "[...]" garaż. Zgodnie z przedstawionym rzutem i opisem w garażu znajduje się łącznie 81 miejsc postojowych, powierzchnia użytkowa garażu wynosi 1650 m2. Wyrysowane w projekcie miejsca postojowe posiadają wymiary ok. 1,4 m x 4,5 m. Pomiędzy ww. miejscami postojowymi w przedstawionej dokumentacji projektowej pozostawiono szerokość 0,6 m. Odległość pomiędzy elementami konstrukcji budynku (słupami) wynosi w zakresie od 6.6 do 7,2 m. Pomiędzy słupami, naprzeciwko wyjść ewakuacyjnych z garażu do przedsionków zlokalizowano po trzy miejsca postojowe. W trakcie wizji stwierdzono brak jednoznacznego wyznaczenia granic miejsc postojowych w garażu zgodnie z przedstawionym projektem - brak wyrysowanych granic miejsc postojowych. Na ścianach widnieją jedynie oznaczenia numerów miejsc postojowych. Organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadził prawem wymagane postępowanie kontrolno-rozpoznawcze w trakcie, którego ustalił okoliczności faktyczne opisane w protokole. Strona zapoznała się z jego treścią i nie wniosła zastrzeżeń do tychże ustaleń, ani też przed wydaniem decyzji nie złożyła wniosku o uzupełnienie postępowania dowodowego. W świetle powyższego brak było podstaw do kwestionowania poczynionych przez Organ I instancji ustaleń faktycznych. Odwołanie od decyzji Organu I instancji złożyła Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że uchylił ww. decyzję KM PSP [...] w części i orzekł co do istoty sprawy formułując adekwatny obowiązek, odnosząc się do stwierdzonego przez Organ I instancji stanu faktycznego, w sposób uwzględniający orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie formy decyzji administracyjnej. Powyższe wynika z konieczności formułowania adekwatnej treści obowiązku w oparciu o stwierdzony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny. Jednocześnie wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 k.p.a. Stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości dotyczące szerokości przejść ewakuacyjnych do drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z garażu, w oparciu w/w elementy § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 7 czerwca 2010r., w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, (Dz. U. Nr 109, poz. 719) stanowi podstawę do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, do uznania użytkowanego budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi, tj. gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi: szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych. Wobec powyższego, właściciel lub zarządca budynku, jako osoba odpowiedzialna za zapewnienie ochrony przeciwpożarowej w obiekcie, w oparciu o § 16 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) posiada obowiązek zastosowania rozwiązań, zapewniających spełnienie wymagań techniczno-budowlanych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), które to, na podstawie § 207 ust 2, stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, gdy zagrażają one życiu ludzi. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t. j. z 2009 r. Dz. U. Nr 178. poz. 1380) właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową obowiązany jest m. in. do: przestrzegania przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych; zapewnienia osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji; wyposażenia budynku, obiektu budowlanego lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice oraz przygotowania budynku, obiektu budowlanego lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej. W związku z powyższym, właściciel, zarządca lub użytkownik budynku w oparciu przytoczony § 16 ust. 3 posiada obowiązek zastosowania rozwiązań zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), które na podstawie § 207 ust. 2 stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, gdy zagrażają one życiu ludzi. Obowiązujące przepisy prawa, dopuszczają stosowanie rozwiązań zamiennych, m. in. w stosunku do obowiązku zawartego w zaskarżonej decyzji. Z uprawnienia takiego strona może skorzystać w przypadku stwierdzenia, iż wykonanie obowiązku wprost jest niemożliwe, ze względu na uwarunkowania techniczno-budowlane lub formalno-prawne. Takie rozwiązania powinny zostać wykonane stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Przepis ten pozwala stronie na zaproponowanie organowi PSP poprzez wskazanie jednostki badawczo rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, takich rozwiązań techniczno-budowlanych, które będą możliwe do zrealizowania zarówno pod względem technicznym jak i ekonomicznym. Słowo "uzgodnionych" nie określa obowiązku organów PSP o konieczności konkretnego wskazania takich rozwiązań, a jedynie nakazuje stronie, po przygotowaniu właściwej ekspertyzy, przedstawienie tychże rozwiązań organowi PSP celem ich zaakceptowania i weryfikacji - inaczej mówiąc uzgodnienia. Mnogość rozwiązań techniczno-budowlanych umożliwia stronie dobranie ich w taki sposób, aby nakazany obowiązek wykonać, przy zapewnieniu akceptowalnego kryterium ekonomiczności i wykonalności. Wskazany powyżej tryb postępowania umożliwia stronie zaproponowanie takich innych rozwiązań, które niekoniecznie będą musiały polegać na przebudowie substancji budynku w obszarach wskazanych jako niedopuszczalne z punktu widzenia użytkowników, lecz będą stanowiły o poprawie bezpieczeństwa pożarowego tego budynku i osiągnięciu akceptowalnego poziomu ochrony przeciwpożarowej. [...] Komendant Wojewódzki PSP, wskazany jako organ uzgadniający taką ekspertyzę, na podstawie posiadanej wiedzy oraz doświadczenia, dokona oceny, czy zaproponowane rozwiązania faktycznie będą stanowiły o poprawie bezpieczeństwa pożarowego obiektu. W związku z powyższym opisane powyżej rozwiązania spełnienia warunków w zakresie ochrony przeciwpożarowej zostały ujęte w zaskarżonej decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2015r. znak: [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...]. Podczas kontroli stwierdzono , że szerokość przejść ewakuacyjnych jest o ponad 1/3 mniejsza od wymaganej w przepisach techniczno - budowlanych. Podnoszone w odwołaniu stwierdzenie, iż garaż podziemny nie jest pomieszczeniem na pobyt ludzi, w związku z czym nie ma obowiązku odnoszenia się do minimalnej szerokości przejść jest zdaniem organu II instancji bezpodstawne. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w § 278 ust. 1 mówi się, że na każdej kondygnacji garażu, której powierzchnia całkowita przekracza 1 500m2, powinny znajdować się co najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne, przy czym jednym z tych wyjść może być wjazd lub wyjazd. Długość przejścia do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego nie może przekraczać: w garażu zamkniętym - 40m, w garażu otwartym - 60m. Skoro w przedmiotowym garażu podziemnym muszą być zapewnione co najmniej 2 wyjścia ewakuacyjne, oczywiste jest, że muszą być spełnione warunki dla przejścia ewakuacyjnego. Szerokość przejścia ewakuacyjnego ustala się w myśl zapisu § 237 ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób, do których ewakuacji ono służy, przyjmując co najmniej 0.6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 0,9 m, a w przypadku przejścia służącego do ewakuacji do 3 osób nie mniej niż 0,8 m. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w garażu nie wyznaczono miejsc postojowych dla samochodów, a jedynie wskazano te miejsca, co w ocenie kontrolującego wpływa na możliwości prowadzenia bezpiecznej ewakuacji ludzi z garażu z wykorzystaniem wyjść ewakuacyjnych. Zdaniem Organu niepodważalne jest, iż w pomieszczeniu jakim jest garaż mogą przebywać ludzie a ich bezpieczeństwo, związane jest również z możliwością bezpiecznego opuszczenia garażu w przypadku pożaru z wykorzystaniem dostępnych przejść ewakuacyjnych, zapewniających przejście pomiędzy parkującymi samochodami w kierunku wyjść ewakuacyjnych. Organ I instancji prowadząc rozpoznanie w sprawie oparł się, na faktycznych pomiarach szerokości przejść pomiędzy parkującymi samochodami, co w przypadku braku wyznaczenia miejsc postojowych w sposób trwały, jest jedynym sposobem oceny szerokości występującego przejścia. Podsumowując organ II instancji stwierdził, iż po przeanalizowaniu zebranej dokumentacji należy uznać, że brak wyznaczenia przejść ewakuacyjnych, prowadzi do sytuacji zagrożenia życia. Organ odwoławczy, orzekając co do istoty sprawy, przedstawił w sposób szczegółowy zakres niezbędnych wymagań, zarówno podstawowych, jak również alternatywnych - przewidzianych przepisem. Skargę na tę decyzję złożyła Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - § 4, § 237 ust. 10, § 278 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi rozwijając zarzuty strona skarżąca wykazywał, że garażu podziemnego nie sposób uznać za pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi. Pełni on inną funkcję, a mianowicie służy do parkowania pojazdów, zaś osoby parkujące pojazdy przebywają w garażu tylko tyle czasu, ile wymaga zaparkowanie samochodu lub wyjazd nim z garażu oraz dojście do/z samochodu. A contrario zatem do powołanego przepisu §237 ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, skoro pomieszczenie nie jest przeznaczone na pobyt ludzi, nie ma obowiązku wyznaczania przejść ewakuacyjnych o minimalnej szerokości w nim przewidzianej. W zakresie naruszenia przepisów procesowych wskazywano, że decyzja organu administracji II instancji powiela, błędny organu I instancji, sposób prowadzenia postępowania dowodowego, a tym samym nie doprowadza do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Pomiar szerokość przejść pomiędzy samochodami oraz pomiędzy samochodami i ścianą garażu obarczony jest błędem, albowiem odległości te zależą od sposobu zaparkowania pojazdu przez jego właściciela. Nie sposób również z treści uzasadnienia decyzji wywieść, w jaki sposób pomiar ten został dokonany, jakie punkty w przestrzeni obrano do jego wykonania, itp. Tym samym organ I instancji nie ustalił ponad wszelką wątpliwość, iż użytkowany budynek istniejący zagraża życiu ludzi. Ustalenie to ma zasadnicze znaczenie z uwagi na brzmienie § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przechodząc do kontroli zaskarżonych rozstrzygnięć na wstępie podnieść trzeba, że stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm.) organy Państwowej Straży Pożarnej w sposób władczy rozstrzygają o obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa regulującymi ochronę przeciwpożarową wydając określone nakazy w formie decyzji w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego. W niniejszej sprawie podczas czynności kontrolnych organ ustalił, że nie zostały wyznaczone w sposób czytelny granice miejsc postojowych, nie wyznaczono przejść ewakuacyjnych prowadzących do przedsionków przeciwpożarowych, samochody osobowe parkują w bliskiej odległości od ściany garażu i drzwi ewakuacyjnych z garażu do przedsionków przeciwpożarowych, przy drzwiach ewakuacyjnych zlokalizowano miejsca postojowe. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że powyższe ustalenia nie były kwestionowane przez skarżącą podczas czynności kontrolno-rozpoznawczych, a przedstawiciel skarżącej podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Tym samym nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia przez organy Państwowej Straży Pożarnej art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. Organy obu instancji bezspornie wykazały w jakim zakresie uchybiono przepisom dotyczącym dróg ewakuacyjnych. Opisane wyżej ustalenia organów wskazują jednoznacznie, że użytkowany przez Skarżącą budynek należało zakwalifikować jako zagrażający życiu ludzi. Stosownie bowiem do § 16 ust. 1 cyt. rozporządzenia MSWiA użytkowany budynek uznaje się za zagrażający bezpieczeństwu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 1 cyt. przepisu podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, może być m.in. szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych. Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r., w § 207 ust. 2, odwołuje się do przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego oraz przepisów odrębnych, na podstawie których dokonuje się kwalifikacji budynków jako zagrażających życiu ludzi. Nie ma przy tym wątpliwości, że do przepisów wyżej wymienionych zaliczyć należy również regulacje cyt. rozporządzenia MSWiA. Przechodząc do zarzutu nieuprawnionego zastosowania w sprawie ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w pierwszej kolejności należy wskazać, że z § 278 ww. rozporządzenia wynika, że na każdej kondygnacji garażu, której powierzchnia całkowita przekracza 1500 m2, powinny znajdować się co najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne, przy czym jednym z tych wyjść może być wjazd lub wyjazd. Skoro rozporządzenie mówi o wyjściu ewakuacyjnym, jako istotnym elemencie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, to nie można przyjąć, że parametry techniczne tych wyjść nie są w żaden sposób regulowane. Szczególnie, że zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia MSWiA szerokość wyjścia ewakuacyjnego istotnie odbiegająca od określonej w przepisach techniczno-budowlanych może decydować o stanie zagrażającym życiu ludzi. Rozdział 8 rozporządzenia dotyczący wymagań przeciwpożarowych dla garaży nie określa parametrów technicznych wyjść ewakuacyjnych, dlatego w drodze analogii należało zastosować § 278 ust. 1 i 2 w zw. z § 237 ust. 10, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( mimo tego, że § 237 ust. 10 odnosi się do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi ) Inna interpretacja wskazanych wyżej przepisów była by sprzeczna z zasadami wykładni logicznej i systemowej. Mając na uwadze wskazaną wyżej okoliczność należy uznać, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie do końca spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Wydaje się, że organ nie zauważa, że użyte w § 237 ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku określenie "pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi" nie jest określeniem potocznym ale jego definicja zawarta jest w ww. rozporządzeniu. Niemniej wada te nie miała, zdaniem Sądu, wpływu na treść rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.