VII SA/Wa 1839/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego. I. skargę oddala II. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. N. z Kancelarii Adwokackiej w W. przy [...]., kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych oraz kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, łącznie kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku W. S. z dnia [...] czerwca 2006r o pozwolenie na budowę, decyzją z dnia [...] czerwca 2006r, Nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości S. gm. S.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż projektowany obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania S. S. nie wyrażającego zgody na przedmiotową rozbudowę na granicy z jego działką, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r, Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zatwierdzając projekt zagospodarowania działki dopuścił do lokalizacji budynku gospodarczo-garażowego w odległości 0,5m od granicy działki nr ew. [...] stanowiącej własność odwołującego się S. S., co jest sprzeczne z § 12 ust 3 i ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 12 ust 3 pkt 1 lokalizacja w granicy działki jest dopuszczalna jeżeli wynika to z ustaleń planu. Tymczasem w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego wsi S. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2005r, Nr [...] brak jest zapisu o możliwości zlokalizowania budynku w granicy. Zdaniem organu odwoławczego "nie do przyjęcia jest arbitralne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, że nie jest możliwe zachowanie przez inwestora przepisów wynikających z § 12 ust 3 pkt 2 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.) z uwagi na rozmiary własnej działki". Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że działka odwołującego się S. S. w miejscu lokalizacji projektowanej rozbudowy jest działką zabudowaną w odległości ca 4, 00m od granicy działki inwestora. Wojewoda [...] wytknął brak w projekcie rysunku przekroju ukazującego wysokość budynku co uniemożliwia sprawdzenie czy ustalenia przewidziane w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego dotyczące wysokości zabudowy garażowej i gospodarczej 7, 0m zostały dotrzymane. Nadto wskazał, iż zgodnie z ustaleniami zawartymi w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego działka o nr ew. [...] przewidziana pod inwestycję położona jest wzdłuż drogi publicznej klasy lokalnej oznaczonej symbolem [...], dla której została ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy 5, 00m od linii rozgraniczającej istniejącej lub projektowanej drogi. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, w projekcie zagospodarowania, stanowiącym integralną część projektu budowlanego, należy prawidłowo wyznaczyć linię zabudowy dla projektowanej lokalizacji rozbudowy budynku gospodarczego. W ocenie Wojewody [...] zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 34 ust 2 Prawa budowlanego z którego wynika, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Organ odwoławczy wskazał na brak przekrojów, brak w części opisowej o wyposażeniu budynku w instalacje. Ponadto zwrócił uwagę, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt budowlany w części opisowej został przewidziany do realizacji na działce nr ew. [...], zaś pozwolenie na budowę zostało udzielone na teren działki o nr ew. [...]. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja udzielająca pozwolenia na rozbudowę została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uwzględnienia słusznego interesu stron. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. S.. Skarżący przyznając, iż zaskarżona decyzja jest dla niego korzystna wniósł o wydanie przez Sąd "nakazu budowy dla W. S. na swej działce w miejscowości S. w odległości 1,5m od mej granicy posesji". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Oznacza to, że sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania (zaniechania ) organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działanie tego organu. Z tego względu Sąd administracyjny nie może zastępować organu i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Przejęcie przez Sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli administracji publicznej. W związku z powyższym nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego dotyczący wydania pozwolenia na budowę w odległości 1,5m od granicy jego działki. Oceniając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem Sąd nie dopatrzył się naruszeń zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy wykazał, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz z naruszeniem § 12 ust 3 i ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.). Stwierdzone przez organ odwoławczy między innymi braki w projekcie technicznym rysunku przekroju ukazującego wysokość budynku, nieprawidłowo wyznaczona w projekcie zagospodarowania linia zabudowy dla projektowanej lokalizacji rozbudowy budynku gospodarczego oraz występująca sprzeczność pomiędzy projektem zagospodarowania działki, a projektem budowlanym w części opisowej oznaczenia działki na której zostało udzielone pozwolenie na budowę, a także brak wyjaśnienia usytuowania rozbudowy w świetle § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.) wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Podkreślić bowiem należy, iż organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tych kwestiach lecz w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się do stwierdzenia, że projektowany obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W takim przypadku organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony i nie mieści się to w jego kompetencji. Organ odwoławczy nie może konwalidować wadliwości postępowania organu pierwszej instancji przeprowadzając rozpoznanie sprawy we własnym zakresie. Naruszyłby on w takim przypadku zasadę dwuinstancyjności, pozbawiając stronę prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Ponadto zgodnie z art. 136 i 138 § 2 kpa organ odwoławczy ma kompetencje tylko do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości jak to ma miejsce w omawianym przypadku, organ odwoławczy kasuje decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 kpa). W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.