VII SA/Wa 1839/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. O. na pismo Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] postanawia: odmówić K.O. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły. W niniejszej sprawie K. O. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Z treści wniosku złożonego na urzędowym formularzu wynika, iż we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona. Wnioskodawca posiada dom o powierzchni 158 m2 na działce o powierzchni 494 m2, żona skarżącego posiada samochód osobowy rok produkcji 2000. K.O. wskazał, iż utrzymują się wraz z żoną ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 3675 zł miesięcznie, podniósł jednocześnie, że z uwagi na choroby żony na leki przeznaczają co miesiąc 500 zł. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznano, że brak jest uzasadnionych powodów dla przerzucenia kosztów sądowych w sprawie prowadzonej przez skarżącego na współobywateli (z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia strony skarżącej z obowiązku ich ponoszenia). Podkreślenia wymaga, iż instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w przypadku skarżącego. Jak wynika ze złożonego wniosku skarżący wraz z żoną posiadają dom o powierzchni 158 m2, działkę o powierzchni 494 m2, samochód osobowy rok produkcji 2000. K. O. wraz z żoną uzyskuje dochody w wysokości 3675 zł miesięcznie, przy czym nie mają innych osób na utrzymaniu. Okoliczności te pozwalają na przyjęcie, że wnioskodawca jest w stanie z uzyskiwanych dochodów zgromadzić środki na pokrycie kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, a poniesienie tych kosztów nie uniemożliwi zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.