VII SA/Wa 1840/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w P. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. w wyniku postępowania wszczętego z urzędu na skutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w P. stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. G. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie istniejących wyciągów narciarskich na wyciąg krzesełkowy D. w Z. dz. Nr [...],[...] obręb Z. etap II. Roboty budowlane przewidziane do realizacji w etapie II miały objąć wyłącznie budowę wyciągu od podpory nr [...] do stacji górskiej. Tak określony zakres przedsięwzięcia nie stanowił samodzielnego obiektu budowlanego, a jedynie część wyciągu. Organ wskazał więc w uzasadnieniu, że decyzja kontrolowana naruszała rażąco przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Ponadto decyzja rażąco naruszyła art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy, bowiem inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, odnośnie działki nr [...] i [...], a ponadto kontrolowana decyzja rażąco naruszyła przepis art. 35 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 20 ust. 2 i ust. 4 ustawy, bowiem projekt architektoniczno-budowlany będący częścią zatwierdzonego projektu budowlanego nie został sprawdzony pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania K. G. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. stwierdzającą z urzędu nieważność Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. G. pozwolenia na przebudowę istniejących wyciągów narciarskich na wyciąg krzesełkowy etap II. W skardze na tę decyzję K. G. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie nieważności etapowania inwestycji, naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w związku z art. 35 ust. 3 w/w ustawy przy braku zakwestionowania merytorycznej prawidłowości projektu architektoniczno-budowlanego. Skarżący podkreślił, że na podstawie kontrolowanej decyzji Starosty [...] powstała inwestycja społecznie pożądana i niekolidująca z interesem społecznym ani z interesem osób trzecich . W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Sad kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. stwierdzającą z urzędu w związku ze sprzeciwem Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w P. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. G. pozwolenia na przebudowę istniejących wyciągów narciarskich na wyciąg krzesełkowy typu D. w Z. na działkach nr ew. [...],[...] ([...]) obręb Z. II etap. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że stwierdzenie nieważności uzasadnienia rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1, a także art. 33 ust. 1 zd. 2 ja również 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził że zachodzi rozbieżność pomiędzy wnioskiem inwestora z dnia 29 lipca 2008 r., w którym wskazano na przebudowę istniejących wyciągów narciarskich na wyciąg krzesełkowy, sentencją decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r. a zatwierdzonym projektem budowlanym. Organ podkreślił że zarówno wniosek inwestora, jak i decyzja o pozwoleniu wskazują na przebudowę, gdy analiza dokumentacji projektowej prowadzi do stwierdzenia, iż obejmuje ona budowę obiektu budowlanego. Należy zgodzić się z organem, że przebudową nie można nazwać robót budowlanych obejmujących budowę nowego wyciągu od podpory nr [...] do stacji górskiej. Zasadnie też organ wskazuje, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r. dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do części obiektu co stanowi rażące naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, formułującego zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Przedmiotowa decyzja udzielała natomiast pozwolenia na budowę wyciągu krzesełkowego od podpory nr [...] do stacji górskiej, a więc na część obiektu niesamodzielną pod względem funkcjonalnym. Rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego było też niedokonanie sprawdzeń projektu budowlanego przewidzianych w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego czym naruszono rażąco art. 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego. W ocenie organu natomiast bez znaczenia dla sprawy pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej przebudowy stacji narciarskiej i nartostrady G., której ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania K. G. od w/w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. G. na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca2011 wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie IISA/Wr 644/11. W świetle uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. I OPS2/12 stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 8 kpa. W tym stanie rzeczy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej przebudowy stacji narciarskiej i nartostrady G. potwierdza zasadność zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem i w tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.