VII SA/Wa 1840/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić E. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. skarżąca E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżąca nie była stroną postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2021 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 8 września 2022 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego, nadesłania numeru PESEL oraz wskazania interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. (np. poprzez nadesłanie aktu poświadczenia dziedziczenia), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w zakreślonym przez sąd terminie uiściła wpis sądowy, wskazała nr PESEL oraz nadesłała wypis z rejestru gruntów z dnia 23 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty lub czynności organów administracji. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest dodatkowo od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 94/15, LEX nr 2108380). Natomiast na gruncie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5a omawianego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie zarówno decyzja organu I jak i II instancji nie została doręczona skarżącej. Oznacza to, że skarżąca nie była stroną postępowania, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto, pomimo wezwania Sądu skarżąca nie wykazała w prawidłowy sposób (np. w drodze aktu poświadczenia dziedziczenia), że jest następcą prawnym strony postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją – M. B. W związku z tym Sąd uznał, że skarżąca nie jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a i nie ma interesu prawnego w skarżeniu ww. decyzji. Wobec tego, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego do wniesienia skargi i w związku z tym nie posiada legitymacji skargowej w niniejszej sprawie, jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.