VII SA/Wa 1845/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2019 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r., NR [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z [...] lutego 2019 r., NR [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miejskiej [...] - Zarządowi Dróg Miasta [...], pozwolenia na budowę kładki pieszo-rowerowej nad torami linii kolejowej nr [...] w km 2.491 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zadania pn.: "Budowa ścieżki rowerowej od kładki na [...] łączącej [...] z [...] wzdłuż ulicy [...] do Ronda [...], następnie wzdłuż ulicy [...] i [...] (wraz z kładką na ul. [...]) w [...] w formie zaprojektuj i wybuduj.", na dz. nr ewid. [...], obr. ewid. [...], jednostka ewidencyjna [...] (teren zamknięty) w [...]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z [...] lutego 2019 r., NR [...],[...] S.A. odwołała się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odwołanie zostało wniesione w terminie. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał definicję pojęcia strony postępowania, zawartą w art. 28 k.p.a. oraz pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym. Jak wskazał organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo, interes prawny należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Organ odwoławczy wskazał, że interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, dalej: "Prawo budowlane"), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ odwoławczy zaznaczył także, że przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa a samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że skarżąca - [...] S.A., brała udział w postępowaniu l-instancyjnym zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] lutego2019 r., NR [...]. Pismem z 10 kwietnia 2019 r., znak: [...], Główny Urząd Nadzoru Budowlanego, celem ustalenia czy skarżąca [...] [...] S.A., jest uprawniona do wystąpienia w charakterze strony w niniejszym postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji, wezwał skarżącą, do wykazania, interesu prawnego, w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r., NR [...], w szczególności poprzez przesłanie dokumentów potwierdzających przysługujący [...] S.A., tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji (np. odpisu z księgi wieczystej, aktu notarialnego, numeru elektronicznej księgi wieczystej). Skarżąca - [...] [...] S.A., odpowiedziała na ww. wezwanie pismem z 24 kwietnia 2019 r., w którym wskazała, że "Legitymacja [...] SA do udziału w niniejszej sprawie w charakterze strony wynika z tego, że Spółka z dniem 5 grudnia 1990 r. nabyła prawo użytkowania wieczystego."(...)"Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] wprawdzie odmówił stwierdzenia nabycia przez [...] SA prawa użytkowania wieczystego działki nr [...], lecz decyzja ta nie jest ostateczna, ponieważ w dniu 21 stycznia 2019 r. zostało wniesione przez skarżącą odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a sprawa do dnia dzisiejszego nie została ostatecznie ani prawomocnie rozstrzygnięta." Organ odwoławczy ocenił, że skarżąca nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że przysługuje jej tytuł prawny, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, do nieruchomości inwestycyjnej nr ewid. [...] ani do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Powołując się na treść treści księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...], IV Wydział Ksiąg wieczystych, nr KW: [...], organ odwoławczy wskazał, że właścicielem działki inwestycyjnej nr ewid. [...], obr. ewid [...], gm. [...] jest Gmina Miejska [...]. W tym miejscu organ odwoławczy przywołał treść art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), zgodnie z którym w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. poz. 464, z późn. zm.21), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady - nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. GINB wskazał także, ze jak wynika z jego ustaleń, decyzją z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2019 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] [...] S.A., prawa użytkowania wieczystego spornej nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Gminy Miejskiej [...], składającej się z działki nr ewid. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że zawarty w piśmie skarżącej z 24 kwietnia 2019 r., wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie "stwierdzenia nabycia przez [...] SA prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] - tj. do czasu wydania decyzji przez SKO w [...] i wyroków WSA w Krakowie i NSA w Warszawie." był przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], GINB odmówił zawieszenia niniejszego postępowania odwoławczego. GINB ocenił także, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, pozostała argumentacja skarżącej zawarta w piśmie z 24 kwietnia 2019 r. Organ odwoławczy odnosząc się do tej argumentacji podkreślił, że skarżąca nie wykazała, aby przysługiwał jej jeden ze wskazanych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tytułów prawnych do działki inwestycyjnej czy innej działki znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego nie zasługiwało na uwzględnienie stanowisko skarżącej, że skoro względem poprzednika prawnego skarżącej były wydawane decyzje w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej za korzystanie z działki nr ewid. [...], to powyższa nieruchomość należy do [...] S.A. Organ odwoławczy powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.10.2014 r., sygn. akt: I OSK 593/13, wyjaśnił, że samo ustalenie przedsiębiorstwu państwowemu opłat za korzystanie z gruntu, nie przysparza podmiotowi zobowiązanemu do ich ponoszenia tytułu prawnego w postaci użytkowania wieczystego bądź zarządu. Istotą decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej za korzystanie z działki, jest jedynie rozstrzygnięcie o wysokości opłaty. Decyzja ta nie przesądza o przysługującym jej adresatowi tytule prawnym do nieruchomości. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji, bowiem nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości inwestycyjnej ani żadnej innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej nieruchomości. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że interesu prawnego skarżącej [...] S.A., do udziału w charakterze strony w niniejszym postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie można wywodzić również z samego faktu doręczenia jej zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r., NR [...]. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne wyjaśnił, że doręczenie decyzji nie powoduje automatycznego nadania podmiotowi, który ją otrzymał uprawnień strony, nie nabywa się bowiem przez wysłanie na adres podmiotu decyzji. Ze względu na to, że odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r., NR [...], zostało wniesione przez [...] S.A., która nie legitymuje się przymiotem strony organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy zaznaczył ponadto, że ze względu na formalny charakter rozstrzygnięcia, zarzuty merytoryczne skierowane do decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r., NR [...], znak: [...], nie mogły być poddane ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.  Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła [...] SA w [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu, nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, nie narusza prawa. Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu, jest posiadanie przez skarżącą statusu strony w postepowaniu w sprawie pozwolenia na budowę na działce nr [...]. Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa materialnego. Krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ograniczony jest dodatkowo przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Podkreślić także należy, że ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć i przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia, stosownych czynności przez organ administracji. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca brała udział w postepowaniu przed organem I instancji, zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...].02.2019 r. Nie przesadza to jednak o nabyciu przez skarżącą statusu strony. Skarżąca zresztą, faktu tego nie podnosi w skardze jako argumentu przemawiającego za przyznaniem jej statusu strony. Z uwagi na wątpliwości co do statusu prawnego skarżącej, GINB pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r., wezwał skarżącą do wykazania, interesu prawnego, w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] z [...].02.2019 r" NR [...], znak: [...], w szczególności poprzez przesłanie dokumentów potwierdzających przysługujący spółce tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji (np. odpisu z księgi wieczystej, aktu notarialnego, numeru elektronicznej księgi wieczystej). Skarżąca, odpowiedziała na wezwanie organu odwoławczego pismem z 24 kwietnia 2019 r" w którym wskazała, że jej legitymacja do udziału w niniejszej sprawie w charakterze strony wynika z tego, że z dniem 5 grudnia 1990 r. nabyła prawo użytkowania wieczystego. Podkreślić jednak należy, że stwierdzenie to , jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Prezydent Miasta [...], odmówił bowiem stwierdzenia nabycia przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego działki nr [...], co przyznaje sama skarżąca. Skarżąca zaznaczyła również, że decyzja Prezydenta nie jest ostateczna, ponieważ w dniu 21 stycznia 2019 r. zostało wniesione przez odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a sprawa do dnia dzisiejszego, nie została ostatecznie ani prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżąca do ww. pisma z 24 kwietnia 2019 r., dołączyła: kopie wniosku [...] SA o stwierdzenie użytkowania prawa wieczystego z dnia [...].01.2016 r., poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię: oświadczenia [...] SA złożonego w trybie art. 75 § 2 k.p.a. oraz wykazu środków trwałych [...] SA według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., kopię decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] października 1987 r., w przedmiocie ustalenia ceny gruntu, kopię decyzji Urzędu Miasta [...] z dnia [...] marca 1988 r., w przedmiocie ustalenia ceny gruntu oraz opłaty rocznej za zarząd nieruchomością, kopię decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] grudnia 1988 r., w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej oraz kopię decyzji z [...] października 2013 r., o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Powyższe dokumenty, mogą mieć istotne znaczenie w wyżej wspomnianym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nabycia prawa do działki o nr ewid. [...]. Skarżąca nie przedłożyła jednak organowi odwoławczemu, żadnego dokumentu, z którego aktualnie wynikałoby, że przysługuje jej tytuł prawny, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, do nieruchomości inwestycyjnej nr ewid. [...] ani do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, analiza treści Księgi Wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...], IV Wydział Ksiąg wieczystych, nr KW: [...], wykazała, że właścicielem działki inwestycyjnej nr ewid. [...], obr. ewid [...], gm. [...] jest Gmina Miejska [...]. Zawarta w skardze obszerna argumentacja, dotyczy sprawy związanej z nabyciem przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego działki inwestycyjnej. Jeszcze raz należy podkreślić, że kwestia nabycia przez skarżącą prawa do przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), była przedmiotem decyzji SKO z [...].04.2019 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...].01.2019 r., odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez skarżącą, prawa użytkowania wieczystego spornej nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Gminy Miejskiej [...], składającej się z działki nr ewid. [...]. Na obecnym etapie postępowania, oczywistym jest zatem, że skarżąca jako podmiot nie wymieniony w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie może mieć przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę dotyczącego działki co do której na datę wydawania decyzji nie legitymowała się żadnym z wymienionych tam tytułów prawnych. Z uwagi na powyższe, skarga w ocenie Sądu, w istocie sprowadza się do kwestionowania zasadności postanowienia GINB z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...], o odmowie zawieszenia niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania dotyczącego stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego działki inwestycyjnej. Decyzja w sprawie nabycia przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego działki inwestycyjnej, niewątpliwie ma znaczenie dla zagadnienia będącego przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Powyższa okoliczność, nie stanowi jednak w ocenie Sądu, zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Samo wszczęcie postępowania przed sądem administracyjnym, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postępowaniu administracyjnym, nie może być podstawą do zastosowania w tym postępowaniu administracyjnym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ( wyrok Naczelnego Sadu administracyjnego z dna 13 października 2000 r., sygn.. akt IV SA 1670/98, IV SA 1670/98, ONSA 2001, nr 4, poz. 189). Dlatego Sąd, nie odnosił się do argumentacji zawartej w skardze a dotyczącej zasadności decyzji SKO odmawiającej skarżącej nabycia z mocy prawa, na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami do na prawa do użytkowania wieczystego nieruchomości inwestycyjnej. Reasumując Skarżąca nie wykazała, aby przysługiwał jej jeden ze wskazanych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tytułów prawnych do działki inwestycyjnej czy innej działki znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Zasadnie zatem w ocenie Sądu, organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości takiego postępowania, jest bowiem sytuacja, kiedy wnoszący odwołanie twierdził, że jest stroną postępowania, a organ odwoławczy nie zweryfikował pozytywnie tego twierdzenia w toku postępowania odwoławczego. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.