VII SA/Wa 1846/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2007 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala VII SA/Wa 1846/06 UZASADNIENIE L. i P. G. pismem z dnia 14 stycznia 2001 r., wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 1991 r., Nr [...] utrzymanej w mocy przez Wojewoda [...] rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 1991 r., a nakazującej inwestorowi doprowadzenie obiektu do zgodności z projektem oraz orzeczeniem technicznym i inwentaryzacją wykonanych robót stanowiącymi podstawę wydanego pozwolenia na budowę nr [...], z dnia [...] października 1989 r., poprzez wykonanie w terminie do dnia 30 kwietnia 1991 r., następujących robót poprzez - zamurowania trzech wykonanych otworów okiennych garażu od strony ul. [...], wykonania ściany ogniowej gr. 25 cm i wys. 30 cm ponad posadzki tarasu nad garażem oraz zmiany kierunku odprowadzenia wód deszczowych na swoją działkę. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzjami z dnia [...] czerwca 2006r. i [...] sierpnia 2006r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1991 r., Organ wskazał w uzasadnieniu, że rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1991r. nie jest obarczone żadną z przesłanek stwierdzeni nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 1991 r., znak: [...], uznał za słuszne stanowisko Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], który decyzją z dnia [...] stycznia 1991 r., [...], wydaną w oparciu o art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 Nr 38 poz. 229 ze zmianami), nałożył na inwestora określone obowiązki. Powyższe rozstrzygnięcie terenowego organu nadzoru budowlanego poprzedzone zostało postępowaniem wyjaśniającym, w wyniku którego ustalono, iż inwestorzy P. i A. G. wybudowali w [...] przy ul. [...] garaż w sposób odbiegający od decyzji Architekta Miejskiego w [...] z dnia [...] października 1989 r., znak: [...]. Mając na uwadze powyższe Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] wydał decyzję z dnia [...] stycznia 1991 r., Nr [...], nakazującą określone obowiązki w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z projektem oraz orzeczeniem technicznym i inwentaryzacją wykonanych robót stanowiącymi podstawę pozwolenia na budowę, a Wojewoda [...] weryfikowanym rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 1991 r., utrzymał w mocy tę decyzję. VII SA/Wa 1846/06 Decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył P. G. zarzucając organom błąd w ustaleniu stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego, w dniu orzekania w sprawie przez Kierownika Urzędu Rejonowego budowa obiektu nie została zakończona a obiekt nie był użytkowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 z póź. zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) . Przede wszystkim podnieść należy, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od określonej w art. 16 kpa ogólnej zasady stabilności rozstrzygnięć, a zatem może mieć miejsce tylko w przypadku gdy w sposób bezsporny ustalono, iż kwestionowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Podkreślić przy tym trzeba, że stosownie do orzecznictwa sądów administracyjnych – rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. "Rażącego naruszenie prawa" nie upatruje się w błędach interpretacji przepisu lecz w przekroczeniach jasnych i niedwuznacznych i to takich, które z uwagi na ich skutki nie dają się pogodzić z panującym w państwie porządkiem prawnym. Chodzi zatem o wady, których nie można usunąć bez unicestwienia obarczonej nimi decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. W wyniku kontroli wykonanej w dniu 1990.12.11 przez Urząd Rejonowy Oddział Nadzoru Budowlanego jednoznacznie stwierdzono niezgodność wykonanych robót VII SA/Wa 1846/06 budowlanych z wydanym pozwoleniem na budowę oraz odprowadzenie wody deszczowej na działkę sąsiada. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] stycznia 1991 r., nr [...], opartą o przepis art. 40 i 54 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U.Nr 38, poz. 229), utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1991 r., nr [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] nakazał inwestorom – A. i P. G. doprowadzenie obiektu garażu do zgodności z prawem poprzez zamurowanie trzech otworów okiennych garażu od strony sąsiada L. K., wykonaniu ściany ogniowej gr. 25 cm i wysokości 30 cm ponad posadzki tarasu nad garażem oraz zmianę kierunku odprowadzeń wód deszczowych na swoją działkę. Przepis art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 Nr 38 poz. 229 ze zmianami), stanowi, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Niesporne jest w sprawie, iż inwestor wykonał otwory okienne w garażu od strony ul. [...], nie zrealizował ściany ogniowej i niezgodnie z przepisami wykonał odprowadzenie wód deszczowych. Nie można zatem przyjąć, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 1991 r., nakazująca inwestorowi doprowadzenie obiektu wybudowanego niezgodnie z projektem i obowiązującymi przepisami do zgodności z projektem oraz orzeczeniem technicznym i inwentaryzacją wykonanych robót wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Prawidłowa w związku z tym była decyzja organu odwoławczego odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 1991 r., Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.