VII SA/Wa 1849/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. O. i W. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia W. O., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...], odmawiające uchylenia (po wznowieniu postępowania na wniosek W. O.) ostatecznego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], uchylającego w całości postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...], zawieszające wznowione, na wniosek M. i W. O. oraz K. A., postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] (zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą U. D. i A. D. pozwolenia na budowę budynku bliźniaczego garażowego na samochody dostawcze, na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. [...] w [...]) i umarzającego postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. zostało wydane w postępowaniu wznowieniowym. W sprawie niniejszej wniosek o wznowienie postępowania (pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r.) wniósł W. O., podając jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. i wskazując, iż postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. zostało wydane przez pracownika podlegającego wyłączeniu. Organ podkreślił, iż katalog przyczyn wyłączenia pracownika administracji publicznej określony w art. 24 § 1 i § 3 k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, iż inne okoliczności, niewymienione przez ustawodawcę, nie mogą skutecznie powodować wyłączenia pracownika. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie nie istniały podstawy do uznania, iż postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., brak było obiektywnych podstaw do wyłączenia B. G.-K. od rozpoznania zażalenia W. O. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...]. Organ podkreślił, że fakt, iż dana osoba bierze udział w postępowaniu zakończonym rozstrzygnięciem niezadowalającym skarżącego i sprzecznym z jego oczekiwaniami, nie jest wystarczający do uznania, iż istnieje wątpliwość co do bezstronności tej osoby. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść art. 25 § 1 k.p.a. dotyczącego kwestii wyłączenia organu administracji publicznej od załatwienia sprawy i stwierdził, że postępowanie zażaleniowe zakończone postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nie dotyczy osób, o których mowa w art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazał, że subiektywne poczucie braku obiektywizmu osoby sprawującej funkcję organu nie stanowi przesłanki do wyłączenia organu. W ocenie organu odwoławczego w analizowanym przypadku nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., dlatego też, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., należało utrzymać w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. odmawiające uchylenia ostatecznego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. złożył W. O., zarzucając: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 24 § 3 k.p.a. i przyjęcie, że zgodne z prawem było takie odpowiednie zastosowanie ww. przepisów dopuszczające nie tylko uchylenie, ale i umorzenie postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania, przy czym wskazał, że sprawa nie została nawet poddana analizie pod kątem art. 98 § 1 k.p.a., a przed WSA w Warszawie toczyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], co było elementem wniosków oraz jednym z zarzutów zażalenia, zatem umorzenie ze względów zarówno formalnych, jak i merytorycznych było nie tylko przedwczesne, ale i niedopuszczalne na tym etapie, a w sprawie orzekał pracownik podlegający wyłączeniu, 2. naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3, 138 § 1 pkt 1 i 2, art 144 k.p.a., a to z uwagi na to, że utrzymane przez zaskarżone postanowienie GINB z dnia [...] lipca 2014 r. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. wydał pracownik - Dyrektor Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego, który podlegał wyłączeniu, a który pomimo złożonego wcześniej wniosku o jego wyłączenie, a także wyłączenie Zastępcy Dyrektora Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego, tj. B. G.-K., nie wstrzymał się od orzekania. Skarżący zarzucił, że w sprawie orzekał pracownik B. G.-K., podlegająca wyłączeniu przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r., z uwagi na to, że zostało uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1 art. 24 k.p.a., które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności B. G.-K., a co GINB pominął w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że analogicznie orzekający w sprawie Dyrektor Wydziału Infrastruktury I. Ś., który podpisał postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., poza ogólnym stwierdzeniem, że w sprawie nie zaszła przesłanka wznowieniowa, nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń skarżącego w tym względzie poza sformułowaniem, że ww. nie wskazał żadnych okoliczności uprawdopodabniających brak obiektywizmu B. G.- K. W ocenie skarżącego postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. naruszało prawo już tylko dlatego, że w sprawie orzekał pracownik podlegający wyłączeniu, co obligowało GINB do uchylenia postanowienia Wojewody. Ponadto skarżący wskazał, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. dotknięte było wadą prawną, o której mowa w art. 156 k.p.a., a to z tego względu, że Wojewoda [...] rozpatrując zażalenie W. O. od postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku bliźniaczego garażu zastosował w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. i nie tylko uchylił zaskarżone postanowienie, ale stosując odpowiednio ww. przepis art. 138 k.p.a., umorzył postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania, co rażąco narusza prawo. Zdaniem skarżącego również z merytorycznego punktu widzenia postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania nie mogło być w okolicznościach przedmiotowej sprawy umorzone. W. O. wskazał, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, badał wniosek o umorzenie jedynie pod kątem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie zbadał go pod kątem zapisów art. 98 § 1 k.p.a. (pomimo wielokrotnie powtarzanego żądania skarżącego), a co niewątpliwie powinno było nastąpić przed umorzeniem postępowania w przedmiocie zawieszenia. Podniósł, iż w składanych wnioskach o zawieszenie postępowania wskazywał nie tylko na postępowania sądowe toczące się przed WSA w Warszawie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], ale i również na stwierdzenie przez SKO w [...] nieważności wszystkich 4 decyzji o warunkach zabudowy stanowiących podstawę wydania przez Prezydenta Miasta [...] decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], co niewątpliwie stwarzało warunki do zawieszenia postępowania wznowieniowego w oparciu o zapisy zarówno art. 97 k.p .a., jak i art. 98 k.p.a. W zakresie zarzutu naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. W. O. wskazał, że w sprawie zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, orzekali pracownicy podlegający wyłączeniu w oparciu o ww. przepis. W ocenie skarżącego utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. wydał pracownik I. Ś., który podlegał wyłączeniu. Skarżący podniósł też, że wydający postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r. Zastępca Dyrektora Wydziału Infrastruktury od samego początku zajmował się sprawą i z niezrozumiałych powodów "nie zauważył" podnoszonego jeszcze w 2010 roku zarzutu rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji nr [...]. Wskazał też, że do dnia dzisiejszego nie wyjaśniono kwestii rozpatrzenia przez organ wojewódzki zażalenia z października 2011 r. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] nr [...] dopiero w dniu [...] czerwca 2013 r. (a zatem po 20 miesiącach), a co jednoznacznie ocenił GINB w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. jako rażącą przewlekłość. Jak zauważył, Wojewoda [...] pomimo powtarzanych wniosków nie przeprowadził w sprawie stosownych postępowań służbowych i jak dotychczas nikt nie został ukarany za blisko dwuletnią stwierdzoną przez GINB przewlekłość w działaniu. Powyższe dotyczy również orzekającego w sprawie Dyrektora Wydziału Infrastruktury I. Ś., który podpisał postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem GINB i uprawdopodabnia brak obiektywizmu obu ww. pracowników. Co więcej pracownik B. G.-K. zajmowała się sprawą także w okresie trwającej ponad 11 miesięcy bezczynności Wojewody [...] w sprawie "wniosku" [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji budowlanej nr [...]. Skarżący podniósł, że brak obiektywizmu pracownika wydającego postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. uprawdopodabnia brak jakiejkolwiek reakcji procesowej B. G.-K. na zawarty w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] zarzut orzekania w tej sprawie przez pracownika organu I instancji także podlegającego wyłączeniu. Skarżący wskazał także, że Naczelnik Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Urzędu Miejskiego w [...], który wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. i nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., winien być wyłączony od orzekania w sprawie, bowiem orzekał wydając 4 decyzje o warunkach zabudowy dla przedmiotowej sprawy, które następnie zostały unieważnione przez SKO w [...], co więcej wydał sporną decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] listopada 2009 r. zaledwie po 5 dniach od złożenia wniosku, w której udzielił pozwolenia na budowę obiektu w oparciu o dwie nieostateczne decyzje o warunkach zabudowy dla dwóch odrębnych garaży po 200 m2 każdy. Ponadto ww. Naczelnik, po stwierdzeniu przez SKO nieważności decyzji o warunkach zabudowy stanowiących podstawę do wydania decyzji budowlanej nr [...], przez blisko dwa miesiące był bezczynny w kwestii wznowienia postępowania z podstawy określonej w pkt 8 § 1 art. 145 k.p.a. i wstrzymania wykonania decyzji nr [...], co w konsekwencji pozwoliło inwestorom na złożenie wniosku i przeprowadzenie procedury zakończonej zgodą na użytkowanie samego tylko budynku garażowego bez wykonania części prac przewidzianych projektem. Zdaniem skarżącego istnienia podstawy do wyłączenia ww. pracowników organu I i II instancji dowodzi również brak wykonania przez ponad rok prawomocnego wyroku WSA w Opolu z dnia 6 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Op 461/11), albowiem wskazuje to na dążenie do przeciągnięcia sprawy wznowieniowej. W tym bowiem trybie nie ma już możliwości orzekania ze skutkiem uchylenia decyzji budowlanej, albowiem w listopadzie 2014 r. mija 5-letni okres zezwalający na uchylenie decyzji w trybie wznowieniowym. W ocenie skarżącego fakt przesłania przez Wojewodę [...] ww. wyroku WSA w Opolu do Prezydenta Miasta [...] po blisko roku od jego uprawomocnienia uprawdopodabnia brak obiektywizmu zarówno I. Ś., jak i B. G.-K., odpowiednio Dyrektora i Zastępcy Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego. Skarżący podniósł też, że istnieje nawet wątpliwość co do tego, czy w sprawie w pierwszej instancji orzekał organ właściwy, albowiem przyczyną wznowienia postępowania była działalność Wojewody [...]. Skarżący zwrócił uwagę na rażące naruszanie terminów załatwiania spraw przez Wojewodę [...] przy rozpatrywaniu sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...], a także przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o odmowie wszczęcia na wniosek skarżącego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Wskazał też na pominięcie przez GINB w uzasadnieniu postanowienia zarzutów podnoszonych przez niego w kwestii wyłączenia I. Ś., co w jego ocenie uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącego działania organów mają charakter "obstrukcji", której celem wydaje się być "doczekanie" do dnia [...] listopada 2014 r., kiedy to już nie będzie można orzekać ze skutkiem uchylenia w sprawie wznowieniowej. Podniósł, że także ten wątek sprawy uprawdopodabnia istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (art. 24 § 3 K.p.a.) - tj. pracowników zajmujących się sprawą w Urzędzie Wojewódzkim, ale i w GINB, w tym orzekającego w sprawie pracownika, którym był Dyrektor N. K. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. (data wpływu do Sądu) skarżący podtrzymał dotychczasowe argumenty. Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie II SA/Op 64/14 i kserokopie powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem dołączył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Należy przypomnieć, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu wznowieniowym. Zadaniem organu prowadzącego takie postępowanie jest zbadanie legalności rozstrzygnięcia objętego wnioskiem przez pryzmat przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania jest bowiem instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a i b § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony (za wyjątkiem przesłanki określonej w pkt 4 tego przepisu). Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 149 k.p.a. A zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest w pierwszej kolejności – w ramach badania czy spełnia on warunki formalne – ocena czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 i 145a lub b k.p.a. oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. W przypadku uznania, że spełnione zostały ww. przesłanki wydaje postanowienie określone w art. 149 § 2 k.p.a. (o wznowieniu postępowania administracyjnego). Jeżeli w wyniku wstępnego badania wniosku stwierdzi, że wznowienie jest niemożliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych – winien wydać postanowienie, którym odmówi wznowienia postępowania – na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie wnioskiem o wznowienie postępowania zostało objęte postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., mocą którego organ uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę budynku bliźniaczego garażu na samochody dostawcze zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] i umorzeniu postępowania w przedmiocie zawieszenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że toczące się postępowanie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z Warszawie zainicjowane skargą na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał, że rozstrzygnięcie zostało wydane przez pracownika podlegającego wyłączeniu to jest, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. W pierwszej kolejności obowiązkiem organu było zbadanie czy podanie o wznowienie zostało złożone w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika, że organ wyjaśnił, iż termin ten został zachowany albowiem wniosek został złożony w terminie 20 dni od daty doręczenia postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu, który jest stroną postępowania oraz że we wniosku tym strona wskazała na przesłankę uzasadniająca wznowienie postępowania. Prawidłowo zatem organ administracji wznowił postępowanie zakończone postanowieniem w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego. W tej sytuacji, po wznowieniu postępowania obowiązkiem organu było zbadanie czy postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r., dotknięte jest wadą procesową wskazaną w art. 145 § 1 pkt 3, to jest czy postanowienie to zostało wydane przez pracownika, który podlegał wyłączeniu w oparciu o art. 24 § 1 lub 3 k.p.a. Trafnie ocenił organ administracji, iż postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r. nie jest dotknięte taką wadą. Zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (postanowienia). Zaistnienia tej przesłanki skarżący upatruje w wydaniu postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. przez B. G. – K. pełniącej funkcję zastępcy Dyrektora Wydziału Infrastruktury. Z takim stwierdzeniem skarżącego nie można się zgodzić. Z akt sprawy wynika bezspornie, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane było przez M. S.P. działającą z upoważnienia Prezydenta Miasta [...]. Co za tym idzie w sprawie nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Do zaistnienia takiej wady dochodzi bowiem jedynie wówczas gdy w sprawie prowadzonej w pierwszej instancji jak i na skutek rozpoznania zażalenia bierze udział ta sama osoba. Wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowo organ także uznał, że w niniejszej sprawę brak było podstaw do wyłączenia B. G. – K. od prowadzenia niniejszej sprawy w oparciu o art. 24 § 3 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Jako przyczyny, dla których ww. pracownik powinien podlegać wyłączeniu skarżący wskazał, że B. G. – K. od "samego początku zajmowała się sprawą" decyzji Prezydenta Miasta [...] w organie wojewódzkim i już w 2010 roku nie zauważyła, że rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą rażącego naruszenia prawa, co spowodowało znaczące opóźnienie w prowadzonym postępowaniu. Skarżący wskazał także – jako uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wyłączenie, że postępowanie prowadzone było przez organ – nadzorowany przez tę osobę w sposób przewlekły, co zostało stwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 listopada 2014 r. a nadto, że rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2013 r. jest wadliwe, wręcz dotknięte wadą nieważności jako wydane z rażącym naruszeniem prawa. Żadna z tych okoliczności nie może stanowić o braku bezstronności pracownika w rozumieniu art. 24 § 3 k.p.a. Po pierwsze w niniejszym postępowaniu ani organ administracji, ani tym bardziej Sąd wojewódzki nie jest władny na tym etapie postępowania oceniać legalności postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r., tym bardziej w aspekcie ewentualnego zaistnienia wad, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności tego postanowienia. A zatem nawet jeśli rozstrzygnięcie to jest wadliwe z punktu widzenia przepisów prawa materialnego lub procesowego ale wada ta nie daje podstaw do wznowienia postępowania, to skarżącemu przysługiwały środki prawne, w tym między innymi skarga do sądu administracyjnego w celu podważenia legalności tego postanowienia. Wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów prawa nie uzasadnia twierdzenia o braku bezstronności pracownika, który wydał skarżone orzeczenie. Po drugie: w niniejszej sprawie nie może ujść uwadze, że wnioskiem o wznowienie postępowania objęte jest postanowienie wpadkowe - w przedmiocie zawieszenia postępowania. Nie można przyjąć, że takie postanowienia muszą być wydawane przez innego pracownika niż ten, który prowadzi postępowanie główne. Wydawanie takich wpadkowych rozstrzygnięć jest bowiem normalną czynnością procesową którą podejmuje się w toczącym się postępowaniu. Gdyby przyjąć inną interpretację to należałoby konsekwentnie uznać, że każda czynność, w tym między innymi dopuszczenie dowodu musiałaby być wykonana przez inną osobę, co z oczywistych względów nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Niezależnie od powyższego wskazać także należy, że przewlekłość postępowania, która została stwierdzona wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. odnosi się nie do postępowania wpadkowego, które objęte jest przedmiotowym wnioskiem o wznowienie lecz do postępowania wznowieniowego. Takiego zarzutu nie można natomiast postawić postępowaniu w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego skoro rozstrzygnięcie organu odwoławczego, kwestionowane przez skarżącego wydane zostało po upływie 2 miesięcy od daty wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji. Ten argument również nie wskazuje na brak bezstronności B. G. – K. w rozpoznaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi również nie doszukał się takich okoliczności, które miałyby uzasadniać twierdzenie o stronniczości B. G. – K. przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają także zarzuty wskazujące na zaistnienie przesłanek do wyłączenia I. Ś. Ww. osoba nie wydawała rozstrzygnięcia będącego przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, nie brała udział także w postępowaniu wpadkowym. I wreszcie żadną miarą nie można uznać za uzasadniony zarzutu skarżącego, iż zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania w stosunku do zaskarżonego postanowienia w związku z podpisaniem go przez N. K. Skarżący nie uprawdopodobnił żadnych przesłanek, które ewentualnie miałyby świadczyć o konieczności wyłączenia tego pracownika w oparciu o art. 24 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia skargi należałoby wnioskować, że przyczyną tą miałoby być wydanie postanowienia, z którego treści skarżący jest niezadowolony. Powyższe, jak zostało wyżej wskazane nie stanowi przesłanki, która uzasadniałaby twierdzenie o braku bezstronności pracownika. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie dostrzeżono takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy – działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.