VII SA/Wa 1850/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] w przedmiocie: sprzeciwu wobec zainstalowania tablicy informacyjnej postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną wniesioną przez Wojewodę [...] 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wojewodzie [...] kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem uiszczonego wpisu. Zgodnie z dyspozycją art. 173 § 1 i art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007r., nr [...] oraz decyzję organu pierwszej instancji. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż powyższe orzeczenie zostało doręczone Wojewodzie [...] w dniu [...] lutego 2008r. Wojewoda [...] reprezentowany przez radcę prawnego M. N. wniósł w dniu 13 marca 2008r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008r. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Na podstawie z art. 178 w.w. ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając powyższe na uwadze, wobec nie zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 cytowanej ustawy orzeczono jak na wstępie. O kosztach orzeczono na mocy art. 232 § 1 ust. 1 pkt a ww. ustawy.