VII SA/Wa 1852/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1852/09 ze skargi K.C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary grzywny za nielegalne użytkowanie postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. i przyznać K. C. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 23 listopada 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek K. C. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek ten został rozpoznany w dniu 4 stycznia 2010 r. postanowieniem referendarza sądowego. Na postanowienie to został złożony sprzeciw, co spowodowało, że ww. postanowienie straciło moc, a sprawa podlega rozpoznaniu na nowo. Sąd postanowieniem z dnia 15 lutego br. odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy z zakresie całkowitym. Na postanowienie to K. C. złożył zażalenie, w którym podniósł nowe okoliczności nie znane Sądowi w trakcie poprzednio rozpoznawanego wniosku. Z treści złożonego wniosku wynika, iż wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem. Strona utrzymuje się z renty oraz wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę żony, w łącznej wysokości 4836,98 zł. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 75 m2, działkę w C. o pow. 1200 m2, budynek produkcyjno – handlowy w K. Wnioskodawca ponadto wskazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi straty. Do akt sprawy zostały złożone kopie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy składane do urzędu skarbowego za trzy miesiące. W sprzeciwie strona podniosła, ze postanowienie referendarza sądowego zostało oparte na niepełnym materiale dowodowym. Do sprzeciwu strona dołączyła dodatkowe materiały w postaci rocznego sprawozdania za 2008 r. i miesięczne sprawozdania za 2009 r. Ponadto podała, że miesięczne wydatki w rodzinie na żywność kształtują się na poziomie 2000 zł, leki 200 zł, do tego dochodzą koszty dojazdów syna wnioskodawcy do szkoły, korepetycji, podniesienia kwalifikacji zawodowych wnioskodawcy. W zażaleniu wnioskodawca podał, że oprócz stałych kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania ponosi również koszt 3000 zł spłaty kredytu hipotecznego. Do zażalenia dołączona została umowa kredytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Natomiast zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ww. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika. Przy czym podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wniosek. Rozpatrując sprawę przyznania prawa pomocy należy wskazać, że w zażaleniu wnioskodawca wskazał nowe okoliczności sprawy, których wcześniej nie podnosił, a które mają wpływ na uchylenie postanowienia Sądu z 15 lutego 2010 r. Wnioskodawca podał, że ponad comiesięczne wydatki związane z utrzymaniem domu i wyżywieniem ponosi również koszt spłaty kredytu w wysokości 3000 zł miesięcznie. Okoliczność ta może wpływać na płynność finansową w jego gospodarstwie domowym i z tego względu wniosek jest zasadny. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.