VII SA/Wa 1854/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi E. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej za samowolnie wybudowany budynek gospodarczy skargę oddala. W związku z podaniem E. R. z dnia [...].06.2003 r. w sprawie pozwolenia na użytkowe budynku gospodarczo-garażowego położonego przy ul. T. [...] w W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. przeprowadził kontrolę działki o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. T. [...] w W., w czasie której ustalono, że na w/w nieruchomości został pobudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę parterowy, murowany budynek gospodarczo-garażowy z dachem jednospadowym konstrukcji drewnianej, krytym blachą trapezową o wymiarach 13,03 m x 5,85 m. Wg oświadczenia inwestora, E. R. budynek powstał w 1996 r. Stan techniczny budynku wskazuje, że data podana przez inwestora jest zgodna ze stanem faktycznym. Budynek pobudowany jest zgodnie z przedstawioną inwentaryzacją budowlaną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. postanowieniem Nr [...] z dnia [...].03.2005 r., nałożył na E. R. obowiązek przedstawienia, w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania postanowienia, inwentaryzację geodezyjną sporządzoną przez geodetę uprawnionego z domiarami do granic sąsiednich działek. Zobowiązany wykonał obowiązek nałożony powyższym postanowieniem i w dniu [...].05.2005 r. dostarczył do organu I instancji stosowne dokumenty. W dniu [...].07.2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. wydał postanowienie Nr [...], znak: [...], którym ustalił dla inwestora, Pana E. R. opłatę legalizacyjną za samowolnie wybudowany budynek gospodarczo-garażowy o wymiarach 13,03 m x 5,85 m przy ul. T. [...] w W. w wysokości 15 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych). Na w/w postanowienie zażalenie, w ustawowo określonym terminie złożył E. R. wnosząc o anulowanie kary pieniężnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw by przychylić się do wniosku skarżących i anulować wymierzoną opłatę legalizacyjną bowiem to inwestor, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, jest odpowiedzialny za realizację inwestycji, a nieznajomość przepisów prawa nie usprawiedliwia jego działań. Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł inwestor E. R. Zdaniem skarżącego, kwota taka jest dla niego astronomicznie wielka, nieadekwatna do popełnionego wykroczenia ( Inspektor będąc na oględzinach budynku nałożył na mnie karę 300 złotych za "pobudowanie i użytkowanie budynku"). Lokalizacja budynku znajduje się dokładnie w tym samym miejscu (można porównać stare mapy z nowymi), na tych samych fundamentach, tych samych gabarytów, tej samej wysokości, Skarżący był przekonany, że niepotrzebne będą plany na budowę takiego obiektu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Na inwestorze ciąży obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, w przypadku realizacji planowanego zamierzenia budowlanego a roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Gdy realizacja inwestycji następuje w warunkach samowoli budowlanej zastosowanie znajduje art. 48 Prawa budowlanego, który w swym ustępie 1 przewiduje nakaz rozbiórki obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę stanowi rozwiązanie ostateczne w przypadku, kiedy nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania legalizującego samowolę budowlaną określonego w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. stwierdzając samowolę budowlana w postaci realizacji budynku gospodarczo-garażowego przez inwestora, Pana E. R. na działce o nr ew. gr. [...] z obrębu [...] zlokalizowanej przy ul. T. [...] w W. uznał, iż zachodzą podstawy do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Zobowiązał inwestora do dostarczenia stosownych dokumentów celem doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Zobowiązany wykonał ciążący na nim obowiązek w związku, z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. wydał, na podstawie art. 49 ust. 2, postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej, uiszczenie której stanowi niezbędny warunek pozytywnego zakończenia postępowania legalizacyjnego. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw by przychylić się do wniosku skarżących i anulować wymierzoną opłatę legalizacyjną. Jak wspominano wyżej, to inwestor, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, jest odpowiedzialny za realizację inwestycji, a nieznajomość przepisów prawa nie usprawiedliwia jego działań. Również w ocenie Sądu brak jest podstaw by uwzględnić skargę bowiem sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.