VII SA/Wa 186/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie ( WSA, As. WSA Bożena Więch – Baranowska, Mariola Kowalska (spr.), , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2005 r. sprawy ze skargi K i Z W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2004 r. Znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) stycznia 2004r. nr (...) po rozpatrzeniu wniosku Z W odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) lipca 1999r. Decyzją powyższą Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy (...) nr (...) z dnia (...) kwietnia 1999r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A i Z R pozwolenia na budowę domu mieszkalnego w zabudowie jednorodzinnej z garażami w bryle budynku na terenie nieruchomości położonej przy ulicy (...) w (...). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, iż powierzchnia zabudowy działki wynosi około 80-90% powierzchni ponieważ zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę powierzchnia zabudowy stanowi 39,90% powierzchni całkowitej działki, co jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, która określiła maksymalną powierzchnię zabudowy do 40%. Basen budowany w bryle budynku był ujęty w pozwoleniu na budowę, nie stanowi on samowoli budowlanej, jego powierzchnia wynosi 25,6m2, a zatem nie jest wielkości domu. Ponadto projekt szamba, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy był ujęty w projekcie. Z i K W złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucili organowi I instancji nieustalenie stanu faktycznego sprawy. Wskazali, iż działka inwestorów ma wielkość 945m2 łącznie z drogą dojazdową, która zajmuje 94,47m2. Droga dojazdowa jest urządzeniem budowlanym i służy tylko do dojazdu do działki. Nie jest powierzchnią do zabudowy. Wynika to z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego i § 3 ust. 1 warunków technicznych , które stanowią, że przez działkę budowlaną należy rozumieć część terenu przeznaczoną pod zabudowę / ale nie na dojazdy/. W ocenie odwołującego się powierzchnia zabudowy nie powinna przekraczać 340,21m2, z planu zaś wynika, iż budynek ma 377m2. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lutego 2004r. nr (...) utrzymał własną decyzję w mocy. Organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Podniósł ponadto, iż nie podziela stanowiska skarżącego w przedmiocie wyłączenia z ogólnej powierzchni działki drogi dojazdowej. W ocenie organu stanowi ona integralną część działki stanowiącej podstawę bilansu sporządzonego w projekcie budowlanym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli Z i K W. Zarzucili decyzjom w przedmiocie pozwolenia na budowę nieważność wynikającą z braku podpisu Burmistrza na dokumentacji projektowej stanowiącej załącznik do decyzji pozwolenie na budowę. Ponadto decyzja – pozwolenie na budowę - odbiega od zatwierdzonych planów, co oznacza że decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przewidują wzniesienie domu w zabudowie jednorodzinnej z garażami w bryle budynku, zaś plany budowy stanowiące cześć decyzji pozwolenie na budowę dopuszczają budowę domu dwurodzinnego z garażami w bryle budynku, basenem i zbiornikiem na ścieki. Nie godzi się ponadto z poglądem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażonym w uzasadnieniu decyzji, że droga dojazdowa powinna być zaliczana do ogólnej powierzchni działki przyjmowanej do bilansu zabudowy. zarówno bowiem z decyzji Burmistrza i z decyzji Wojewody stanowiących o 40% powierzchni zabudowy wynika, że pozostała część winna być biologicznie czynna. Skarżący powołał się na uchwałę nr (...) Rady Gminy (...) w sprawie planu przestrzennego, z która określa (§ 5 pkt 9), że droga dojazdowa nie jest powierzchnią biologicznie czynną. Ponadto podniesiony przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzut, iż odwołujący nie wykazał interesu prawnego nie jest w ocenie skarżącego trafny, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jako bezpośredni sąsiad ma on prawo bronić się przed budową szamba i jego wylotami, zbudowanego w odległości 3m od jego działki, przed budową basenu oraz przed zabudową w 80% lub więcej sąsiedniej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Kwestią zasadniczą dla oceny kontrolowanych decyzji jest okoliczność, iż zapadły one w postępowaniu nieważnościowym. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jako dotkniętej wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być dokonane przez właściwy organ administracji tylko wówczas, gdy zostanie ustalone i stwierdzone, że oceniana w tym postępowaniu decyzja rażąco narusza prawo. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyduje ocena skutków społeczno – gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. Rażące naruszenie prawa to nie tylko naruszenie oczywiste konkretnej normy prawnej, ale nadto takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie ma tu więc rozstrzygającego znaczenia sama oczywistość naruszenia określonego przepisu, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony (por. wyrok NSA z 6 lutego 1995r. II SA 1531/94 ONSA nr 1 poz. 37 z 1996r. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Nie jest natomiast możliwe ponowne rozpoznanie sprawy do czego zmierzali, sądząc z treści zarzutów, skarżący. Nadzwyczajny tryb kontroli decyzji, jakim jest postępowanie nieważnościowe nie może stanowić dodatkowej "trzeciej instancji" rozpoznania merytorycznego sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę [por. wyrok SN z 7 marca 1996r. III ARN 70/95-OSNAPiU 1996r. nr 19, poz. 258]. Okoliczności dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji co oznacza, że musiały mieć miejsce w dacie jej wydania. Nie mogą zatem stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji okoliczności, które wystąpiły już po jej wydaniu. Trafnie zatem organ nadzoru budowlanego ocenił, iż przyczyny wskazane przez skarżących nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Jak wynika z akt sprawy kontrolowaną w postępowaniu odwoławczym przez Wojewodę (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 1999r. nr (...) Burmistrz Gminy (...) zatwierdził projekt budowlany i wydał A i Z R pozwolenie na budowę domu mieszkalnego w zabudowie jednorodzinnej z garażami w bryle budynku. Decyzja powyższa została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Gminy (...) w dniu (...) maja 1998r., która ustaliła warunki zabudowy dla domu mieszkalnego w zabudowie jednorodzinnej z garażami w bryle budynku. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999, Nr 15, poz.140 z późn.zm.) stanowiło w § 3 , iż "ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie jednorodzinnej - rozumie się przez to budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków, Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego w tym zakresie, że decyzja o warunkach zabudowy nie odpowiada w swej treści decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezpodstawny jest również zarzut skarżącego dotyczący powierzchni zabudowy. Z projektu stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, iż powierzchnia zabudowy stanowić będzie mniej 39,9 % powierzchni całkowitej działki. Brak jest zapisu w decyzji o warunkach zabudowy, iż pozostała cześć działki winna być biologicznie czynna. Brak jest również takiego zapisu w wypisie z obowiązującego planu dla działek stanowiących przedmiot niniejszego postępowania. Również w tym zakresie zarzut skarżącego jest zatem bezpodstawny. Uchwała rady nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) września 2002r. na którą powoływał się skarżący została uchwalona już po wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, a zatem nie mogła mieć wpływu na ocenę zgodności tej decyzji z prawem Kolejny zarzut skarżącego, iż zatwierdzenie projektu szamba i basenu nastąpiło bez akceptacji właściwych organów, nie mógł być przedmiotem rozważań w postępowaniu nieważnościowym, stanowi on bowiem przesłankę wznowieniowe stosownie do art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Pozostałe zarzuty skargi związane z możliwością zamiany poszczególnych teczek projektu budowlanego , jeżeli istotnie taka okoliczność miała miejsce mogą być przedmiotem postępowania karnego, nie mają natomiast związku z obecną oceną ważności decyzji o pozwoleniu na budowę i tym samym nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.