VII SA/Wa 1860/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Spółkę z o.o. w [...] jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru instalacji siatki winylowej z obrazem zmiennym na budynku przy ul. [...]w [...], dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 6 marca 2015 r. (data wpływu do organu) skarżąca Spółka – [...], dokonała zgłoszenia zamiary instalacji siatki winylowej z obrazem zmiennym, na elewacji budynku przy ul. [...]w [...], działka nr ew. [...] z obrębu [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]Prezydent [...] działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane), nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia z dnia [...] marca 2015 r., w terminie 7 dni, m. in. o rysunki przedstawiające rozmieszczenie otworów okiennych i drzwiowych na ścianie budynku, na której planowane jest zamontowanie przedmiotowej siatki winylowej wraz z określeniem powierzchni tej ściany oraz powierzchni zajmowanej przez otwory okienne i drzwiowe oraz o informację, czy przedmiotowa siatka będzie przesłaniała otwory okienne. Wykonując ww. postanowienie, przy piśmie z dnia 7 kwietnia 2015 r. inwestor złożył wymagane dokumenty. Następnie, decyzją z dnia [...]kwietnia 2015 r. nr [...]Prezydent [...]na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do zamiaru instalacji siatki winylowej z obrazem zmiennym na budynku przy ul. [...]w [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]). W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że inwestycja objęta zgłoszeniem jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podał, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] uchwalonym uchwałą Rady [...]nr [...]z dnia [...] maja 2009 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...] lipca 2009 r., Nr [...]ww. uchwały wskazano, że przez reklamę należy rozumieć grafikę umieszczaną na materialnym podłożu lub formę przestrzenną niosącą wizualny przekaz informacyjno-reklamowy. Wobec powyższego, jak stwierdził organ, należy uznać, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy reklamy. Ponadto, w § 5 ust. 2 pkt 10b ww. uchwały wskazano, że reklamy i nośniki reklam można umieszczać tylko na ścianach mających nie więcej niż 5% powierzchni zajętej przez otwory okienne i drzwiowe, w sposób nie przesłaniający tych otworów oraz detali architektonicznych i innych charakterystycznych elementów ściany. Z analizy zgromadzonego materiału wynika, że przedmiotowa siatka winylowa będzie przesłania otwory okienne. Zatem, uzasadnione jest stwierdzenie (jak podał organ), że wykonanie reklamy objętej zgłoszenie będzie naruszało ustalenia planu miejscowego. Z orzeczeniem tym nie zgodził się inwestor, wnosząc odwołania i podnosząc w nim m. in., zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia, mimo że zgłoszona inwestycja nie jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu tego odwołania zapadła wskazana na wstępie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji, organ odwoławczy podzielił ocenę przedstawioną w sprawie na etapie I instancji, uznał bowiem za organem I instancji, iż inwestycja objęta zgłoszeniem jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Wojewoda rozwijając tę ocenę wskazał, że poza sporem pozostaje, iż zamiar instalacji siatki winylowej z obrazem zmiennym o wymiarach 10 m x 12 m, mocowanej do elewacji budynku bez urządzeń ramy konstrukcyjnej nośnej z oświetleniem zasilanym z istniejącej tablicy reklamowej, jest zamiarem instalacji reklamy w rozumieniu przepisów ww. planu miejscowego. Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 ww. planu, ustalono następujące wielkości powierzchni reklamowych: a. typ A: do 3 m ² włącznie, b. typ B: powyżej 3 m² do 9 m² włącznie, c. typ C: powyżej 9 m² do 18 m² włącznie, d. typ D: powyżej 18 m² do 36 m² włącznie. Z powyższego przepisu wynika, a to wobec braku w planie miejscowym jakichkolwiek regulacji dotyczących innych wielkości powierzchni reklamowych, że plan miejscowy nie dopuszcza instalowania reklam o powierzchni reklamowej większej niż 36 m². I dalej, Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 10 lit. b planu miejscowego przewidziano możliwość umieszczania reklam i nośników reklamy tylko na ścianach mających nie więcej niż 5% powierzchni zajętej przez otwory okienne i drzwiowe, w sposób nie przesłaniający tych otworów oraz detali architektonicznych i innych charakterystycznych elementów ściany. Powyższy przepis w części pierwszej zdania określa parametry ściany zewnętrznej obiektu budowlanego, na której w ogóle możliwe jest umieszczanie reklam i nośników reklamy. Tym samym instalowanie reklam i nośników reklamy na ścianach mających więcej niż 5% powierzchni zajętej przez otwory okienne i drzwiowe jest mocą planu całkowicie wykluczone. W części drugiej zdania przepis ten określa sposób instalacji reklam i nośników reklamy na dopuszczonej do instalacji ścianie, bezwzględnie wykluczając możliwość przesłaniania otworów okiennych i drzwiowych oraz detali architektonicznych i innych charakterystycznych elementów ściany. Przepis ten w żaden sposób nie odnosi się do charakteru obiektu budowlanego, ani do funkcji pomieszczeń wewnątrz obiektu budowlanego. I dalej, Wojewoda podał, że z treści zgłoszenia złożonego w niniejszej sprawie wynika zamiar wykonania robót niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na instalacji siatki winylowej z obrazem zmiennym na budynku przy ul. [...]w [...]. Powierzchnia siatki ma wynosić 120 m², zatem wielokrotnie przekracza wielkości określone w § 5 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego. Ponadto, z załączonych do zgłoszenia zdjęć przedstawiających rozmieszczenie otworów okiennych i drzwiowych na ścianie budynku wynika, że planowana instalacja przesłania 6 okien trzech górnych kondygnacji budynku przy ul. [...]w [...], co jest niezgodne z § 5 ust. 2 pkt 10 lit. b planu miejscowego. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wskazał na niezgodność inwestycji z planem miejscowym i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie i rozważenie uchylenia także decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] marca 2015 r., mimo że zgłoszona inwestycja nie jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, -§ 5 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego rejonu ulicy [...] poprzez jego niewłaściwą interpretację i uznanie, że inwestycja objęta zgłoszeniem jest sprzeczna z postanowieniami tego aktu prawnego, -art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału i w konsekwencji błędne uznanie, że inwestycja będzie sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, -art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady legalności działania, prawdy obiektywnej, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] kwietnia 2015 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru instalacji siatki winylowej z obrazem zmiennym, na budynku przy ul. [...]w [...], dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Podstawę materialnoprawną wskazanych decyzji stanowi przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, w myśl którego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Stosując ten przepis organy orzekające obu instancji wskazały, że zamiar inwestycyjny nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] uchwalonego uchwałą [...]nr [...]z dnia [...]maja 2009 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z 2009 r., Nr [...]). W ocenie Sądu, orzeczenia te są prawidłowe, oparte na prawidłowych ustaleniach faktycznych i właściwy przepisach prawa, w tym - prawa miejscowego oraz prawidłowej ich wykładni. Poza sporem pozostaje, iż zgłoszenie dokonane przez skarżącą w dniu [...] marca 2015 r. (data wpływu), dotyczy instalacji reklamy wielkoformatowej (w postaci siatki winylowej z obrazem zmiennym) na elewacji ww. budynku. Do zgłoszenia dołączono zdjęcie elewacji budynku z zaznaczonym miejscem usytuowania reklamy na tejże elewacji (v. k. 5 akt adm.). W wyniku uzupełnienia zgłoszenia w dniu [...] kwietnia 2015 r., do akt dołączono dodatkowe zdjęcia, z których m. in. wynika, że w planowanym miejscu usytuowania reklamy znajduje się 6 okien. Na dokumentacji tej nadto zaznaczono, iż powierzchnia ściany ma 250 m², a powierzchnia zajęta przez drzwi i okna – 7 m². Analizując zgłoszenie i dokumenty do niego załączone organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że wskazany zamiar inwestycyjny nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu nieruchomości, na którym ma być realizowany. Prawidłowo dokonując tej oceny organ II instancji uwzględnił zarówno ustalenia planu miejscowego zawarte w § 5 ust. 2 pkt 1, jak i w § 5 ust. 2 pkt 10 lit. b ww. planu. Prawidłowo przy tym stwierdził, że wobec definicji zawartej w § 2 ust. 1 pkt 35 planu miejscowego, nie ma wątpliwości, że sprawa dotyczy reklamy w rozumieniu planu. I tak, zgodnie z ww. § 2 ust. 1 pkt 35 planu miejscowego, ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o reklamie – należy przez to rozumieć grafikę umieszczaną na materialnym podłożu lub formę przestrzenną niosącą wizualny przekaz informacyjno-reklamowy. Przedmiotowe zgłoszenie dotyczy siatki winylowej z obrazem zmiennym, a wobec tego nie ma wątpliwości, że obejmuje reklamę w rozumieniu ww. planu. Dalej, zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 ww. planu, ustalając zasady rozmieszczania reklam i znaków informacyjno-planistycznych, przewidziano (ustalono) w pierwszej kolejności następujące wielkości powierzchni reklamowych: a. typ A: do 3 m ² włącznie, b. typ B: powyżej 3 m² do 9 m² włącznie, c. typ C: powyżej 9 m² do 18 m² włącznie, d. typ D: powyżej 18 m² do 36 m² włącznie. Wojewoda przyjął, że z powyższego przepisu wynika, a to wobec braku w planie miejscowym jakichkolwiek regulacji dotyczących innych wielkości powierzchni reklamowych, iż plan miejscowy nie dopuszcza instalowania reklam o powierzchni reklamowej większej niż 36 m². Wskazaną interpretację Sąd w pełni podziela. Przytoczony zapis planu ustala bowiem (dopuszczalne) wielkości powierzchni reklamowych i wskazuje, w zależności od ich wielkości, cztery typy reklam, stanowiąc jednocześnie o tym, iż typ D (największy), nie może przekraczać 36 m². Posłużono się w tym celu sformułowaniem "włącznie", co zdaniem Sądu kategorycznie przesądza o tym, iż powierzchnia reklamy przekraczająca wskazaną wartość, jest niedopuszczalna. Zważyć przy tym trzeba, że taka interpretacja wskazanych ustaleń planu jest zgodna z pozostałymi ustaleniami, zawartymi w § 5 planu, odnoszącymi się albo do wszystkich dopuszczalnych reklam, albo do poszczególnych typów (wyodrębnionych na podstawie wielkości powierzchni), v. dla przykładu § 5 ust. 2 pkt 5 lit. a planu. W konsekwencji zasadnie wskazano w sprawie, iż zamiar ujęty w przedmiotowym zgłoszeniu (obejmujący instalację siatki o wymiarach 10 m x 12 m) nie jest zgodny z ww. zapisem planu. Reklama o powierzchni 120 m² nie jest bowiem na tym obszarze dopuszczalna (skoro znacznie przekracza wielkość powyżej wskazaną, a przewidzianą dla reklamy największej z przewidzianych w planie, typu D). Nadto, zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 10 lit. b planu miejscowego (regulując dalej zasady rozmieszczania reklam i znaków informacyjno-planistycznych), przewidziano dla nośników reklamy i reklam na innych obiektach budowlanych, możliwość umieszczania reklam i nośników reklamy tylko na ścianach mających nie więcej niż 5% powierzchni zajętej przez otwory okienne i drzwiowe, w sposób nie przesłaniający tych otworów oraz detali architektonicznych i innych charakterystycznych elementów ściany. Wojewoda słusznie analizując ten przepis wskazał, że w części pierwszej zdania określa on parametry ściany zewnętrznej obiektu budowlanego, na której w ogóle możliwe jest umieszczanie reklam i nośników reklamy. Tym samym instalowanie reklam i nośników reklamy na ścianach mających więcej niż 5% powierzchni zajętej przez otwory okienne i drzwiowe jest mocą planu całkowicie wykluczone. W części drugiej zdania przepis ten określa zaś sposób instalacji reklam i nośników reklamy na dopuszczonej do instalacji ścianie, bezwzględnie wykluczając możliwość przesłaniania otworów okiennych i drzwiowych oraz detali architektonicznych i innych charakterystycznych elementów ściany. Jednocześnie Wojewoda, analizując sprawę z uwzględnieniem ww. zapisu planu, prawidłowo stwierdził, że z załączonych do zgłoszenia zdjęć przedstawiających rozmieszczenie otworów okiennych i drzwiowych na ścianie budynku wynika, że planowana instalacja przesłoni 6 okien, trzech górnych kondygnacji budynku przy ul. [...]w [...]. W konsekwencji prawidłowo przyjął za organem I instancji, że jako taka nie jest zgodna także z ww. § 5 ust. 2 pkt 10 lit. b planu miejscowego. Organ ten prawidłowo w efekcie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wnoszącą sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, w terminie określonym w art. 30 ust. 5 tej ustawy (biorąc pod uwagę, że zgłoszenie zostało uzupełnione w dniu [...] kwietnia 2015 r., a sprzeciw wniesiono w dniu 24 kwietnia 2015 r.). Zdaniem Sądu, oceny tej nie zmieniają zarzuty i argumenty skargi stanowiące li tylko polemikę ze stanowiskiem organów wyrażonym w niniejszej sprawie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby przy stosowaniu zapisów planu miejscowego doszło do rozszerzającej ich wykładni, czy też, aby analiza sprawy oparta była na błędnych ustaleniach faktycznych. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę wielkość reklamy (10 m x 12 m) oraz fakt, iż została ona przewidziana na elewacji budynku w sposób przesłaniający znajdujące się na tej elewacji okna, uzasadnionym było zastosowanie w I instancji ww. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Zapisy obowiązującego planu miejscowego nie pozwalają bowiem na tego rodzaju inwestycję. Jednocześnie, wobec argumentacji skargi, Sąd dodatkowo zauważa, iż sam sposób mocowania siatki i jej "odsunięcie" od elewacji, nie zmienia ww. oceny. Okoliczności te nie pozwalają bowiem przyjąć, że w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do przesłaniania otworów okiennych. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Na koniec, a to w kontekście zarzutu skargi wskazującego na to, że w sprawie pominięto właściciela nieruchomości co świadczy o wystąpieniu przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Sąd zauważa, że przesłanka ta może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.