VII SA/Wa 1861/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi J. H. i B.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach (SKO) decyzją z 14 września 2020 r. SKO.4000-1314/2020, na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r, poz. 570) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania B. H. od decyzji Wójta Gminy [...] z 9 czerwca 2020 r. BGK.6730.1.2020 ustalającej warunki zabudowy dla farmy fotowoltaicznej PV [...] 11 o mocy do 4 MW (dz. nr ew. [...],[...],[...] obr. H.). SKO wskazało, że zwróciło się o wypisy z ewidencji gruntów i decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, które nadesłano 3 sierpnia 2020 r., oraz wezwało odwołującą do wykazania interesu prawnego w tym postępowaniu, która nadesłała odpowiedź 28 sierpnia 2020 r. Dalej przytoczyło art. 28 k.p.a. i podkreśliło, że z ww. materiału dowodowego wynika, że właścicielami działki nr ew. [...] w H., sąsiadującej z inwestycją, są J. i W. H.. Natomiast odwołująca się – B. H., w odpowiedzi na wezwanie oprócz wielu zarzutów do Wójta, nie wykazała interesu prawnego. Zdaniem SKO, B. H. nie posiada legitymacji do bycia stroną w tej sprawie, a subiektywne odczucia co do ewentualnych następstw inwestycji i brak zgody na jej realizację, nie mogą mieć wpływu na ocenę jej interesu prawnego. SKO stwierdziło w konsekwencji, że decyzja Wójta nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach B. H., należało zatem umorzyć postępowanie odwoławcze zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Skargę na ww. decyzję SKO z 14 września 2020 r. złożyły J. H. i B. H.. W uzasadnieniu skargi zacytowały szereg przepisów (dot. procedury cywilnej, prawa cywilnego oraz Konstytucji RP), a w dalszych obszernych wywodach wskazały, że nie zgadzają się z decyzją lokalizacyjną. Ponadto krytycznie odniosły się do działań szeregu organów. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2021 r. poz. 137), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji nie naruszyły prawa w sposób wskazany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a). Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 14 września 2020 r. umarzająca postępowania odwoławcze zainicjowane odwołaniem B. H. od decyzji z 9 czerwca 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy organ odwoławczy jest zobowiązany zbadać, czy odwołanie pochodzi od podmiotu mającego status strony postępowania (art. 127 § 1 k.p.a.). W przypadku jego braku, organ zobowiązany jest umorzyć postępowanie odwoławcze na mocy art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98; wyrok NSA z 15 lutego 2006 r, II OSK 515/05 - CBOSA). W takiej sytuacji organ odwoławczy nie rozpatruje merytorycznie zarzutów odwołania. Wskazać przy tym trzeba, że przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020, poz. 293) nie określają kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zastosowanie znajduje zatem art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie wskazuje się na realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Istotne przy tym, że interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy jego woli prowadzenia postępowania. Cechami interesu prawnego jest bowiem to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 23 marca 1999 r. (I SA 1189/98, LEX nr 47969), Przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Mogą mieć go również właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Wszystkie inne podmioty, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na mocy art. 28 k.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania inwestycji na ich nieruchomości i stopień jej uciążliwości (wyrok NSA z 8 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 1094/18, LEX nr 2772422). Źródłem interesu mogą być przepisy prawa materialnego administracyjnego, a w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy także przepisy prawa cywilnego dotyczące własności, użytkowania wieczystego lub ograniczonych praw rzeczowych, (wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r. II OSK 1605/18, LEX nr 2714002). W niniejszej sprawie podkreślić również trzeba, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, dającymi podstawę skierowanego żądania w celu podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Jak już wyżej wskazano, o tym czy podmiot ma interes prawny, nie może decydować jedynie sama jego wola, skoro interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym. W świetle przedstawionej argumentacji, SKO prawidłowo uznało, że B. H. nie legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji Wójta z 9 czerwca 2020 r. Z ustaleń organu odwoławczego wynika bowiem jednoznacznie, że B. H. nie przysługuje żadne prawo, zarówno o charakterze rzeczowym, jak i obligacyjnym. Prawo własności działki nr ew. [...] w H., sąsiadującej z działką inwestycyjną przysługuje bowiem wyłącznie J. i W. H.. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia, skarga J. H. również nie zasługiwała na uwzględnienie. Decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego z przyczyn podmiotowych rozstrzyga bowiem tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie. Decyzja ta nie dotyczyła zatem J. H., co z kolei oznacza, że nie mogła ona kwestionować tej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że stwierdzenie braku interesu prawnego we wniesieniu skargi po stronie skarżącego musi skutkować oddaleniem skargi, a nie jej odrzuceniem (np. wyroki NSA z 19 grudnia 2017 r., sygn. I OSK 115/16, LEX nr 2442908; z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. I OSK 1351/14, LEX nr 1494692; z dnia 5 lutego 2014 r, sygn. II GSK 9/13, LEX nr 1452776). Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.