VII SA/Wa 1863/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. B. pełnomocnika z urzędu E. W. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia: 1. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M.B. ustanowionej w ramach prawa pomocy, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za reprezentowanie przed sądem pierwszej instancji - tytułem zastępstwa prawnego kwotę 1 200 zł., tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 276 zł. oraz tytułem zwrotu udokumentowanych kosztów kwotę 22,28 zł., łącznie kwotę 1 498,28 zł. (tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt osiem złotych i dwadzieścia osiem groszy); 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. B. ustanowionej w ramach prawa pomocy, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie dwukrotnego sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - tytułem zastępstwa prawnego kwotę 600 zł. i 900 zł. oraz kwotę 138 zł. i 207 zł. stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, łącznie kwotę 1 845 zł (tysiąc osiemset czterdzieści pięć złotych). W dniu 31 marca 2014 r. zostało E. W. przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika dla skarżącej wyznaczyła radcę prawnego M. B. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej reprezentowała skarżącą przed Sądem I i II instancji, złożyła skutecznie dwukrotnie skargi kasacyjne (od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2014 r. odrzucającego skargę i od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2014 r. oddalającego skargę). Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd I instancji oraz w obydwu skargach kasacyjnych złożono wniosek o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (w skargach kasacyjnych wniesiono o zasądzenie kwoty w wysokości 150 % stawki minimalnej). Jednocześnie złożono oświadczenie co do tego, że udzielona pomoc prawna nie została pokryta w całości lub w jakiejkolwiek części. Pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącą także na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 21 grudnia 2016 r. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia nakazuje stosować przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zgodnie z § 14 ust 2 pkt 1 ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem sprawy jest należność pieniężna – sprawa dotyczy wymierzenia kary pieniężnej - 10 000 zł - za samowolne przystąpienie do użytkowania budynku mieszkalnego, zatem stawkę minimalną określono na podstawie § 14 ust 2 pkt 1 lit a) w zw. z § 6 pkt 4) ww. rozporządzenia, która wynosi 1 200 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia. W obydwu skargach kasacyjnych pełnomocnik wniósł o przyznanie 150% stawki minimalnej określonej dla tego typu spraw. Okoliczności tej pełnomocnik nie uzasadnił. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że wnosząc o przyznanie wynagrodzenia wyższego niż wskazane w rozporządzeniu stawki minimalne, pełnomocnik winien wskazać okoliczności zdecydowanie zwiększające nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika i uzasadniające przyznanie wynagrodzenia powyżej minimalnej wysokości. Z akt sprawy nie wynika by podjęte w sprawie czynności były czynnościami wyjątkowymi, ani nadzwyczajnymi zwiększającymi nakład pracy pełnomocnika. W tym stanie rzeczy brak jest uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku o przyznanie wynagrodzenia w kwocie wyższej aniżeli wskazuje to stawka minimalna. Z tych względów przyznano w niniejszej sprawie: - kwotę 1 200 zł. i kwotę 276 zł. tytułem 23% podatku od towarów i usług oraz tytułem zwrotu udokumentowanych kosztów kwotę 22,28 zł., za reprezentowanie przed sądem pierwszej instancji, zgodnie z § 14 ust 2 pkt 1 lit a) w zw. z § 6 pkt 4) ww. rozporządzenia tj. kwotę 1 498,28 zł., - kwotę 600 zł. i kwotę 138 zł. stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia i wniesienia pierwszej skargi kasacyjnej, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia oraz - kwotę 900 zł. i kwotę 207 zł. stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia i wniesienia drugiej skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit a) ww. rozporządzenia, tj. łącznie za II instancję kwotę 1845 zł., a łącznie za I i II instancję kwotę 3 343,28 zł. (trzy tysiące trzysta czterdzieści trzy złote i dwadzieścia osiem groszy).