VII SA/Wa 1866/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce [...] z siedzibą w [...]pozwolenia na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji obejmującej budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV w ramach zadania "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 + 2 x 110 kV [...]", przewidzianej do realizacji na terenie gminy [...]. Pismem z dnia 1 września 2010 r., sprecyzowanym pismami z dnia 25 października 2010 r. oraz z dnia 6 grudnia 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 15 grudnia 2010 r., M. W. wniosła o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wojewody [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy M. W. legitymuje się przymiotem strony w niniejszym postępowaniu. Zagadnienie przymiotu strony M. W. w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...], podlegało już wcześniej ocenie w związku z wniesionym przez skarżącą odwołaniem od ww. decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlane po rozpatrzeniu odwołania M. W. umorzył postępowanie odwoławcze. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że M. W. jest właścicielką działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości K., gmina C.. Natomiast badana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. zatwierdza projekt napowietrznej elektroenergetycznej linii 400 kV, na terenie gminy C., na odcinku od słupa 39 do granicy gmin C. na [...] przy słupie nr 48. W ramach budowy przedmiotowej linii projektuje się ustawienie rurowych słupów oznaczonych numerami: 39, 40, 41, 42, 43, 45, 46, 47 i 48 oraz poprowadzenie linii napowietrznej od nr 41 do słupa nr 43, od słupa nr 45 do słupa nr 46. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że na działce M. W. o nr [...], znajduje się słup o nr 44. Nie jest on objęty zaskarżoną decyzją Wojewody [...]. Podobnie odcinek linii przebiegający przez działkę nr [...], w którego obszarze oddziaływania znajduje się również działka [...] został wyłączony z wniosku o pozwolenie na budowę. Położona najbliżej projektowanej inwestycji działka skarżącej nr ew. [...] jest usytuowana w odległości powyżej 150 m przedmiotowej linii elektroenergetycznej - poza obszarem jej oddziaływania. Podsumowując dokonane ustalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że M. W. nie może przymiotu strony wywodzić z art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U z 200 156, poz. 1118 z późn. zm.) gdyż nie jest żadnym z podmiotów określonych w tym przepisie tj. inwestorem bądź właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Tymczasem w stosunku do nieruchomości skarżącej taka sytuacja nie miała miejsca. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r" znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] marca 2011 r opisując pojęcie interesu prawnego i faktycznego. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego definiującego strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz treść art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiującego obszar oddziaływania obiektu. W opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. M. W. jest właścicielką działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości K., gmina C.. Natomiast z projektu budowlanego, wynika, że inwestycja, objęta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009r. zatwierdza jedynie część napowietrznej linii elektroenergetycznej o mocy 400 kV, zlokalizowanej na terenie gminy C., na odcinku od słupa 39 do granicy gmin: C. na [...] przy słupie nr 48. W zakresie prac budowlanych jest ustawienie rurowych słupów oznaczonych numerami: 39, 40, 41, 42, 43, 45, 46, 47 i 48 oraz poprowadzenie linii napowietrznej od słupa nr 41 do słupa nr 43, od słupa nr 45 do słupa nr 46. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że na działce M.W. o nr [...], znajduje się słup o nr 44. Nie jest on jednak objęty zaskarżoną decyzją Wojewody [...]. Podobnie odcinek linii przebiegający przez działkę nr [...], w którego obszarze oddziaływania znajduje się również działka nr [...] został wyłączony z wniosku o pozwolenie na budowę. Położona najbliżej projektowanej inwestycji działka skarżącej nr ew. [...] jest usytuowana w odległości powyżej 150 m od przedmiotowej linii elektroenergetycznej - tj. poza obszarem jej oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Tym samym zatwierdzona ww. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. część napowietrznej sieci energetycznej 400 kV w ramach zadania "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 + 2 x 110 kV [...]", nie wywołuje żadnych ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości skarżącej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] maja 2011 r. wniosła M.W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji w toku postępowania tj.: 1. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę, 2. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2010 r. znak: [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego; 3. decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 201Or. nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielająca dla spółki [...] z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę. przedsięwzięcia Euro 2012, 4. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]listopada 2009 r. [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenie na budowę z rażącymi naruszeniami: prawa materialnego tj. przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez niewłaściwą interpretację i prawa procesowego tj. art. 6-11, 76a,77 § 4, 80-81, art. 107 § 3 i 108 k.p.a. oraz zasad Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej oraz poprzedzającej decyzji a) brak samodzielnego ustalenia, czy skarżąca ma przymiot strony, albowiem sprawa o stwierdzenie nieważności w sprawie pozwolenia na budowę jest nową sprawą i organ ma obowiązek samodzielnie ustalić strony, bez względu na strony ustalone w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W postępowaniach organ miał obowiązek ustalić, czy rodzaj i sposób lokalizacji słupa znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, który to fakt pozytywnie stwierdzony dawałby skarżącej przymiot strony postępowania; b) przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego zamiast uwarunkowań wynikających z decyzji: o środowiskowych uwarunkowaniach (nieostatecznej i aktualnie uchylonej w całości) m.in. co do nakazu słupów nadleśnych, a nie rurowych, lokalizacyjnej ze słupem nr 26 także nieostatecznej, brakiem decyzji o prawie dysponowania nieruchomością i raportu o wpływie inwestycji na środowisko jest rażącym naruszeniem prawa albowiem lakoniczne bez merytorycznego uzasadnienia stanowisko "decyzja nie obejmuje słupa nr 44" nie jest spełnieniem obowiązku samodzielnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko - działki skarżącej posadowione w otulinie 2000 - terenie prawnie chronionym, także ww. dyrektywami unijnymi, w szczególności 92/43/EWG z 21,05.1992r w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w połączeniu z dyrektywą 79/409/EWG z 02 kwietnia 1979r w sprawie ochrony dzikiego ptactwa oraz dyrektywy 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne oraz brakiem zgody Komisji Europejskiej na realizację inwestycji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Kontrolowaną przez Sąd decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2011 r. odmawiającą wszczęcia na wniosek M. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji obejmującej budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV w ramach zadania "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 + 2 x 110 kV [...]", przewidzianej do realizacji na terenie gminy C.. Prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że M. W. nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W wyroku z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1059/10, LEX nr 1083510 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że treść art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego przymiotu strony postępowania. Ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Interes prawny powinien wynikać ze skonkretyzowanej normy prawa materialnego, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki, mimo, że zdolność do występowania w konkretnym postępowaniu uzyskuje każdy, kto zgłosi odpowiednie żądanie procesowe. Interes taki powinien być konkretny, indywidualny i dający się zaspokoić przez wydanie decyzji. Interes prawny jest interesem o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Może być wyprowadzony tylko z przepisów prawa materialnego, a zatem z normy prawnej, która stanowi podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności organu administracji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 marca 2011 r., sygn akt. II SA/Wr 2/11 LEX nr 994059). Jak wynika z akt sprawy skarżąca jest właścicielką działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości K., gmina C.. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., wynika, że inwestycja, obejmuje jedynie część napowietrznej linii elektroenergetycznej o mocy 400 kV, zlokalizowanej na terenie gminy C., na odcinku od słupa 39 do granicy gmin: C. na [...] przy słupie nr 48. Do przewidziangeo zakresu robót budowlanych należy ustawienie rurowych słupów oznaczonych numerami: 39, 40, 41, 42, 43, 45, 46, 47 i 48 oraz poprowadzenie linii napowietrznej od słupa nr 41 do słupa nr 43, od słupa nr 45 do słupa nr 46. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że na działce skarżącej o nr [...], znajduje się słup o nr 44. Słup ten nie jest objęty ww. decyzją Wojewody [...]. Podobnie odcinek linii energetycznej przebiegający przez działkę nr [...], w którego obszarze oddziaływania znajduje się działka nr [...] został wyłączony z wniosku o pozwolenie na budowę. Położona najbliżej projektowanej inwestycji działka skarżącej nr ew. [...]jest usytuowana w odległości powyżej 150 m od przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Należy również podkreślić, że skarżąca kwestionowała decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., w zwykłym trybie, w postępowaniu odwoławczym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] z powodu braku przymiotu strony (braku interesu prawnego) po stronie M. W.. Tym samym sprawa ustalenia interesu prawnego M. W. w kwestionowaniu spornej decyzji o pozwoleniu na budowę była już przedmiotem wcześniejszej oceny przez właściwy organ. Prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zatwierdzona ww. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. część napowietrznej sieci energetycznej 400 kV w ramach zadania "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 + 2 x 110 kV [...]" nie wywołuje ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, których skarżąca jest właścicielką. W wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 338/10, LEX nr 953066 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. (...). Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę dla tego obiektu. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie także na gruncie postępowania nieważnościowego dotyczącego oceny prawidłowości pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie planowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu terenu działek skarżącej, skoro odległość najbliżej położonej działki wynosi 150 m. Sam fakt, że skarżąca jest niezadowolona z przyjętych rozwiązań technicznych i środowiskowych nie uzasadnia w żaden sposób, że ma ona interes prawny w kwestiowaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę linii energetycznej. Nie mogą również odnieść skutków zarzuty skarżącej skierowane przeciwko decyzjom zapadłym w innych postępowaniach administracyjnych związanych ze sporną inwestycją. Przedmiotem oceny Sądu jest prawidłowość decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], a nie wszystkich innych decyzji dotyczących spornej inwestycji czego świadomość powinien mieć profesjonalny pełnomocnik reprezentujący skarżącą. Argumenty dotyczące ewentualnych wad decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze sąd nie podzielił zarzutów skargi i w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., 270), skargę oddalił.