VII SA/Wa 1870/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Katarzyna Pakuła-Getka po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi P. M. wynagrodzenie w kwocie 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 złotych (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) ) stanowiącą 23 % podatku VAT- łącznie kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2013r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał S. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie na pełnomocnika uczestnika postępowania został wyznaczony G. P. M.. Decyzją Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie z dnia 8 maja 2014r. na podstawie art. 37 a ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 – Prawo o adwokaturze ( DZ. U. z 2009r., nr 149, poz. 1188 ze zm.) wyznaczono P. M. zastępcą adw. G. P. M. Ww. decyzja stanowiła upoważnienie dla adw. P. M. do prowadzenia spraw adw. G. P. M.. Wyrokiem z dnia 3 września 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013r., znak: [...] oraz przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz adwokata P. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł. W dniu 6 listopada 2014r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna J. M. sporządzona przez adwokata T. K. od powyższego wyroku. Odpis skargi kasacyjnej został przesłany przez Sąd adwokatowi P. M. – pełnomocnikowi z urzędu S. K. i doręczony w dniu 1 grudnia 2012r. Następnie pismem z dnia 12 grudnia 2014r. adwokat P. M. pełnomocnik z urzędu S. K. sporządził odpowiedź na powyższą skargę kasacyjną. W piśmie tym wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 października 2016r. sygn. akt II OSK 3282/14 oddalił skargę kasacyjną. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, że w imieniu uczestnika S. K. na rozprawie stawił się adwokat D. G. z substytucji P. M. W dniu 15 grudnia 2016r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek adw. P. M. pełnomocnika z urzędu S. K. o przyznanie wynagrodzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Oświadczył, że nie zostały one opłacone w całości ani w części. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016r. W § 22 tego rozporządzenia także wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Skarga kasacyjna wpłynęła do Sądu w dniu 6 listopada 2014r. (data stempla biura podawczego), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) Rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia z 2002r. w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23%. W niniejszej sprawie w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji wszczętym skargą kasacyjną J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2014r. adw. P. M. pełnomocnik z urzędu uczestnika postępowania – S. K. sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną oraz substytut pełnomocnika z urzędu reprezentował ją na rozprawie w dniu 6 października 2016r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazać należy, iż w uchwale z dnia 19 listopada 2012r., sygn. akt II FPS 4/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika i wniesiona w przepisanym terminie swym charakterem najbardziej zbliżona jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Ze względu na to, że pełnomocnik z urzędu uczestniczki postępowania reprezentował ją przed Sądem I instancji zasadne jest przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości 75 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia z dnia 28 września 2002r., czyli opłatę w wysokości 180 zł. Na mocy § 2 ust. 3 tego rozporządzenia, ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi P. M. należy się wynagrodzenie w wysokości 180,00 zł z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 41,40 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 221,40 zł. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a postanowiono jak w sentencji.