VII SA/Wa 1873/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi Federacji [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Federacji [...] w [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]z dnia [...] września 2013 r. ([...]) nakazującą Federacji [...] w [...], z siedzibą w [...] przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń w części usługowo - magazynowej (dawnej drukarni) w budynku przy [...] w [...], przekształconych samowolnie na serwerownię. Organ stwierdził, iż organ powiatowy dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, wstrzymano użytkowanie ww. pomieszczenia i nałożono obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji. Z zebranych informacji wynikało, że nowa funkcja pomieszczeń dawnej drukarni ma niekorzystne oddziaływanie na środowisko poprzez emisję spalin oraz na sąsiednie nieruchomości ze względu na emisję hałasu. Dalej przytoczył art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Na podstawie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Następnie wskazał, iż nie dokonano zgłoszenia. Wobec zmiany sposobu użytkowania na serwerownię doszło do zmiany co najmniej warunków zdrowotnych i ochrony środowiska (ze względu na wzmożoną emisję hałasu i spalin) oraz wielkość i układ obciążeń (ze względu na montaż niezbędnych w/w urządzeń). Zmianę z funkcji drukarni na serwerownię potwierdzały również złożone przez stronę dokumenty (opinia techniczna o stanie konstrukcji budynku z lutego 2012 r., projekt przebudowy i zmiany sposobu użytkowania na serwerownię z września 2010 r.). Organ stwierdził, że w świetle art. 71 a cyt. ustawy, warunkiem koniecznym legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania jest zastosowanie się do nakazu wstrzymania użytkowania i złożenie dokumentów wymienionych w art. 71 ust. 2. Z akt sprawy wynikało zaś, że zmieniając w marcu 2012 r. sposób użytkowania inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu, co stanowi o samowoli budowlanej. Zobowiązany nie wstrzymał użytkowania serwerowi, ograniczając jedynie jej użytkowanie i nie przedłożył dokumentów, w tym zaświadczenia o zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, budynek znajduje się na terenie, objętym od dnia [...] stycznia 2012 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "części II obszaru położonego wzdłuż linii średnicowej PKP, na odcinku od dworca [...] do Dworca [...]" (uchwała Rady [...]nr [...]z dnia [...] listopada 2010 r.). Zgodnie z § 6 ust. 7 pkt 1 ww. plan ustala ochronę środowiska przed uciążliwościami oraz szkodliwym oddziaływaniem obiektów i urządzeń przez zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń, które ze względu na prowadzoną w nich działalność i stosowane rozwiązania techniczno-technologiczne wywołują uciążliwość dla środowiska lub wymagają zastosowania stref ochronnych. Zgodnie z § 13 ust. 4 planu zakazuje lokalizowania funkcji mieszkaniowych, obiektów przemysłowych oraz obiektów i urządzeń, których uciążliwość wykracza poza granice działki własnej, a w przypadku usług i urządzeń wybudowanych poza granice lokalu. Natomiast w przypadkach, o którym mowa w art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Skargę na powyższą decyzję złożyła Federacja [...] w [...] zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 97 § 1 ust. 4 kpa i art. 100 § 1 kpa, polegające na błędnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, wydanej, mimo iż postępowanie winno zostać zawieszone, yż rozstrzygnięcie sprawy zależało od rozstrzygnięcia Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oraz zmianę części użytkowania budynku, w szczególności poprzez niezasadne i bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń jest w toku i zawisło przez Starostą Powiatowym w [...] w sprawie o nr [...]; 2) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 97 § 1 ust.4 kpa i art. 100 § 1 kpa polegające na błędnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, wydanej, mimo iż postępowanie winno zostać zawieszone, gdyż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależały od rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku ze skargą skarżącej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...]sierpnia 2013 r. odmawiającego wydania skarżącemu zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonego sposobu użytkowania obiektu, w sytuacji gdy powyższe rozstrzygnięcie dotyczy sprawy związanej z niniejszym postępowaniem; 3) art. 7 i 77 w zw. z art. 84 kpa i art. 136 kpa poprzez ich niezastosowanie i tym samym nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i/lub biegłych w sytuacji, gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne w kwestii emisji hałasu i spalin, co doprowadziło do samowolnych i niepopartych żadnymi dowodami ustaleń faktycznych co do rzekomego niekorzystnego oddziaływania na środowisko poprzez emisję spalin i hałasu, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego stwierdzenia negatywnego wpływu korzystania z tej części budynku na środowisko oraz w zakresie zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowia, higieniczno- sanitarnych, ochrony środowiska; 4) art. 7, 8, 9, 77 kpa poprzez ich niezastosowanie i tym samym oparcie decyzji na ustaleniu, iż brak jest możliwości uzyskania zaświadczenia o zgodności zmienionego sposobu użytkowania z ustaleniami miejscowego planu, podczas gdy skarżący podjął kroki zmierzające do uzyskania takiego zaświadczenia, a decyzja mimo, że jest ostateczna nie stała się prawomocna z uwagi na wniesienie skargi do WSA; 5) art. 7, 8, 9, 77 kpa w zw. z art. 136 kpa poprzez ich niezastosowanie i całkowite pominięcie, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] o nr [...] nakazał skarżącej wykonanie robót budowlanych wynikających z oceny stanu technicznego budynku i wskutek pominięcia faktu wydania powyższego nakazu bezpodstawnie uznał, iż zaistniały powody o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego; 6) art. 7, 8, 9, 77 kpa w zw. z art. 136 kpa poprzez ich niezastosowanie i brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie poprzedniego sposobu użytkowania w sytuacji, gdy dla stwierdzenia, czy w ogóle miała miejsce zmiana sposobu użytkowania oraz ewentualnie, czy zmiana zmieniła warunki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego niezbędne jest ustalenie, jaki był poprzedni sposób użytkowania pomieszczeń, szczególnie w sytuacji gdy poprzedni sposób użytkowania pomieszczeń polegał na prowadzeniu w pomieszczeniach drukarni; 7) art. 7, 8, 9, 77 kpa i art. 136 kpa poprzez niewyjaśnienie na czym polega ograniczenie użytkowania serwerowni i specyfiki działania serwerowni oraz brak jakichkolwiek ustaleń na czym powinno polegać wstrzymanie użytkowania i czy w przypadku takiego typu pomieszczenia faktycznie to nastąpiło, w szczególności w sytuacji, gdy postanowienie wstrzymujące użytkowanie nie było zaskarżalne; 8) art. 7 i 8 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania z całkowitym pominięciem słusznego interesu skarżącego oraz bez uwzględnienia zasady pogłębiania zaufania strony do organów Państwa w sytuacji, gdy skarżący złożył odpowiedni wniosek o zmianę sposobu użytkowania, a sprawa nie została do dzisiaj rozstrzygnięta, a także: a) skarżący uzyskał uprzednio decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji, a prace niezbędne do wykonania serwerowni i zmiany sposobu użytkowania wykonano na podstawie decyzji organu nadzoru budowlanego, który następnie nakazał przywrócenie stanu poprzedniego oraz b) skarżący podjął starania o uzyskanie zaświadczenia o zgodności zmiany z planem, a nie uzyskał go wskutek konfliktu z m. [...]. Skarżąca dodała, iż organ pominął też fakt, że zmiana sposobu użytkowania nie nastąpiła, gdyż działalność serwerowni jest wielokrotnie mniej uciążliwa niż drukarnia. Nie wziął pod uwagę kosztów skarżącego związanych z działaniami organów; 9) art. 7,8,9, 77 kpa i art. 136 kpa poprzez oparcie decyzji na nieaktualnym stanie faktycznym, gdyż organ odwoławczy nie przeprowadził oględzin serwerowni, a rozstrzygnięcie oparł jedynie na oględzinach z dnia 12 sierpnia 2013 r. Organ nie przeprowadził bowiem postępowania dowodowego w kwestii, czy w chwili wydawania decyzji II instancji serwerownia działała oraz czy możliwe było w okresie dwóch miesięcy od otrzymania decyzji o wstrzymaniu, czyli datą oględzin, całkowite wstrzymanie działanie funkcjonującej serwerowni. Dodatkowo przyjął ustalenie sprzeczne z ustaleniami organu I instancji, który dokonał oględzin i stwierdził, że zastosowano się do wstrzymania użytkowania, a agregaty nie działają i użytkowanie ograniczono do niezbędnego minimum; 10) art. 7, 8, 9, 77 kpa i art. 136 kpa poprzez uznanie, iż podstawą prawną decyzji było to, iż pomieszczenie jest użytkowane, mimo wstrzymania, bez wskazania w podstawie prawnej decyzji art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego, podczas gdy podstawą prawną decyzji winno być niewykonanie w terminie obowiązku przedstawienia dokumentów, czyli art. 71a ust. 4, ale w zw. z art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego ma to znaczenie, gdyż z decyzji organu I instancji wynika, iż agregaty nie pracują, a pomieszczenie działa jako niezbędne do obsługi funkcji administracyjno-usługowej budynku a samo użytkowanie ograniczono do minimum; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy: 1). art. 71 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, polegające na błędnym uznaniu, iż wskutek zmiany przeznaczenia pomieszczeń z drukarni na serwerownię nastąpiła zmiana sposobu użytkowania poprzez podjęcie działalności zmieniającej warunki, w szczególności w zakresie emisji spalin i hałasu podczas, gdy serwerownia w ogóle nie produkuje spalin, a hałas urządzeń nie wydostaje się z pomieszczeń, mając na uwadze lokalizację budynku w śródmieściu [...] przy [...], a w sprzeczności z decyzją organu powiatowego nakazującą usunięcie nieprawidłowości poprzez wykonanie szeregu robót budowlanych w serwerowni, co całkowicie wyeliminowało negatywny wpływu na warunki z art. 71 ust. 1 pkt. 2; 2) art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, iż wskutek braku możliwości uzyskania zaświadczenia właściwego organu o zgodności zmienionego sposobu skarżący nie wykonał nałożonego obowiązku podczas, gdy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia nie jest prawomocne i została wniesiona skarga do WSA w Warszawie, a także przez błędne przyjęcie przez organ - wbrew podstawie prawnej decyzji organu I instancji oraz wbrew ustaleniom organu I instancji - że skarżący nie wstrzymał użytkowania serwerowni. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu podkreśliła m.in., iż organ całkowicie pominął fakt wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], na podstawie której nakazano skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie robót budowlanych wynikających z oceny stanu technicznego budynku dawnej drukarni. Roboty wykonano i są one tożsame z tymi, objętymi wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skarżąca wystąpiła o pozwolenie na budowę (przebudowę) ze zmianą sposobu użytkowania na serwerownię. Prezydent [...] odmówił wydania pozwolenia na przebudowę, a decyzję tą uchylił Wojewoda. Tak sytuacja się powtórzyła, a następnie wskutek wyłączenia organu sprawę została przekazana do rozstrzygnięcia Staroście Powiatowemu w [...]. Dodała, że wniosek o pozwolenie na budowę (przebudowę) pomieszczenia dawnej drukarni, który dotyczył również zmiany sposobu użytkowania do dnia sporządzenia skargi nie został rozstrzygnięty. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał przedstawione stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 217, dalej ppsa). W świetle powołanych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem stanowisko organów jest co najmniej przedwczesne. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] września 2013 r., którą nakazano skarżącej – na podstawie art. 71a ust. 4 w zw. z art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego - przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń przekształconych na serwerownię w części usługowo - magazynowej (dawnej drukarni) w budynku przy [...] w [...]. W rozpoznawanej sprawie ocenie podlegać powinno zatem po pierwsze to, czy organy prawidłowo oraz z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wymienionych w szczególności w art. 7, 77 § 1 kpa, 80 i 107 § 3 kpa - ustaliły, że zmiana funkcji przedmiotowego pomieszczenia z drukarni na serwerownię w istocie stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części, o której mowa w art. 71 a ust. 2 Prawa budowlanego. Na wstępie rozważań podkreślić trzeba, że decyzja administracyjna jako przejaw woli organu stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie. Wszelkie nieprawidłowości w sferze określonego elementu mogą rzutować tylko na ten element - część decyzji, mogą także oznaczać wadliwość całej decyzji, w zależności od okoliczności danej sprawy. W art. 7 i art. 77 § 1 kpa ustawodawca zobowiązał organy do wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Stosownie zaś do art. 80 k.p.a. oceny czy dana okoliczność została udowodniona organy winny dokonywać wyłącznie na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Wprawdzie kierowanie się przy wydawaniu decyzji zasadami wymienionymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. nie zawsze oznacza, że organ musi zadośćuczynić żądaniu strony postępowania, niemniej organ zawsze winien wykazać w uzasadnieniu decyzji, że wydane orzeczenie znajduje oparcie w zgromadzonym materialne dowodowym, który potwierdza prawidłowość zastosowanego przepisu prawa materialnego, a w konsekwencji słuszność zaskarżonego aktu. Organ ma obowiązek sporządzenia uzasadnienia według kryteriów wymienionych w art. 107 § 3 kpa i jest on związany z zasadą przekonywania zobowiązującą organy do dołożenia szczególnej staranności przy sporządzaniu uzasadnień wydawanych aktów tak, aby strony poznały argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Motywy decyzji winny wyjaśnić tok rozumowania organu, prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego, w konkretnej sytuacji faktycznej. Wymagania stawiane obiektowi zostały określone w art. 5 Prawa budowlanego i uwzględniają, wymienione w ust. 1 art. 71 tejże ustawy, warunki w zakresie bezpieczeństwa: pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Warunki te wskazują na niezbędny zakres działań, które powinny być prowadzone w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Podkreślenia wymaga zatem, że nie każda faktyczna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego będzie w rzeczywistości zmianą sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. W tym zakresie organ musi bowiem zbadać, czy w wyniku zmiany w zakresie faktycznego sposobu użytkowania danego obiektu lub jego części doszło do zmiany w zakresie określonym w art. 71 ust. 1 oraz art. 5 ustawy warunków technicznych oraz użytkowych danego obiektu (lub jego części). Zgodnie z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, a także odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami i odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii. Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 2 obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Dokonując oceny w powyższym zakresie organ odnosi się wiec nie tylko do przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, obejmującego m.in. przepisy wykonawcze określające warunki techniczne obiektów, warunki ich użytkowania, ale także do innych przepisów, w tym określających warunki sanitarne, zdrowotne, przeciwpożarowe czy ochrony środowiska. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest ponadto pogląd, że zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy oceniać w porównaniu do sposobu użytkowania tego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie w porównaniu do sposobu użytkowania wskazanego w późniejszych decyzjach o pozwoleniu na zmianę użytkowania tego obiektu. Za zmianę sposobu użytkowania należy także uznać zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 306/06). Tym samym zmiana sposobu użytkowania nie może być utożsamiana ze zmianą funkcji (przeznaczenia) obiektu budowlanego lub jego części. W praktyce występują bowiem przypadki, gdy pomimo zmiany podstawowej funkcji nie ulegają zmianie parametry wymienione w art. 71 ust. 1 cyt. ustawy Prawo budowlane. Tym samym zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie i zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, o których mowa w ww. przepisie. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy - nie przedstawiając konkretnych rozważań w powyższym zakresie – stwierdził jedynie, podzielając stanowisko organu I instancji, że wobec zmiany sposobu użytkowania na serwerownię doszło do zmiany co najmniej warunków zdrowotnych i ochrony środowiska (ze względu na wzmożoną emisję hałasu i spalin) oraz wielkość i układ obciążeń (ze względu na montaż niezbędnych w/w urządzeń). Nie przedstawił jednak żadnej szczegółowej argumentacji na poparcie zajętego stanowiska, a w szczególności odnośnie emisji hałasu i spalin oraz zmiany wielkości i układu obciążeń, zważywszy, że przedmiotowe pomieszczenia wykorzystywane były uprzednio na drukarnię, która również emitowała hałas wytwarzany przez maszyny i urządzenia drukujące, powodujące określoną wielkość i układ obciążeń. Wobec naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jako - co najmniej - przedwczesne należało ocenić zatem stanowisko organów, że zmiana funkcji przedmiotowego budynku z drukarni na serwerownię stanowiła zmianę sposobu użytkowania, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Nie przesądzając zatem o wyniku sprawy, rzeczą organów przy jej ponownym rozpoznaniu będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionego wyżej stanowiska Sądu. Uzasadnienie wydanych decyzji winno wskazywać tok rozumowania przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego, z odniesieniem do szczegółowo przeanalizowanego stanu faktycznego sprawy, jak i porównania uprzedniego sposobu użytkowania tego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie sposobu użytkowania wskazanego w późniejszych decyzjach o pozwoleniu na zmianę użytkowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 orzekł jak w pkt I i II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 250 ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. – w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).