VII SA/Wa 1874/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2012 r. znak (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. W dniu 28 czerwca 2012 r. adw. O. Ś. pełnomocnik skarżącej nadał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2012 r., znak (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Taki tryb wnoszenia skargi powoduje, iż za skuteczne można uznać jedynie wniesienie skargi pod adresem organu i to przed upływem 30 dniowego terminu. Inaczej mówiąc złożenie skargi bezpośrednio w Sądzie nie wywołuje skutku jaki ustawa łączy z wniesieniem skargi, nie powoduje zatem zachowania ww. terminu. Pełnomocnik skarżącej, wbrew pouczeniu wniósł skargę bezpośrednio do Sądu, zamiast, jak nakazują ww. przepisy, pod adresem organu, który postanowienie wydał. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako niewłaściwy do przyjęcia skargi, przesłał skargę do organu, celem zajęcia stanowiska i nadesłania akt. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu (...) maja 2012 r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął z dniem (...) czerwca 2012 r. Z akt sprawy wynika, że skarga na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu (...) czerwca 2012 r. (data nadania skargi w Urzędzie Pocztowym). Jednakże błąd pełnomocnika skarżącej we wniesieniu skargi bezpośrednio do Sądu, zamiast do organu, spowodował, iż Sąd przesłał ww. skargę do organu w dniu (...) lipca 2012r. (data nadania w UP). Wskazać należy, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, termin do wniesienia skargi zachowany jest jedynie wtedy, gdy Sąd, do którego wniesiono omyłkowo skargę, zdoła ją nadać na adres organu przed upływem wspomnianego trzydziestodniowego terminu. Ewentualne ryzyko przekroczenia w/w procesowego terminu oraz skutki z tym związane (odrzucenie skargi) obciążają stronę postępowania. Skarga wniesiona zatem została z uchybieniem terminu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.