VII SA/Wa 1875/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. T. K. pismem z dnia 15 sierpnia 2014 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu przez skarżącą do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny z uwagi na trudną sytuację materialną skarżącej i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania z reguły wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny. Przez pojęcie wykonania aktu należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Lexis Nexis W-wa 2005, s. 295 czy postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku z następujących przyczyn. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lipca 2014 r. stwierdzające uchybienie terminu przez skarżącą do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. Postanowienie stwierdzające uchybienie terminu przez skarżącą do wniesienia zażalenia należy do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Nie wymaga ono bowiem żadnej czynności strony. Nie nakłada ono na stronę żadnych obowiązków ani też nie ustanawia nakazu określonego zachowania. Nadto wskazać należy, że wniosek o wstrzymanie postanowienia i tak nie mógłby być uwzględniony, albowiem skarżąca nie wykazała zaistnienia określonych w art. 61 p.p.s.a. przesłanek odnoszących się do tego orzeczenia. Wskazując, że nie wstrzymanie zaskarżonego aktu spowoduje realizacje obowiązku wpłacenia zaliczki na poczet sporządzenia kosztorysu w ramach wykonania zastępczego, co będzie stanowić zagrożenie dla skarżącej wyrządzenia znacznej szkody, skarżąca nie dostrzega, że zaskarżone orzeczenie nie jest źródłem tych obowiązków. Dodatkowo trzeba podnieść, że skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała jak wykonanie ww. obowiązków wpłynie na jej sytuację finansową. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że uiszczenie zaliczki na poczet kosztorysu będzie dla skarżącej znaczącą sumą. Dla należytego wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. konieczne było nie tylko wskazanie kwoty, którą skarżąca wiąże z orzeczeniem, ale też odniesienie tej kwoty do sytuacji finansowej skarżącej. Tylko w ten sposób Sąd byłby w stanie ocenić, czy przedmiotowe koszty wiązać się będą z niebezpieczeństwem znacznej, jak to wskazuje skarżąca - realnej szkody dla wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.