VII SA/Wa 1877/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi [...] "O." w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Pismem z dnia 3 listopada 2008r. [...] "O." wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2007r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty - zadaszenia nad ogniskiem, przystosowanej do działalności edukacyjnej, na działce nr ew. [...] w B., gm. C. W uzasadnieniu wniosku [...] "O." podniosło, iż wydanie decyzji o sprzeciwie nastąpiło z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez doręczenie jej inwestorowi po upływie 30 dniowego terminu przewidzianego w tym przepisie. Ponadto wskazano, iż błędne było uznanie przez Starostę [...], iż obiekt będący przedmiotem inwestycji – zgłoszenia, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę gdyż, przedmiotowa wiata przeznaczona jest wyłącznie dla prowadzenia gospodarki leśnej. Po rozpoznaniu wniosku [...] "O.", Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. znak [...] na podstawie art. 104 § 1, art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że z materiału dowodowego sprawy wynikało, iż [...] "O." zgłosiło w dniu [...] listopada 2008r. zamiar postawienia wiaty, przystosowanej do działalności edukacyjnej z młodzieżą na terenie działki leśnej w B. Organ architektoniczno-budowlany w dniu [...] listopada 2007r. wydał decyzję o sprzeciwie do tego zgłoszenia, przy czym nadał ją w placówce pocztowej w dniu 18 grudnia 2007r. Przesyłka została odebrana przez inwestora - [...] "O." w dniu 27 grudnia 2007r. a więc po upływie 8 dni od daty nadania. W tych okolicznościach i w zw. z treścią art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Wojewoda [...] uznał, że Starosta [...] wniósł sprzeciw w terminie, czyli przed upływem 30 dni od daty złożenia wniosku wynikającego z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Również zarzut niewłaściwego zakwalifikowania robót budowlanych związanych z realizacją wiaty – zadaszenia nad ogniskiem jako obiektu wymagającego pozwolenia na budowę organ wojewódzki uznał za niesłuszny. Jak podniósł, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 13 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2 oraz budowa gospodarczych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położonych na gruntach leśnych Skarbu Państwa. W ocenie organu z załączonych do wniosku szkiców i rysunków wynikało, że obiekt stanowił będzie rozbudowę istniejącej drewutni znacznie przekraczającą dopuszczalną powierzchnię zabudowy wynoszącą 35 m2 i przekraczającą rozpiętość konstrukcji 4,8 m. Wojewoda [...] stwierdził, iż brak jest przesłanek wskazujących, na to aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r. dotknięta była jakąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Poza tym przypomniał, że ani oczywistość naruszenia prawa ani charakter naruszonych przepisów nie jest wystarczający do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Sytuacja taka powstaje, wówczas gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa w wyniku, czego zaistnieją skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. wniosło [...] "O.". W jego uzasadnieniu odwołujący się wskazał, iż inwestor po 30 dniach miał prawo rozpoczęcia i prowadzenia robót niezależnie od faktu nadania przez organ decyzji o sprzeciwie, której doręczenia nie nastąpiło w terminie 30 dniowym wskazanym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. [...] wskazało również, iż myślistwo jest częścią gospodarki leśnej i wiata ma tej gospodarce służyć. Odwołujący się zauważył, iż sprzeciw Starosty [...] datowany jest na dzień 20 listopada 2007r. a więc dzień złożenia w starostwie wniosku o zezwolenie na wybudowanie wiaty. W jego ocenie data ta nie może być prawdziwa, gdyż jest rzeczą oczywistą, że wniosek [...] był rozpatrywany dłużej. Fakt ten zdaniem [...] wpływa na ocenę tego, czy decyzja ma wady określone w art.156 § 1 pkt 7 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie Starosta Wejherowski wniósł sprzeciw w terminie. Z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. wynika bowiem, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Organ odwoławczy uznał, iż przyjęcie twierdzenia, że wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z doręczeniem decyzji stronie, skutkowałoby niemożnością precyzyjnego wyznaczenia ram czasowych, w których organ mógłby wnosić sprzeciw. Wywodził ponadto, iż sporna inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestycja będąca przedmiotem zgłoszenia nie została bowiem wymieniona w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, zawierającym zamknięty katalog obiektów, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z projektu budowlanego wynikało bowiem, że przedmiotowa wiata nie jest obiektem wolnostojącym, lecz dobudową do istniejącej drewutni z wiatą, a powierzchnia jej zabudowy wynosi ponad 35 m. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r., [...] "O." wskazało, iż błędna była ocena organu jakoby przedmiotowy sprzeciw wszedł do obrotu prawnego przed upływem 30-dniowego terminu wskazanego przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Przywołany przez organy, na uzasadnienie tej tezy, przepis art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. dotyczy pism, nie zaś decyzji administracyjnych, które nie stanowią pism w rozumieniu przepisów kpa. Skarżący wskazał również, iż art. 110 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Zatem jeśli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, tj. nie została doręczona stronie, nie wywołuje skutków prawnych dla strony. Biorąc ten przepis pod uwagę nie ulegało wątpliwości zdaniem skarżącego, iż sprzeciw wszedł do obrotu prawnego już po upływie 30-dniowego terminu wskazanego przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna. Podstawowym zarzutem sformułowanym przez wnioskodawcę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności wobec decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia przez [...] "O." robót budowlanych polegających na budowie wiaty, było naruszenie przez organ przepisu art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) który stanowi, że "zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia." Tymczasem materialanoprawną podstawą wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r. był wskazany w niej przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że "właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę". Wnioskodawca w całym toku postępowania nieważnościowego, wskazywał i wywodził, iż doręczenie mu decyzji zawierającej sprzeciw nastąpiło po upływie 30 dni od daty wpływu zgłoszenia do organu oraz podnosił, iż w jego ocenie doszło do antydatowania – sfałszowania daty wydania decyzji, gdyż nie mogła być wydana w dniu [...] listopada 2007r. to jest w tym samym dniu, w którym nastąpiło zgłoszenie. W kontekście tych zarzutów podnieść należy, iż ewentualna (bliżej przez skarżącego nie precyzowana) podstawa do stwierdzenie nieważności zawierałby się w przesłankach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz 156 § 1 pkt 7 k.p.a. (wskazana w zakresie podnoszonego antydatowania decyzji). Jednak słusznie organy uznały, że żadna z przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji nie zachodzi, chociaż użyta przez orzekajace organy na podparcie tego twierdzenia argumentacja nie jest w pełni zasadna. Mimo to, rozstrzygnięcie organu odpowiada prawu. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę treść kwestionowanej decyzji Starosty [...] nie można przyjąć, aby była ona wydana w innym dniu jak tylko w dniu w niej wskazanym, to jest [...] listopada 2007r. Wywodzenie przez stronę niemożliwości wydania decyzji o sprzeciwie w tym samym dniu w którym wpłynęło zgłoszenie, jest tylko twierdzeniem własnym strony, nie wynikającym z żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić, iż faktycznie doszło do celowego sfałszowania decyzji albo wystąpienia innej sytuacji, w skutek której treść decyzji nie jest zgodna z rzeczywistością. Póki jednak treść decyzji nie zostanie środkami prawem przewidzianymi podważona, jest ona obowiązująca. W tej sytuacji nie może być mowy o tym, że decyzja dotknięta jest wadliwością określoną w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a, to jest, że zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Podkreślić jednak należy, iż skarżący skutek nieważności łączy głównie z datą doręczenia mu decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r. - w dniu 27 grudnia 2007r. W okolicznościach sprawy i w kontekście specyfiki tego typu decyzji, nie można przyjąć za uprawnione twierdzenia, iż decyzja wydana w oznaczonej przez organ dacie jest nieważna tylko dlatego, że nie mogła wywołać skutku prawnego związanego z jej treścią, wobec spóźnionego doręczenia jej stronie. Bowiem ocena skutków prawnych decyzji i kwestia rozważań czy ukształtowała ona stosunki prawne w sposób w niej wyrażony, jest czym innym, niż ocena warunków i podstaw określonych w przepisach do jej wydania. Żadna z przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. nie odnosi się do określenia skutków decyzji i oceny czy ostatecznie ukształtowała prawa i obowiązki stron. Dlatego też argumentacja zawarta w decyzjach wydanych przez organy, odnosząca się do zachowania przez organ terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z treścią art. 57 § 5 k.p.a. nie miała zdaniem Sądu bezpośredniego przełożenia na ocenę ważności kwestionowanej decyzji w ramach przesłanek opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. Poza tym wskazywany przez skarżącego przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego skierowany jest głównie do inwestora. To ewentualne działania inwestora polegające na wykonaniu robót w przekonaniu o braku wniesienia sprzeciwu mogą być, na tej podstawie prawnej poddane ocenie organu nadzoru budowlanego. W tych okolicznościach słusznie organy w ramach postępowania nieważnościowego uznały, że Starosta [...] wniósł sprzeciw w terminie, jak też prawidłowo zakwalifikował przedmiotowe roboty budowlane jako wymagające pozwolenia na budowę. Na marginesie należałoby też podkreślić, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowe roboty budowlane zostały rozpoczęte przed datą dokonania zgłoszenia przez [...] "O.", co także uzasadniało wniesienie sprzeciwu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.