VII SA/Wa 1877/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać B.R. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2013 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek B. R. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ze względu na nie nadesłanie wniosku na przesłanym urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie (art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W dniu 9 stycznia 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2014 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez nadesłanie wypełnionego i podpisanego formularza PPF w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. W dniu 5 lutego 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy na przesłanym urzędowym formularzu. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. przywrócono B.R. termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 10 marca 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął kolejny wniosek wnioskodawcy o przyznanie prawa pomocy przesłany na urzędowym formularzu. Z nadesłanych do Sądu w dniu 5 lutego 2014 r. oraz w dniu 10 marca 2014 r. formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z nadesłanych formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i jest osobą niepełnosprawną z orzeczonym stopniem inwalidztwa. Wnioskodawca wskazał, że od lipca 2008 r. był osobą bezrobotną i otrzymywał wsparcie finansowe od Urzędu Pracy w postaci przyznawanego okresowo zasiłku dla osób bezrobotnych lub stypendium szkoleniowego, w ramach obowiązkowych szkoleń i zmian kwalifikacji, aby mógł ewentualnie podjąć inną pracę zarobkową niż wynikającą z posiadanego wykształcenia. Na potwierdzenie powyższego wnioskodawca nadesłał zaświadczenia z Urzędu Pracy [...]. Wnioskodawca podał, że obecnie utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu zatrudnienia przy pracach interwencyjnych na okres 3 miesięcy w wysokości około 650,00 złotych miesięcznie zaznaczając, że jest to jego jedyny dochód. Wnioskodawca podał, że posiada dom w stanie surowym odziedziczony po rodzicach, w którym do dyspozycji ma tylko jeden pokój, łazienkę oraz kuchnię. Zaznaczył, że z powodu wieloletniego braku posiadania pracy i utrzymywania się jedynie z zasiłku dla osoby bezrobotnej nie był w stanie wykończyć domu. Dodał, że dom nie posiada schodów, ścian wewnętrznych, części instalacji elektrycznej, stolarki okiennej i drzwiowej, brakuje też posadzek. Wnioskodawca wskazał, że posiada używany, powypadkowy samochód osobowy marki [...] o wartości około 5-6 tysięcy złotych. Dodał, że samochód jest mu niezbędny do poruszania się i egzystencji, gdyż jest osobą niepełnosprawną ruchowo posiadającą orzeczenie lekarskie. Wnioskodawca zaznaczył, że toczą się przeciwko niemu dwa postępowania komornicze z tytułu zaległości w płatności podatku od nieruchomości, co jest wynikiem 6 letniego braku pracy oraz wysokością otrzymywanego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie około 300,00 – 500,00 złotych. Oświadczył, że wysokość otrzymywanych środków finansowych nie pozwalała mu na bieżące regulowanie płatności za podatek i opłaty, gdyż wystarczała tylko na zakup niezbędnych produktów żywnościowych. Wnioskodawca do wniosków dołączył dokumenty potwierdzające uzyskiwane przez niego dochody w okresie od od 22 lipca 2008 r. do 26 kwietnia 2013 r. Dołączył także kserokopię dwóch tytułów wykonawczych z dnia 1 sierpnia 2012 r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym dotyczącym w niniejszej sprawie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika z powołanych przepisów ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Oceniając sytuację finansową wnioskodawcy uznano, że zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przy ocenie sytuacji finansowej wnioskodawcy uwzględniono przede wszystkim fakt, iż obecnie utrzymuje się z niewielkiego dochodu uzyskiwanego z tytułu wykonywania prac interwencyjnych w wysokości 650,00 złotych miesięcznie. Stwierdzono, że przy wysokości uzyskiwanego dochodu wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego samodzielnie, jak również kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tego względu, przyznano wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 orzeczono jak w sentencji postanowienia.