VII SA/Wa 1879/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. M.-J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), po zapoznaniu się z zażaleniem E.M.-J. na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2013 r. informujące, że E. M.-J. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] - stwierdził niedopuszczalność zażalenia. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając swoje postanowienie wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] poinformował E. M.-J., że nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. E. M.-J. złożyła zażalenie na powyższe pismo. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt: II OSK 953/10), stwierdził, że niedopuszczalne jest zażalenie na pismo informacyjne o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, gdyż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują podstawy do wydawania aktów administracyjnych w zakresie uznania danej osoby za stronę lub pozbawienia tego statusu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. M.-J. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28, art. 73 § 1, art. 78 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W obszernym uzasadnieniu skargi wywodziła, że posiada przymiot strony we wszczętym z urzędu, ale w związku z jej wnioskiem w postępowaniu administracyjnym w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w przypadku, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem dokonywanej kontroli jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., które to postanowienie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Zaskarżone do Sądu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ma zatem charakter procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Organ odwoławczy zanim przystąpi do oceny merytorycznej zarzutów zażalenia musi w pierwszej kolejności zbadać jego dopuszczalność. Na tym etapie organ odwoławczy badając dopuszczalność zażalenia nie może wejść w ocenę jego zasadności - por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 1992 r. sygn. akt I SA 1381/91 (ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 80). W konsekwencji powyższego kognicja Sądu ograniczona została do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, a więc oceny, czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny formalne do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego zażalenia. Ukształtowane na tle przepisu art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania (zażalenia) - tj. przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Zatem zażalenie nie służy na postanowienie, które nie weszło do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest postanowieniem, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2013r. wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie przez Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane, postępowania administracyjnego z uwagi na katastrofalny stan dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], a następnie pismem z dnia [...] marca 2013 r. wniosła uwagi do sporządzonego protokołu z przeprowadzonych oględzin stanu technicznego dachu ww. budynku. W odpowiedzi na ww. pisma, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] pismem z dnia [...] marca 2013 r. poinformował skarżącą, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. Stwierdził, powołując się na zapisy ustawy Prawo budowlane, że skarżąca nie jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego. Wskazał, że właścicielem budynku jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", od której może uzyskać informacje dotyczące podjętych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu wyżej wymienione pismo organu nie rozstrzyga o przedmiocie sprawy. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z odpowiedzią organu na pisma składane przez E. M.-J. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje wydania odrębnego aktu prawnego wskazującego, czy ktoś jest stroną postępowania, czy też nie. Katalog stron postępowania określa organ kierując się przepisem art. 28 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2011 r. II OSK 953/10, Lex nr 1083714). Biorąc powyższe pod uwagę, nie można uznać, aby pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2013 r. stanowiło postanowienie, na które służy zażalenie. Wskazane pismo nie stanowiło o odmowie przyznania skarżącej statusu strony, ale jedynie informację, że skarżąca nie jest stroną postępowania wszczętego z urzędu z uwagi na brak interesu prawnego. Nie można więc przyjąć, że pismo z dnia [...] marca 2013 r., stanowiło akt władczy organu administracji publicznej w postaci postanowienia. W rezultacie nie przysługiwał od niego środek zaskarżenia i złożone zażalenie należało uznać za niedopuszczalne. Sąd zwraca uwagę, że podmiot, który uznaje się za stronę określonego postępowania administracyjnego, lecz który nie został dopuszczony do udziału w tym postępowaniu, może żądać oceny swojego przymiotu strony poprzez złożenie odwołania od decyzji kończącej to postępowanie, z zachowaniem jednak terminu przewidzianego do złożenia odwołania przez strony, którym doręczono decyzje. Może również żądać wznowienia postępowania, gdy zakończy się ono ostateczną decyzją, lecz i w tym przypadku wniosek o wznowienie musi być złożony w terminie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o wydaniu decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.