VII SA/Wa 188/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. umorzył postępowanie w sprawie stanu technicznego gazociągów wysokoprężnych przebiegających w pobliżu posesji [...] 4. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r, znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Z. S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, odmówił stwierdzenia nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu organ podał, że w efekcie przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2006 r. oględzin O. Sp. z o.o. został zobowiązany do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego gazociągów przesyłowych wysokoprężnych. Z ekspertyzy wynika, że eksploatacja gazociągów nie stwarza zagrożenia życia lub zdrowia, nie narusza bezpieczeństwa mienia znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie obydwu gazociągów jak również środowiska naturalnego. Z uwagi na powyższe postępowanie zostało umorzone, a decyzja stała się ostateczna. Następnie skargę wniosła Z. S., która w dniu [...] września 2008 r. sprecyzowała, że jest to wniosek o stwierdzenie nieważności. Zdaniem organu badana decyzja wydana została zgodnie z prawem i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Z. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu stopnia wojewódzkiego, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatowy i wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz prawidłowo oparły swoje orzeczenie na ekspertyzie technicznej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Z. S. dochodząc stwierdzenia nieważności lub uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła, że doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozpatrzenia sprawy. Zdaniem skarżącej ograniczono się do ustalenia stanu technicznego gazociągów, natomiast nie wyjaśniono czy utworzenie utwardzonych podjazdów nad tymi gazociągami powoduje zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie. Skarżąca podniosła, że istotą sprawy nie jest stan techniczny gazociągów, ale brak ich zabezpieczenia antywybuchowego oraz obciążenie rur wysokoprężnych drogami dojazdowymi i przyszłymi instalacjami do wybudowanych już domów, gdyż gazociągi te znajdują się w odległości 26,5 m i 19,9 m. od domu skarżącej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga podlega oddaleniu bowiem w zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji tego rodzaju wady lub uchybienia nie wystąpiły. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu została poddana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...], którą organ wojewódzki, po rozpatrzeniu wniosku Z. S. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] stycznia 2007 r. Decyzją tą organ stopnia powiatowego, na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie stanu technicznego gazociągów wysokoprężnych przebiegających w pobliżu posesji [...]. Wskutek nie wniesienia odwołania na powyższą decyzję przez żadną ze stron postępowania stała się ona ostateczna. Kwestionowana decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym-nieważnościowym, którego podstawą prawną jest art. 156 § 1 kpa. Stanowi ono wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku ustalenia występowania przesłanek nieważnościowych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa jak również stwierdzenia niewystępowania przesłanek negatywnych stwierdzenia nieważności zawartych w art. 156 §2 kpa. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych we wspomnianym art. 156 § 1 pkt. 1-7 kpa. W przypadku ustalenia iż spełniona jest przynajmniej jedna z przesłanek z art. 156 § 1 kpa, decyzję dotkniętą wadą nieważności eliminuje się z obrotu prawnego. Podniesiony przez skarżącą w odwołaniu zarzut rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości, decydujące są tu występujące łącznie 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, jak również skutki, które wywołuje decyzja. "Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000, III SA1935/99) W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/4 Lex nr 165717) Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego gazociągów wysokoprężnych przebiegających w pobliżu posesji [...], albowiem przedmiotowa decyzja została wydana przez właściwy organ i nie jest obarczona żadną z wad stanowiących przesłanki nieważnościowe z art. 156 § 1 kpa. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi iż doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej art. 7 kpa, zwykłe naruszenie prawa jest niewystarczające do stwierdzenia nieważności, ponieważ musi to być naruszenie rażące, o cechach powyżej wymienionych. Także wyniki ekspertyzy stanu technicznego gazociągów wysokoprężnych, której obowiązek przedłożenia nałożony został postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] potwierdzają brak zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska podczas eksploatacji przedmiotowych gazociągów. Z ekspertyzy wynika min. " budynek Z. S. zlokalizowany jest poza strefą ochronną wybudowanych w latach 1964 i 1969 r gazociągów wysokiego ciśnienia. Zgodnie z wytycznymi projektowania budowy i eksploatacji urządzeń gazowniczych w zakresie rozprowadzania, magazynowania oczyszczania gazu (...) minimalna odległość osi gazociągu od najbliższych zewnętrznych ścian domów mieszkalnych wynosi 10 m. Gazociąg wysokiego ciśnienia [...] znajduje się najbliżej budynku w odległości 19,90 m a więc poza strefą ochronną gazociągu. Gazociąg wysokiego ciśnienia [...] przebiega w odległości 26,50 od budynku a więc budynek również zlokalizowany jest poza strefą ochronną gazociągu (...)" Wobec stwierdzenia, iż badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] stycznia 2007 r. znak [...] nie jest dotknięta żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa które eliminowałyby ją z obrotu prawnego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).