VII SA/Wa 1881/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) , w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek J. R. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1992 r. Nr [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i udzieleniu Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji pozwolenia na budowę rurociągu pn. "[...]" – [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1992 r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 1992 r. Nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w W. zatwierdził plan realizacyjny oraz udzielił pozwolenia na budowę rurociągu pn "[...]" – [...]. Wnioskiem z dnia 9 czerwca 2009 r. J. R. wniósł o stwierdzenie nieważności w/w decyzji podnosząc, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego, ponieważ inwestor nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie kolektora ściekowego. Wojewoda stwierdził, po przytoczeniu przepisów art. 29 – 31 ustawy Prawo budowlane z daty obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 października Prawo wodne (Dz. U., Nr 38, poz. 230 ze zm.), iż pozwolenie wodnoprawne należy uzyskać przed udzieleniem pozwolenia na budowę urządzenia wodnego i obowiązek ten spoczywa na inwestorze. Dalej wyjaśnił, że celem przeprowadzonej w trzech etapach inwestycji było wykonanie projektowanym rurociągiem ominięcia [...] ze względu na konieczność przywrócenia zbiornikowi w L. charakteru wód górskich. Trasa rurociągu prowadzi od studzienki na terenie istniejącej oczyszczalni ścieków w J. do pompowni, a następnie przez Z. Ś. do L. z wlotem do rzeki B., poniżej omijanego zbiornika wodnego. Wskazał, że ze względu na przewidzianą trasę rurociągu, która wymagała kilkakrotnego przekroczenia rzeki B., decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 1991 r., [...], na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo wodne, udzielono Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji pozwolenia na przekroczenie rzeki B. oraz potoku "D" pod dnem koryta w Z. Ś. Jednocześnie w uzasadnieniu powołanej decyzji wskazano, że ze względu na niekompletną dokumentację zawieszeniu ulega postępowanie wszczęte z wniosku Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji o udzielenie pozwolenia na odprowadzanie ścieków sanitarnych do rzeki B. W rezultacie jak wyjaśnił organ I instancji, decyzją z dnia [...] listopada 1995 r., [...] Wojewoda [...] udzielił [...] Związkowi Wodociągów i Kanalizacji w W. pozwolenia wodnoprawnego dla potrzeb oczyszczalni ścieków w J., w zakresie odprowadzania oczyszczonych ścieków z oczyszczalni w J. do rzeki B., przy czym powołana decyzja wydana została po wykonaniu nowej dokumentacji i złożeniu nowego wniosku na odprowadzanie ścieków. W ocenie organu, w sprawie będącej przedmiotem analizy nie doszło do rażącego naruszenia prawa kwalifikującego zaskarżoną decyzję do wyeliminowania z obrotu prawnego. Zdaniem organu I instancji niewątpliwie doszło do wydania decyzji z naruszeniem prawa, nie mniej powołany przepis art. 31 Prawa budowlanego z 1974 r. nie nakładał na inwestora wprost, w sposób oczywisty i bezsporny, obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przed pozwoleniem na budowę a odsyłał jedynie do przepisów prawa wodnego w celu dokonania dalszej ich analizy. Wojewoda [...] podkreślił, że obowiązywanie spornej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1992 r., Nr [...] nie wywołuje jednocześnie skutków niemożliwych do zaaprobowania w praworządnym państwie, bowiem ostatecznie uzyskano pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie ścieków w J., kolektorem omijającym jezioro L. na mocy decyzji z dnia [...] listopada 1995 r., [...] wydanej przez Wojewodę [...], na rzecz [...] Związku Wodociągów i Kanalizacji. W rezultacie Wojewoda nie stwierdził, aby wystąpiła przyczyna do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. odwołanie złożył J. R., domagając się o uchylenia decyzji organu I instancji i stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1992 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Odwołujący się zarzucił, że inwestor nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego, będącego warunkiem wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1992 r. Wyjaśnił, iż analizowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. przepisów Prawa Wodnego, ustawy o ekologii i analizy geologiczno-inżynierskiej. Jednocześnie podniósł, iż rurociąg prowadził z oczyszczalni ścieków w J. do zapory jeziora B. (bo nie ma na mapie jeziora L.). Podkreślił także, że miał być rurociąg wody pitnej i dlatego inwestor uzyskał jego pozwolenie na wejście z rurą, zaznaczając również, że przez ostatnie 11 lat obecności rurociągu ściekowego miało miejsce sześć awarii na jego terenie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. R., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej działek nr ew. [...], [...] i [...], Obr. Z. Ś., w pozostałej części uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], znak: [...] i umorzył postępowanie organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony, to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy, a zatem decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, która dotyczy interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Skoro J. R. jest właścicielem działek nr ew. [...], [...] i [...], na których została zaprojektowana sporna inwestycja, to decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym wszczętym na jego wniosek może dotyczyć decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1992 r. nr [...] jedynie w części odnoszącej się do ww. działek wnioskodawcy. Wobec powyższego jak stwierdził organ odwoławczy, skoro postępowanie w sprawie zostało przez Wojewodę [...] nieprawidłowo wszczęte w stosunku do całości inwestycji, koniecznym było uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], w części dotyczącej działek nieobjętych interesem prawnym wnioskodawcy i umorzenie w tym zakresie postępowania organu I instancji. Po pierwsze organ zauważył, że nie udało się uzyskać kompletu dokumentów stanowiących podstawę wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1992 r. Nr [...]. Dalej wyjaśnił, iż inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył zgody na wejście w teren właścicieli gruntów, nie mniej w aktach Kierownika Urzędu Rejonowego w W. – brak jest oświadczenia J. R. o wyrażeniu zgody na wykonanie przedmiotowego rurociągu na dawnej działce nr ew. [...], stanowiącej w dniu [...] czerwca 1992 r. własność wnioskodawcy. Jednocześnie podał, że w aktach Wojewody [...] znajduje się przesłana przez wnioskodawcę kserokopia złożonego przez niego oświadczenia z dnia [...] marca 1992 r., w którym wyraził on "zgodę na wykonanie robót ziemnych związanych z budową kanału sanitarnego omijającego Jezioro L." na działce nr [...]. Oświadczenie dotyczyło wyraźnie kanału sanitarnego a nie rurociągu wody pitnej, było opatrzone własnoręcznym podpisem J. R. W ocenie GINB inwestor posiadał w dniu [...] czerwca 1992 r. prawo do dysponowania na cele budowlane terenem obejmującym aktualnie działki [...], [...] i [...], stanowiące własność wnioskodawcy. Wskazano również w decyzji zaskarżonej, że z akt sprawy wynika iż inwestor uzyskał wydaną na podstawie Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy W., zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w W. Nr [...], decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 1991 r., Nr [...], znak [...], ustalającą lokalizację inwestycji polegającej na budowie kanału sanitarnego Ø600 – przerzut ścieków z oczyszczalni w J. poza zbiornik w L. Przytaczając obowiązujące w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1992 r., przepisy prawne w zakresie pozwolenia na budowę, organ odwoławczy stwierdził, że wykonanie spornego rurociągu sanitarnego na działkach stanowiących własność wnioskodawcy wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, natomiast w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki o przedstawieniu przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przedmiotowego rurociągu. Z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1991 r., znak [...] udzielającej Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w D. pozwolenia na wykonanie przekroczenia rzeki B. pod dnem jej koryta oraz na przekroczenie potoku "D" w trzech miejscach pod dnem koryta w Z. Ś., rurą żeliwną kielichową Ø 600 mm wynika, że toczące się postępowanie z wniosku Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w D. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków sanitarnych z oczyszczalni ścieków w J. do rzeki B. zostało zawieszone z uwagi na konieczność uzupełnienia dokumentacji. Nie mniej organ stwierdził, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 1995 r., znak [...] udzielił [...] Związkowi Wodociągów i Kanalizacji w W. pozwolenia wodnoprawnego na eksploatację urządzeń oczyszczalni ścieków w J. oraz na odprowadzanie oczyszczonych ścieków w J. do rzeki B. w km 84+200 kolektorem omijającym zbiornik "L.". Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że weryfikowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1992 r., Nr [...], została wydana bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, a tym, samym naruszony został przepis art. 31 ust. 1 ówczesnego Prawa budowlanego, przy czym naruszenie to nie ma charakteru rażącego, bowiem decyzją z dnia [...] listopada 1995 r., znak [...], Wojewoda [...] zezwolił na odprowadzanie oczyszczonych ścieków w J. do rzeki B. w km 84+200 kolektorem omijającym zbiornik "L." i wobec powyższego jak ocenił organ odwoławczy zaistniałe naruszenie nie wywołało skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Również organ odwoławczy podkreślił, iż kontrolowana decyzja (z dnia [...] czerwca 1992 r.) nie narusza innych przepisów prawa w sposób rażący, została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwa podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inna decyzja ostateczną. Odnosząc się natomiast do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku analizy geologiczno-inżynierskiej, organ wskazał, iż powoływane przez J. R. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych nie obowiązywało w dacie wydania weryfikowanej decyzji Kierownika Urzędu rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1992 r., Nr [...]. Również zdaniem organu sporna decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów "ustawy o ekologii" – bowiem taka ustawa nie istnieje. Za niezasadne uznane zostały zarzuty w przedmiocie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Natomiast w zakresie nazwy zbiornika, organ wyjaśnił, że rozbieżność nazewnictwa nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, skoro brak wątpliwości, do którego zbiornika odnosi się pozwolenie na budowę. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. R. (skarżący), zarzucając naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji pomimo tego, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa – brak pozwolenia wodno-prawnego przy wydaniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1992 r. Nr [...], co wywołało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji i w uzasadnieniu skargi podniósł jako wady decyzji : brak pozwolenia wodnoprawnego, brak analizy geologiczno-inżynierskiej, naruszenie prawa własności, gdyż inwestor nie posiadał prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami objętymi wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ponadto zdaniem strony skarżącej decyzja Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1992 r. pozwala na wybudowanie rurociągu wody pitnej, co według autora skargi potwierdza Urząd Wojewody w [...] swoim pismem z 3 marca 1993 r., a wybudowano instalację ścieków toksycznych. Skarżący zanegował ocenę organu odwoławczego w zakresie negatywnych skutków społeczno-gospodarczych, wskazując że Jezioro B. zostało zamknięte dla społeczeństwa jako miejsce rekreacji, odpoczynku, relaksu i rozrywki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania. Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04). Kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. była wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, dalej Prawo budowlane z 1974 r.) i dotyczyła zatwierdzenia planu realizacyjnego oraz wydania pozwolenia na budowę rurociągu – tzw. "[...]" – [...]. Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu wymaganego przepisami szczególnymi porozumienia, zgody lub pozwolenia innych organów administracji państwowej. Natomiast stosownie do art. 20 ust.1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.), korzystanie z wód, wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, oraz wykonywanie urządzeń wodnych wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Pojęcie urządzenia wodnego zdefiniowane zostało w art. 18 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Szczególne korzystanie z wód wymaga pozwolenia wodnoprawnego co wynika z art. 53 ust. 1 powołanej ustawy Prawo wodne, zaś w szczególności pozwolenia wodnoprawnego wymaga wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi (art. 53 ust. 2 pkt 2). Pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód jest równocześnie pozwoleniem na wykonanie służących do tego urządzeń (art. 53 ust. 3). Analizując treść powołanych przepisów oraz dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, bez wątpienia stwierdzić należy, że inwestor nie posiadał pozwolenia wodnoprawnego w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1992 r. Nr [...]. Nie mniej Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że w świetle art. 31 Prawa budowlanego z 1974 r., brak takiego pozwolenia może stanowić ewentualnie przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. a nie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Podstawą wznowienia postępowania na tej podstawie jest wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Wznowienie postępowania na tej podstawie następuje niezależnie od tego czy brak współdziałania miał wpływ na wynik sprawy. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1986 r. sygn. akt II SA 1035/86 (publ. ONSA 1986, Nr 2, poz. 72) podkreślono, iż "niezasięgnięcie przed wydaniem decyzji wymaganego prawem stanowiska innego organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 k.p.a.) lecz jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Stanowisko powyższe zostało również zaakcentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 564/09 (LEX nr 706934). Zauważyć należy, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, zatem obejmuje wyłącznie badanie zaistnienia przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., a ten nie obejmuje wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Poza tym ważne jest również, że istotny jest stan prawa z daty wydania decyzji, a tym samym również sposób interpretacji oraz wykładnia tego prawa w owym czasie. Podkreślić przy tym, że powoływany na wstępie przepis art. 31 Prawa budowlanego z 1974 r. nie wskazywał wprost o konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, a jedynie odnosił się do tego, że "pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu wymaganego przepisami szczególnymi porozumienia, zgody lub pozwolenia innych organów administracji państwowej". Natomiast jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdy istnieje możliwość różnej interpretacji przepisów prawnych. Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. art. 20 ust.1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.). Omawiając kwestie rażącego naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie niewątpliwie odnieść należy się do treści art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974 r., który stanowił : "iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością". Warunek ten uważa się za spełniony gdy inwestor uzyskał ocenianą według prawa cywilnego zgodę właściciela nieruchomości na budowę projektowanej inwestycji. Jak wynika z przesłanej przez skarżącego kserokopii oświadczenia z dnia [...] marca 1992 r. – wyraził on zgodę na budowę rurociągu sanitarnego. Pomimo braku oryginału powyższego dokumentu w aktach administracyjnych, organy prawidłowo przyjęły, iż takiej zgody skarżący udzielił, skoro dobrowolnie nadesłał kopię podpisanego przez siebie oświadczenia. Sam skarżący nie kwestionuje wyrażenia zgody dla inwestora, jego zarzuty dotyczą kwestii wyrażenia zgody na rurociąg wody pitnej a nie kanału sanitarnego. Jest to zdaniem Sądu argument całkowicie chybiony, bowiem z nadesłanej kopii oświadczenia wyraźnie wynika, iż zgoda dotyczyła budowy kanału sanitarnego. Zatem stwierdzić należy, iż słusznie organy administracyjne przyjęły w niniejszej sprawie, że inwestor posiadał zgodę właściciela działki [...] (nr działki w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1992 r. nr [...]). Należało zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż brak pozwolenia wodno-prawnego przy wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 1992 r. Nr [...], stanowił naruszenie prawa, nie mniej zaistniałe naruszenie nie ma charakteru rażącego i nie wywołało skutków społeczno – gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Stanowi o tym wydanie decyzji z dnia [...] listopada 1995 r., znak : [...] przez Wojewodę [...], zezwalającej na odprowadzanie oczyszczonych ścieków z oczyszczalni w J. do rzeki B. w km 84+200 kolektorem omijającym zbiornik "L.". Słuszny jest również wywód organu odwoławczego, że kontrolowana decyzja podlegała weryfikacji organu wyłącznie w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy, w tej sytuacji zatem zbędne jest odnoszenie się do skutków społeczno – gospodarczych zaistniałych na innych nieruchomościach, gdzie zamknięte zostały restauracje, przystanie i inne obiekty. Odnosząc się do zarzutu skarżącego : braku analizy geologiczno-inżynierskiej, podkreślić jeszcze raz należy, że Sąd dokonuje oceny przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, biorąc pod uwagę stan prawa w dniu wydania tej decyzji. Zatem nie została wykazana w skardze konieczność sporządzenia takiej analizy, której konieczność wynikałaby z treści art. 31 Prawa budowlanego z 1974 r. Okoliczności podniesione w skardze, a mianowicie występujące od roku 2000 awarie rurociągu ściekowego, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie Sądu i nie dotyczą przedmiotu sporu. Roszczeń ewentualnych w tym zakresie skarżący winien dochodzić w postępowaniu przed sądem powszechnym. Jak wskazał organ odwoławczy rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych nie obowiązywało w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1992 r. nr [...]. Sąd zauważył, że zasadnie w skarżonej decyzji dostrzeżono, że niezbędne jest ograniczenie postępowania do działek [...], [...] i [...] (dawna działka [...]), bowiem z uwagi na inwestycję liniową, tylko w tej części odnosi się ona do interesu prawnego skarżącego, będącego właścicielem ww. działek. Wadliwym było prowadzenie przez organ I instancji postępowania w stosunku do całej decyzji z dnia [...] czerwca 1992 r. nr [...], Wojewoda [...] winien ograniczyć się do zbadania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego jedynie do części, w jakiej obejmuje ona budowę rurociągu na działce [...]. Zasadnie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zakażoną decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej działek [...], [...] i [...], zaś prawidłowo w pozostałej części uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. i umorzył postepowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe. Reasumując, wskazać należy, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone należycie, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a zatem stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.