VII SA/Wa 1886/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi P. F. na czynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej skargę oddala Wnioskiem z dnia 9 marca 2011 r. P. F. zwrócił się do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej przedkładając orzeczenie Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w W. o zaliczeniu wnioskodawcy do I grupy inwalidztwa wystawione w dniu 12 marca 1997r. Pismem z dnia 17 marca 2011 r. Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności odmówił wydania ww. legitymacji wyjaśniając, że P. F. nie posiada orzeczenia miejskiego bądź powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Tym samym nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień, co oznacza, że nie ma podstaw prawnych do wystawienia legitymacji dokumentującej niepełnosprawność na podstawie rozstrzygnięć innych podmiotów niż zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności oraz sądy pracy i ubezpieczeń społecznych. W piśmie wskazano, że chcąc uzyskać legitymację osoby niepełnosprawnej - zgodnie z § 35 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz.1328.) - należy posiadać orzeczenie o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień. Organem wydającym legitymację jest starosta, natomiast podstawą prawną do jej wydania orzeczenie zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności lub zmieniający je wyrok sądowy. Na poparcie swego stanowiska Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności powołał opinię Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czen/vca 2010 r. Pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r. P. F. wezwał do usunięcia naruszenia prawa i wydania legitymacji. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ podtrzymał swoje stanowisko i pouczył, że wydanie legitymacji jest czynnością materialno-techniczną, w związku z tym istnieje możliwość jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjego na to rozstrzygnięcie złożył P. F. i wnosząc o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej stwierdził, że podstawę prawną do jej wydania stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Skarżący powołał art. 1, 3, 62 i art. 6 c ust. 9 ww. ustawy wskazując, że dołączone orzeczenie zaliczające skarżącego do I grupy inwalidztwa, traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stanowi o tym art. 62 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy. Tym samym przesłanka określona w § 35 ust. 3 rozporządzenia została spełniona i legitymacja powinna być wydana bez przeszkód. Zdaniem skarżącego stanowisko Miejskiego Zespołu jest kompletnie bezzasadne, gdyż organ stosuje § 35 rozporządzenia, nie uwzględniając art. 62 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy zgodnie z którym osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Orzeczenie o zaliczeniu do 1 grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności". Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczenie wskazane we wniosku traktowane być powinno na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a norma ta wiąże wszystkie organy i urzędy mające ustawowe powinności wobec osoby niepełnosprawnej. Skarżący stwierdził, że w kontekście unormowań ustawowych, opinia Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych nie może być sprzeczna z zapisami ustawy, a jeśli jest sprzeczna, jak w tym wypadku, to nie ma wiążącej mocy prawnej i nie może być podstawą odmowy wydania legitymacji osobie niepełnosprawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie i podtrzymał przedstawione w pismach stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Rodzaje działań (bezczynności), które mogą stanowić przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., który w pkt 4 stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (decyzje, postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wolą ustawodawcy, zgodnie z powołanym przepisem było zatem objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, do których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych, a więc ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że czynność polegająca na odmowie wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Konkretyzuje bowiem normę prawa powszechnie obowiązującego tj. § 35 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności. Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności jest organem administracji publicznej powoływanym przez starostę stosownie do art. 6 a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Dz.U. Nr 127 poz. 721). Przedmiotem podejmowanej czynności jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny. Obowiązek do wystawienia przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności legitymacji osoby niepełnosprawnej wynika z §. 35 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, zgodnie z którym w przypadku orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień osoby, która ukończyła 16 rok życia, starosta wystawia legitymację dokumentującą stopień niepełnosprawności. Jak wynika z akt sprawy, skarżący do wniosku o wydanie legitymacji osoby niepełnosprawnej dołączył orzeczenie Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w W. o zaliczeniu do I grupy inwalidztwa z dnia 12 marca 1997r Zastosowanie w rozpatrywanej sprawie znajdował zatem art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2011r. Dz.U. Nr 127 poz. 721), który wymienia warunki na jakich osoby - które przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 1 stycznia 1998 r.) zaliczono do jednej z grup inwalidów - uznawane są za osoby niepełnosprawne w rozumieniu ustawy. Zgodnie z ust. 1 ww. przepisu osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Stosownie do pkt 1 ust 2 art. 62 orzeczenie o zaliczeniu do I grupy inwalidów, traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Tym niemniej posiadanie orzeczenia, o którym mowa w powołanym przepisie nie jest wystarczające dla uzyskania legitymacji osoby niepełnosprawnej. Zgodnie bowiem z art. 5 a ust. 1 i 2 ww. ustawy osoby posiadające ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów (...), o których mowa w art. 62, oraz orzeczenia, o których mowa w art. 5, mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3, dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności wydaje orzeczenie, w którym; stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych orzeczeń, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 5 i 62 (pkt 1); wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3, ustala się stosownie do naruszonej sprawności organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów (pkt 2). W świetle przedstawionej argumentacji prawidłowo zatem Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. odmówił wydania legitymacji osoby niepełnosprawnej, skoro skarżący nie spełnił wymagań wymienionych art. 5 a ust. 1 cyt. ustawy i nie posiada orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności o ustaleniu stopnia niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień, o których mowa ww. przepisie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.