VII SA/Wa 189/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Anna Tarnowska – Mieliwodzka (spr.), Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2005 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. U. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA./Wa 189/05 Uzasadnienie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2004r. na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu wniosku J. U. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Urzędu Gminy w Ł. z dnia [...] stycznia 1986 r., udzielającej Przedsiębiorstwu [...] i Technicznej Obsługi Rolnictwa "[...]" w L. pozwolenia na budowę linii [...] i stacji trafo objętych załącznikiem nr [...] oraz pozwolenia na modernizację linii [...] objętych załącznikiem nr [...] na terenie położonym w miejscowości K. i K. na działkach wg załącznika stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] stycznia 1986r. W uzasadnieniu podał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego decyzja Kierownika Urzędu Gminy w Ł. z dnia [...] stycznia 1986r. nie może się ostać. Z akt sprawy wynika, że wykaz właścicieli gruntów oraz mapa, na której podstawie opracowano plan realizacyjny, dołączone do wniosku były nieaktualne. J. U. jest właścicielem przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej linii energetycznej. W wykazie właścicieli gruntów i na planie realizacyjnym brak jest takiej działki. Sporny słup, będący ostatnim z projektowanej linii został zlokalizowany na działce nr [...], w miejscu gdzie powinna być wydzielona działka nr [...]. Zdaniem organu został naruszony przepis §12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), zgodnie z którym plan realizacyjny powinien być opracowany na aktualnych mapach w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości inwestycji, lecz nie mniejszej niż 1:1000 dla terenów zabudowanych. Zdaniem organu przedstawiony stan pozwala na przyjęcie, iż w rozpatrywanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa. Przedsiębiorstwo [...] i Technicznej Obsługi Rolnictwa "[...]" oraz [...]Zakład Energetyczny "[...]" S.A. wniosły odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. Podniosły, że ich zdaniem zajęte przez organ orzekający stanowisko jest nieprawidłowe. Wojewoda [...] dokonał nadinterpretacji przepisów prawa oraz nie uwzględnił faktu, iż decyzja, której stwierdzono nieważność została wydana w stanie prawnym obowiązującym w dniu jej wydania. Zdaniem skarżących istnienie lub nieistnienie decyzji o ustaleniu lokalizacji nie miało żadnego wpływu na miejsce realizacji inwestycji, zakres i warunki realizacji inwestycji. Z tego też względu nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa. Dodatkowo odwołujące się [...] Zakłady Energetyczne SA podniosły, iż inwestycja będąca przedmiotem decyzji, której stwierdzono nieważność była realizowana na podstawie ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. – o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli ( Dz. u. z 1954 r., nr 32, poz. 135). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w Ł. z dnia [...] stycznia 1986 r., nr [...]. W uzasadnieniu podał, iż wykonanie słupa elektrycznego na działce nr [...] nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Naczelnika Gminy w Ł. z dnia [...] stycznia 1986 r. Z załączonego wykazu właścicieli gruntów wynika, że inwestycja miała dotyczyć będącej własnością J. U. o nr [...], natomiast działka nr [...] w przedstawionym wykazie nie figuruje. Także w załączonym projekcie nie ma takiej działki. Brak decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, której obowiązek sporządzenia wynikał z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1985 r. ( Dz. U. nr 31, poz. 140), w sprawie podziału inwestycji oraz zasad i trybu ustalania ich lokalizacji, nie stanowi naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w decyzji organu pierwszej instancji. J. U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, Zdaniem skarżącego decyzja zaskarżona decyzja została wydana bez należytego wszystkich zebranych w sprawie okoliczności i dowodów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, nie zaś według kryteriów słuszności. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] października 2004 r narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. działając w trybie odwoławczym uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w Ł. z dnia [...] stycznia 1986 r. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określoną w art. 15 kpa organ administracji publicznej orzekający w postępowaniu odwoławczym nie może ograniczyć się jedynie do kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, lecz zobowiązany jest do ponownego rozptrzenia sprawy i jej rozstrzygnięcia. Ponadto organ ten jako organ o charakterze reformacyjnym ma obowiązek uwzględnienia zmian stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Nie jest on również związany granicami odwołania zakreślonymi przez wnosząca je stronę i nie może w związku z tym ograniczyć się tylko do oceny ich zasadności. Nie może także ograniczyć się do badania zgodności z prawem zakwestionowanej przez stronę decyzji, lecz powinien zbadać decyzję z punktu widzenia celowości, słuszności, gospodarności i rzetelności rozstrzygnięcia ( zob. np. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, Warszawa 2005 , s. 326) Zauważyć trzeba, iż w przedmiotowej sprawie skarżący w licznych swych wystąpieniach podnosił, iż decyzja Naczelnika Gminy w Ł. z dnia [...] stycznia 1986 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem jej wydanie powinno być poprzedzone wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji przyznaje, iż w aktach sprawy brak jest decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, której obowiązek sporządzenia wynikał z dyspozycji § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1985 r. ( Dz. U. Nr 31, poz. 140), w sprawie podziału inwestycji oraz zakresu, zasad i trybu ustalania ich lokalizacji, ale podnosi, iż decyzja Naczelnika Gminy w Ł. z dnia [...] stycznia 1986 r. wskazuje, iż inwestycja została sfinansowana ze środków Urzędu Wojewódzkiego w ramach powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z uwagi na treść ustawy o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli oraz faktu, iż ustawa jest aktem wyższego rzędu niż rozporządzenie, należy, uznać iż w przedmiotowej sprawie brak decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, o której mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu w sprawie podziału inwestycji oraz zakresu , zasad i trybu ustalenia lokalizacji, nie stanowi naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego, o którym mowa w decyzji organu pierwszej instancji. Sąd nie podziela poglądów organu odwoławczego, iż decyzja Naczelnika Gminy w Ł. z dnia [...] stycznia 1986 r. nie narusza przepisów prawa. Zgodnie bowiem, z § 2 ust. 1 i § 1 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie podziału inwestycji oraz zakresu, zasad i trybu ustalania lokalizacji (Dz. U. Nr 31, poz. 140) budowa linii elektroenergetycznych o napięciu niższym niż 400 kV, w tym linii modernizowanych w ramach elektryfikacji wsi wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji. Natomiast stosownie do § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego ( Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) ustalenia miejsca w warunków realizacji inwestycji budowlanej może nastąpić łącznie z zatwierdzeniem planu realizacyjnego, jeżeli inwestor przedstawi dokumenty wymagane do zatwierdzenia tego planu. Z akt administracyjnych zgromadzonych w sprawie wynika, iż inwestor nie posiadał, decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Powoływanie się, iż brak decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, której obowiązek przedstawienia spoczywał na inwestorze nie stanowi rażącego naruszenia prawa jest niezasadny. Ponadto należy stwierdzić, iż podnoszony zarzut, ze wykaz właścicieli gruntów oraz mapa, na której opracowano plan realizacyjny, dołączone do wniosku, były nieaktualne jest zasadny i niewątpliwie mający wplyw na orzeczenie. Wobec przedstawionych faktów, należy stwierdzić, iż decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów prawa i nie może os tac się w obiegu prawnym. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww ustawy.