VII SA/Wa 1893/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2014 r. po rozpoznaniu wniosku A. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać A. O. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 16 października 2014r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek A. O. o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku przedstawił swoją sytuację finansową i majątkową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych . W nadesłanym wniosku wnioskodawca podał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Wskazał, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego w wysokości średnio 458,00 złotych miesięcznie. Podał, że uzyskuje dochód z tytułu sprzedaży zboża w wysokości 4.000,00 złotych rocznie. Dodał, że uzyskuje dopłaty bezpośrednie w wysokości 6.000,00 złotych rocznie. Wnioskodawca podał, że posiada dom o powierzchni mieszkalnej 44 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 5,20 ha. Oświadczył, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych powyżej 3000 euro. Wnioskodawca podał, że ponosi następujące wydatki związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego tj. ubezpieczenie KRUS 1500,00 złotych, podatek rolny od nieruchomości 260,00 złotych, PZU -350,00 złotych, opłata za kombajn 1000 złotych, zakup paliwa do traktora 500,00 złotych, zakup oprysków i nawozu 1.000 złotych, kombajn 1000 złotych. Po podsumowaniu podał, że wydatki te wynoszą 4.500 złotych rocznie. Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawca z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego jest niski i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z tego też względu uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.