VII SA/Wa 1893/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) – po rozpatrzeniu wniosku A. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że A. O. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia na wniosek A. O. nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Zastępcy Architekta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej U. i A. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] położonej przy ul. [...] we [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy GINB uznał, że brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż zawarte w kwestionowanej decyzji z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...]. Stwierdził, że weryfikowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad z art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. GINB wskazał, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. GINB wskazał, że kontrolowaną w niniejszym postępowaniu nadzorczym decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] wskazując, iż przy jej wydaniu Prezydent [...] rażąco naruszył art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) wg stanu obowiązującego w dniu jej wydania, stosując go jako podstawę rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. nr 38. poz. 229 z późn. zm.) pozwolenie na budowę traci ważność, jeżeli budowa: 1) nie została rozpoczęta w ciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia lub w terminie ustalonym w pozwoleniu, 2) została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata. Przepis ten nie stanowi zatem podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 7 września 1982 r. sygn. akt SA/Wr 313/82, ONSA 1982/2/81). Wskazał, że ze znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy zawiadomienia z dnia 22 września 1994 r. znak: [...] o wszczęciu postępowania w sprawie rozwiązania notarialnej umowy użytkowania wieczystego i odebrania A. O. gruntu położonego przy ul. [...] we [...] oraz decyzji Zarządu Miasta z dnia [...] października 1994 r. nr [...], jak również protokołu z wizji w terenie z dnia 16 maja 1994 r. pracownika Urzędu Miasta [...] wynika, że na przedmiotowym gruncie do maja 1994 r. nie rozpoczęto żadnych prac budowlanych. Tym samym, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę straciło ważność z mocy prawa w grudniu 1989 r. Jednocześnie brak było podstawy prawnej do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Zastępcy Architekta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...]. W szczególności podstawy nie mógł stanowić przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.), nieobowiązujący w dacie wygaśnięcia decyzji. Niniejsza ustawa obowiązuje bowiem od dnia 1 stycznia 1995 r. Powołanie się na art. 37 ust. 1 w/w ustawy przy wydaniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] stanowiło rażące naruszenie w/w przepisu poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w kontrolowanej decyzji stwierdzić należy, że Wojewoda [...] nie naruszył rażąco art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzając nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...]. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] została wydana z naruszeniem pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem GINB - zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące prowadzenia robót budowlanych od 1987 r. do 1996 r. bez przerwy przekraczającej okres dwóch lat nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem nie znajdują one potwierdzenia w aktach przedmiotowej sprawy. W szczególności GINB wskazał, że przy wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] organ samodzielnie dokonywał ustaleń w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego. GINB ponadto wskazał, że ocenie w niniejszym postępowaniu nie mogą podlegać przesłane przez wnioskodawcę nie potwierdzone urzędowo za zgodność z oryginałem kopie dwóch stron dziennika budowy. Wyjaśnił bowiem, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie. Dodał, że z uwagi na to , że z przesłanych kopii nie wynika aby pomiędzy październikiem 1989 r. a majem 1994 r. prowadzone były roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę z dnia [...] grudnia 1987 r., zatem powyższe dokumenty nie mają wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego. Natomiast okoliczność, że A. O. będąc stroną postępowania nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] zdaniem organu, stanowi ewentualną podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Jednocześnie GINB wskazał, że postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] zostało wznowione. W wyniku wznowienia Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] marca 2012r stwierdzającą wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] z naruszeniem prawa lecz odmawiającą jej uchylenia ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. GINB decyzją z dnia [...] lipca 2012r utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012r. Ponadto, wbrew twierdzeniu podnoszonemu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] nie wykazano, iż cyt. "nie można stwierdzić wystąpienia w realizacji budowy przerw dłuższych niż 2 lata". Stąd też należało utrzymać w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. O. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji GINB z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] odmiennie oceniono dowody zgromadzone w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...]. Skarżący wskazał, że ustalenie terminu rozpoczęcia budowy przy [...] we [...] w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] oparto na protokołach z wizji lokalnych przeprowadzonych bez udziału stron w dniach 16 maja 1994r i 9 września 1994 r. przez pracowników Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego, zawiadomieniu z dnia 22 września 1994 r. o wszczęciu postępowania oraz decyzji Zarządu [...] z dnia [...] października 1994 r. nr [...] w/s rozwiązania umowy wieczystego użytkowania gruntu przy ul. [...] we [...]. Protokoły z wizji lokalnych przeprowadzonych w 1994 r. sporządzono do postępowania w/s rozwiązania umowy wieczystego użytkowania gruntu przy [...]. Dokładność ustaleń zawartych w tych protokołach, chociaż podczas wizji nie wykonano żadnych pomiarów ani odkrywek wystarczyła, by móc wówczas, tj. w 1994 r. stwierdzić, że budynek przy [...] nie był zrealizowany w stanie surowym zamkniętym. Skarżący zauważył, że określeniu w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] 1994 r. jako daty rozpoczęcia budowy przy [...]we [...] na podstawie wcześniej wymienionych dokumentów, sporządzonych do innej sprawy (zakończonej decyzją Zarządu [...] z dnia [...] października 1994 r. nr [...]) przeczy wprost: - zapis w dzienniku budowy, zgodnie z którym roboty rozpoczęto 10 października 1987 r., - zapis w rejestrze pozwoleń na budowę, zgodnie z którym decyzja zezwalająca na budowę przy [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...] była dokumentem prawnie obowiązującym do czasu uprawomocnienia się decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], wygaszającej pozwolenie na budowę przy [...], - ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 1998 r. nr [...] uchylającą pozwolenie na budowę z dnia [...]grudnia 1987 r. nr [...] przy [...] we [...]. Z uzasadnienia w/w decyzji Wojewody [...] wynika, że na podstawie dokumentów zebranych w sprawie legalności budowy przy [...] zakończonej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] marca 1998 r. nr [...] nie można stwierdzić wystąpienia w trakcie realizacji tej budowy przerwy dłuższej niż 2 lata. Skarżący podniósł, że zagadnienie czy w realizacji budowy przy [...] wystąpiła w okresie od 2 grudnia 1987 r. do 1994 r. przerwa przekraczająca okres 2 lat zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] oraz ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...]. Następnie skarżący wskazał, że w grudniu 2001 r. zapoznał się z aktami sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...]. W aktach tej sprawy nie było żadnych dokumentów z wizji lokalnych przeprowadzonych w 1994 r. przez pracowników Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego [...] ani też zawiadomienia o wszczęciu postępowania w/s rozwiązania umowy wieczystego użytkowania gruntu przy [...] we [...], nie było także decyzji Zarządu Miasta [...] z dnia [...] października 1994 r. nr [...]. Skarżący wskazał, że w/w dokumenty zostały niezasadnie wykorzystane w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], a ustalenie na ich podstawie daty – 1994 r. jako daty rozpoczęcia budowy przy [...] to błąd. W 1994 r. na działce przy [...] stała połowa wspólnej ściany z budynkiem nr [...], co stanowi prawie 30% wszystkich ścian budynku w stanie surowym otwartym przy [...]. Podniósł, że wówczas była także wykonana ława fundamentu głównego. Zauważył, że podczas wizji lokalnej dnia 9 września 1994 r. nie odnotowano wykonania wspólnej ściany. Fakt realizacji wspólnej ściany posadowionej na działce nr [...] w cyklach budowy budynku nr [...] również przeczy twierdzeniu, że budowa przy [...] została rozpoczęta po 1994 r. Zauważył, że w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] błędnie ustalono termin rozpoczęcia budowy przy [...] we [...] - wbrew zapisom w dzienniku budowy, zapisom w rejestrze pozwoleń na budowę, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...]. Wyjaśnił, że kwestia wystąpienia ponad 2 letniej przerwy w realizacji budowy przy ul. [...] we [...] w okresie od wydania [...] grudnia 1987 r. pozwolenia na budowę została rozstrzygnięta decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...]. W tej decyzji rozstrzygnięcie co do wystąpienia dwuletniej przerwy dotyczyło okresu od 2 grudnia 1987 r. do 22 czerwca 1998 r. Decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] rozstrzygnięto również kwestie wystąpienia "dwuletniej przerwy" w okresie od 2 grudnia 1987 r. do 21 listopada 2001 r. Skarżący wskazał, że decyzja Wojewody [...] w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego wystąpienia "dwuletniej przerwy" w okresie od 2 grudnia 1987 r. do 1994 r. jest decyzją, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzja ta została wydana także z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przytoczone w skardze przesłanki wskazują również na naruszenie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] przepisu art. 16 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż decyzja prawa nie narusza, dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, że kontrolowana przez sąd decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie - czy dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], którą stwierdzono wygaśnięcie decyzji Zastępcy Architekta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...] udzielającej U. i A. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] położonej przy ul. [...] we [...] nie jest dotknięta żadną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Badana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] została wydana w nadzwyczajnym trybie w sprawie stwierdzenia nieważności. W/w rozstrzygnięciem Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Zastępcy Architekta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...] udzielającej U. i A. pozwolenia na budowę gdyż przy wydaniu decyzji nr [...] Prezydent [...] rażąco naruszył art. 37 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane według stanu obowiązującego w dniu jej wydania, stosując go jako podstawę rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie ocenił, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Wojewoda [...] prawidłowo wskazał, że Decyzja Zastępcy Architekta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane wygasa z mocy prawa w sytuacji wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 32 ust 1 Prawa budowlanego z 1974r i brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji wygaszającej pozwolenie na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaakceptował ustalenia Wojewody [...] dokonane w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy z których wynika, że skarżący nie rozpoczął budowy w ciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] powołał się na znajdujące się w aktach sprawy: 1) Zawiadomienie z dnia 22 września 1994 r. Dyrektora Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego [...], o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie rozwiązania notarialnej umowy użytkowania wieczystego i odebrania skarżącemu gruntu położonego przy ulicy [...]we [...]. Z zawiadomienia wynika, iż w czasie wizji lokalnych przeprowadzonych w dniach 16 maja 1994 r. oraz 9 września 1994 r. , nie stwierdzono rozpoczęcia żadnych prac budowlanych, mimo, iż termin zakończenia budowy upłynął w czerwcu 1992 r. 2) Pismo E. Z. złożone w Urzędzie Miejskim [...] w dniu 2 sierpnia 1995 r. informujące o rozpoczęciu w kwietniu 1995 r. budowy przez przeprowadzenie wykopów pod ławy fundamentowe. 3) Protokół z oględzin dokonanych przez pracownika Działu Nadzoru Budowlanego, przy udziale E. Z., w dniu 13 września 1995 r., w którym stwierdzono, iż na nieruchomości przy ulicy [...] we [...] prowadzona jest budowa domu jednorodzinnego bez pozwolenia na budowę. Wykonano wykop fundamentowy otwarty. Obecnie wykonane są ławy fundamentowe. 4) Protokół z oględzin dokonanych przez pracownika Działu Nadzoru Budowlanego, przy udziale A. O., w dniu 8 grudnia 1995 r., w którym A. O. oświadczył, że roboty budowlane wykonywane są na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. oraz, że roboty rozpoczęto w 1989 r. i prowadzone są w cyklach z przerwami nie przekraczającymi dwóch lat. W celu udokumentowania przebiegu prac budowlanych inwestor zobowiązał się do przedłożenia dziennika budowy w terminie do dnia 10 stycznia 1996 r. 5) Pismo E. Z. z dnia 18 września 1996 r. informujące, iż na działce przy ulicy [...] we [...] trwają nielegalnie następujące prace budowlane: - kwiecień 1995 r. – budowa fundamentów, - maj 1996 r. – przyłącze wodne, - sierpień 1996 r. – przyłącze energetyczne, - wrzesień 1996 r. – zwieziono materiały budowlane i przystąpiono do kolejnych prac budowlanych; 6) Protokół z oględzin dokonanych przez dwóch pracowników działu Nadzoru Budowlanego, przy udziale trzech pracowników Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji oraz A. O., w dniu 15 października 1996 r., w którym stwierdzono, iż na terenie posesji przy ulicy [...] we [...] prowadzone są roboty budowlane związane z budową domu mieszkalnego w zabudowie szeregowej. Wykonano fundamenty, ściany przyziemia oraz strop nad przyziemiem. Obecnie prowadzone są roboty murowe ścian parteru. Na budowie nie ma dziennika budowy ani tablicy informacyjnej. Roboty prowadzone są bez nadzoru Kierownika budowy. Wykonano przyłącza wody bez wymaganego przepisami pozwolenia z Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji. A. O. oświadczył, iż w roku 1989 wykonał ławy fundamentowe, a w roku 1995 zgromadził materiały na dalszą budowę. A. O. ponownie zobowiązał się do dostarczenia dziennika budowy do dnia 30 października1996 r. W świetle powyżej wymienionych dokumentów Wojewoda [...] uznał za niewiarygodne twierdzenie A. O. o rozpoczęciu robót budowlanych w roku 1980 poprzez wykonanie ław fundamentowych, podczas gdy po przeprowadzeniu wizji lokalnych i oględzin w dniach 16 maja 1994 r. oraz 9 września 1994 r. pracownicy Urzędu Miejskiego [...], Wydziału Gospodarki Nieruchomościami nie stwierdzili rozpoczęcia żadnych prac budowlanych. W dniu 13 września 1995 r. pracownik Urzędu Miejskiego [...], Działu Nadzoru Budowlanego stwierdził wykonanie ław fundamentowych. Ponadto A. O., mimo dwukrotnego zapewnienia, nie przedłożył dziennika budowy jako dowodu potwierdzającego złożone przez siebie oświadczenie. Wobec powyższego Wojewoda [...] stwierdził, że rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło po upływie ponad 7 lat od daty wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dlatego wystąpiła przesłanka z art. 32 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r powodująca utratę z mocy prawa ważności decyzji Zastępcy Architekta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody [...] ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę utraciła ważność z mocy prawa brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 37 ust 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane. Przepis ten bowiem wymaga stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę, która znajduje się w obrocie prawnym, co w omawianej sprawie nie występuje. Wojewoda [...] uznał zatem, iż Prezydent [...] wydając weryfikowaną decyzję z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] na podstawie art. 37 ust 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane w sposób rażący naruszył zawartą w tym przepisie normę prawną, co wypełnia przesłankę obligującą do stwierdzenia nieważności tej decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie podzielił ocenę Wojewody [...] dotyczącą wydania decyzji wygaszającej pozwolenie na budowę z rażącym naruszeniem art. 37 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane, co obligowało Wojewodę [...] do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] nie można czynić zarzutu dotyczącego odmiennej oceny dowodów. Wojewoda [...] samodzielnie dokonywał ustaleń w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który w uzasadnieniu decyzji został szeroko omówiony. Dokonując własnych ustaleń na podstawie zamkniętego materiału dowodowego Wojewoda [...] nie był związany ustaleniami dokonanymi w innym postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...]. Zarzuty skargi sprowadzają się do zakwestionowania ustaleń poczynionych przez Wojewodę [...] i nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] która również została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy weryfikuje samo orzeczenie. Powołana przez skarżącego ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i uchylała decyzję organu I instancji nie rozstrzygając sprawy pod względem merytorycznym. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), skargę oddalił.