VII SA/Wa 1893/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. S. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] listopada 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności zabudowy działki o numerze ewid. [...], której właścicielem są E. i M. S.. Przedmiotowa działka położona jest w miejscowości [...], gmina [...]. Podczas oględzin stwierdzono, że na ww. działce znajdują się: budynek mieszkalny letniskowy oraz 2 budynki gospodarcze. Niniejsze postępowanie dotyczy budynku gospodarczego zlokalizowanego około 1 m od granicy działki [...] o wymiarach 3 X 5,20 m. Organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 49b ust. 1 ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "k.p.a.". Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że dla terenu gminy [...] nie ma aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, ani założeń do planu, co wynika z pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Nie można zatem dokonać prostej oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dalej, organ stwierdził, że samowolną realizację na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gm. [...] budynku gospodarczego o wymiarach około 3.00 x 5.20 m (powierzchnia zabudowy ok. 15.60 m2) należy rozpatrywać na podstawie przepisów obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Jako podstawę materialno - prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 49b ust. 1 Pra budowlanego, zgodnie z którym: "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie a wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu pr właściwy organ. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 projektu zagospodarowania działki lub terenu; zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budów z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku nie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Jakkolwiek obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki w stosunku do obiektów wybudowanych bez wymaganego prawem uprzedniego zgłoszenia zamiaru ich wykonania nie ma charakteru bezwzględnego, niemniej jednak PINB w [...] nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego, o wym. ok. 3,00m x 5,20m zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...], wskazując na brak zgodności jego lokalizacji z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy zauważył, ze przedmiotowy budynek nie jest przeznaczony na pobyt ludzi należy go zakwalifikować do wskazanej w § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie kategorii PM. Zgodnie z treścią § 271 ust. 8 najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak wynika natomiast z treści § 271 ust. 2 w/w rozporządzenia jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie z treścią § 271 ust. 1 minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL i PM wynosi 8m. W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał organ powiatowy minimalna odległość pomiędzy spornym budynkiem a granicą lasu winna wynosić zatem 12m. Tymczasem jak ustalił organ powiatowy odległość od granicy lasu wynosi w przedmiotowej sprawie ok. Im co wynika z analizy znajdującego się w aktach sprawy wyrysu mapy ewidencyjnej z dnia [...]-08-2015r. Zasadnie zatem w ocenie [...]WINB w niniejszej sprawie organ powiatowy odstąpił od wdrożenia procedury legalizacyjnej w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez skarżącego w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że nie mogą skutków uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji podkreślając, że organ administracji publicznej prowadząc stosowne postępowanie w sprawie samowoli budowlanej orzeka na podstawie przepisów ustawy z 1974 r. jedynie w przypadkach obiektów podlegających obecnie reżimowi wskazanemu w art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994r. których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. [...]WINB w tym miejscu zauważa, iż charakter przedmiotowej inwestycji polegającej na realizacji budynku gospodarczego o wym. ok. 3,00m x 5,20m nie mieści się w dyspozycji obowiązującego obecnie art. 48 ustawy prawo budowlane z 1994r. a zatem wyklucza możliwość zastosowania przepisu art. 103 cyt. ustawy co w konsekwencji musi prowadzić do uznania braku podstaw prawnych prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o ustawę Prawo budowlane z 1974r. Skoro przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., który jest przepisem intertemporalnym, odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy wypełniających hipotezę art. 48 tej ustawy i nie można stosować do niego wykładni rozszerzającej, to nie może mieć on zastosowania do sytuacji wskazanych w innych przepisach p.b. z 1994 r. a w szczególności wynikających z art. 49b tej ustawy. Bez wpływu na treść niniejszego orzeczenia pozostaje także przedstawione w toku postępowania odwoławczego przez stronę skarżącą zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia [...]-05-2016r. dotyczące zgodności spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego uchwałą z dnia 10-11- 1994r. z którego treści wynika, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1994r. dopuszczał istniejącą zabudowę na przedmiotowej działce albowiem w ocenie [...]WINB na w/w terenie mogły istnieć obiekty wybudowane legalnie. Nota bene podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki w/w obiektu nie jest w niniejszej sprawie niezgodność z przepisami zagospodarowania przestrzennego ale naruszenie przepisów techniczno - budowlanych. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył w dniu 3 sierpnia 2016 r. M. Ł., zwany dalej również "skarżącym", wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49b ust. 1 i 2 ustawy — Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu reżimu prawnego obecnie obowiązującej ustawy, podczas gdy zastosowanie powinny mieć przepisy art. 37, 40 i 42 ustawy — Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., których stosowanie dopuszcza art. 103 ust. 2 ustawy obowiązującej; naruszenie procedury administracyjnej w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak właściwego zgromadzenia materiału dowodowego polegające na pominięciu ustaleń ostatnio obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie można obarczać inwestora zarzutem niedopełnienia obowiązku dokonania zgłoszenia budowy przedmiotowego budynku. Zarówno art. 30 ust. 1 pkt 1 pr.bud. z 1994 r., jak i cała ustawa w dacie budowy obiektu nie obowiązywała. Nie można więc uznać, że inwestor przystępując do budowy budynku gospodarczego obowiązany był dokonać zgłoszenia, bowiem zgodnie z główną zasadą określającą porządek prawny prawo nie może działać wstecz. Analiza obowiązków inwestora powinna być dokonana na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r. oraz aktów wykonawczych do tej ustawy. Skarżący twierdził, że w dacie budowy ww. budynku gospodarczego inwestycja taka wymagała pozwolenia na budowę. Zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla budynku gospodarczego o takiej charakterystyce, jak będący przedmiotem postępowania, nie przewidywały jednak przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego z dnia 20 lutego 1975 r., wydanego na podstawie art. 28 ust. 4 pr.bud. z 1974 r., ani inne przepisy. W związku z tym organ niezasadnie przyjął, że budowa w niniejszym przypadku wiązała się z koniecznością dokonania zgłoszenia, natomiast wymagane pozwolenie na budowę nie zostało wydane. Z tego względu postępowanie w niniejszej sprawie nie może się toczyć na podstawie art. 49b pr.bud. z 1994 r., lecz powinno być prowadzone na podstawie art. 37, 40 i 42 pr.bud. z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 pr.bud. z 1994 r. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji wskazał w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Po rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego i argumentów stron, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, które przepisy należy stosować do ww. budynku gospodarczego położonego na działce o nr ewid. [...] wybudowanego przed 1 stycznia 2005 r. To że budowa miała miejsce w roku 1994 wynika z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skoro przyjęto, że budynek gospodarczy powstał przed 1 stycznia 1995 r. rozstrzygnięcie o przepisach właściwych dla rozpatrywanej sprawy należy oprzeć na wykładni przepisów przejściowych do obecnie obowiązującej ustawy. Kluczowy dla sprawy art. 103 ust. 2 pr.bud. z 1994 r. wskazuje, że art. 48 [obecnie obowiązującej ustawy] nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. W drugim zdaniu powołanego przepisu dodaje się, że "do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe". W kontekście możliwości zastosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., czyli ustalenia czy obiekt wówczas budowany wymagał pozwolenia na budowę, ocenie podlega to, czy w dacie budowy tego obiektu wymagane było na jego wzniesienie pozwolenie na budowę. W sytuacji, gdy nie ma wątpliwości, że budowa obiektu pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. wymagała pozwolenia na budowę (a nie zgłoszenia, które wówczas stosowane było tylko do rozbiórek niektórych obiektów) uznać należy, że przy budowie tego obiektu doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., przez wybudowanie obiektu bez pozwolenia na budowę. Stan faktyczny sprawy, oceniany przez pryzmat przepisów obowiązujących w dacie budowy tego obiektu wypełniał zatem hipotezę art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. przewidującego nakazanie rozbiórki obiektów wybudowanych bez pozwolenia na budowę, a zatem przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego miał zastosowanie. Należy również podzielić opinię skarżącego, że przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie przewidywały wyjątku od zasady uzyskiwania pozwolenia na budowę dla takich budynków gospodarczych. W szczególności nie obowiązywały wówczas przepisy o zgłoszeniu zamiaru robót budowlanych jako uproszczona procedura zgodnego z prawem podejmowania działań budowlanych. Zgłoszenia dotyczyły tylko niektórych rozbiórek. Z tego względu zastosowanie przez organy właściwe w sprawie obecnie obowiązujących przepisów o zgłoszeniu oraz art. 49b pr.bud. z 1994 r. jest całkowicie bezpodstawne Skoro przyjmujemy bez zastrzeżeń, że w rozpatrywanej sprawie fakt samowoli budowlanej miał miejsce przed dniem 1 stycznia 1995 r., to należy przyjąć za wadliwa ocenę zgromadzonych dowodów i poczynionych ustaleń a także błędnej interpretacji przez organ odwoławczy art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Dlatego też, Sąd w całości podziela zarzuty skargi wskazujące na naruszenie w sprawie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Należy wskazać, że zgodnie z art. 49b ust. 1 Pr. bud. z 1994 r. organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Z samej więc treści hipotezy tego artykułu wynika, że nakaz rozbiórki może dotyczyć wyłącznie takiego budynku, który albo jest dopiero w budowie, albo został wybudowany, ale bez prawem (z natury rzeczy obowiązującym w dacie budowy) wymaganego zgłoszenia. Przy czym wymóg zgłoszenia przed wybudowaniem musi wynikać z obowiązującego prawa – ustawodawca użył określenia "wymagane". Takie orzeczenie przez PINB i [...]WINB narusza więc nie tylko art. 49b ust. 1 Pr. bud. z 1994 r. poprzez jego błędne zastosowanie, ale również art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez działanie organów na podstawie błędnie ustalonych przepisów prawa, naruszenie obowiązku stania na straży praworządności i załatwienia sprawy zgodnie z interesem obywatela i interesem społecznym, a także poprzez podważenie zaufania obywateli do władzy publicznej. Jak Sąd stwierdził wyżej decyzje organów obarczona jest ponadto wadą naruszenia art. 103 ust. 1 w zw. z ust. 2 Pr. bud. z 1994 r. bowiem zgodnie z dyspozycją ww. artykułu do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem, że art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że – jak tut. Sąd wskazał powyżej – samowola budowlana skarżących powstała na skutek wybudowania budynku bez wymaganego pozwolenia na budowę, przeto zastosowanie miałby art. 48 Pr. bud. z 1994 r., ale z mocy art. 103 ust. 2 tej ustawy zastosowanie mają przepisy dotychczasowe. Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo NSA (wyrok dnia 18 września 2007 r. II OSK 211/06, wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r. II OSK 837/150). Wnioski o konieczności stosowania dotychczasowego prawa, a nie art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. pośrednio i przez analogię wynikają z uchwały 7 sędziów NSA z dnia 10 czerwca 1996 r. OPS 3/96 (Legalis) i jej uzasadnienia. Naruszając nakaz stosowania przepisów dotychczasowych, organ I instancji nie zastosował więc art. 37 ust. 1 i ewentualnie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., który to przepis stanowi podstawę prawną wydania decyzji nakazującej rozbiórkę w ustalonym stanie faktycznym. Z natury rzeczy, organ nie stosując tego artykułu nie mógł również poprawnie przeprowadzić postępowania legalizacyjnego, w celu ustalenia, czy nakazanie rozbiórki jest konieczne. PINB w żaden bowiem sposób nie ustalił, czy budynek ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt. 1) i 2) ustawy z 1974 r.). Organ II instancji, kontrolujący decyzję PINB błędnie utrzymał w mocy tak wadliwą decyzję organu I instancji, przez co naruszył ww. przepisy, ale także art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. orzekając wadliwie merytorycznie. [...]WINB powinien był zaskarżoną decyzję uchylić do ponownego rozpoznania, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., gdyż została wydana z naruszeniem ww. przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie wykonując dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. [...]WINB nie mógł, z natury rzeczy, wskazać PINB okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozstrzyganiu. Ustalając przesłanki do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. organ ustali przede wszystkim, czy przedmiotowy budynek znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był w dacie budowy przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę, lub czy powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt. 1) i 2) ustawy Prawo budowlane z 1974 r.). Dlatego też organ przeanalizuje ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego nieruchomość skarżących, uchwalonego przez Radę Gminy już w grudniu 1988 r. a także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. w zakresie przeznaczenia tego terenu i możliwości ewentualnej legalizacji tego obiektu. Organ rozważy również możliwość, jaka wynika z art. 40 Pr. bud. z 1974 r., o ile jego ustalenia pozwolą na uznanie, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, i możliwe jest wydanie inwestorowi lub właścicielowi decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W tym też celu organ ustali, czy nieruchomość skarżących znajduje się (lub, że się nie znajduje) w strefie ochronnej w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska i jakie ograniczenia z takiego faktu wynikają. Organ weźmie pod również uwagę obowiązujące w dniu zakończenia budowy przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Z przyczyn wyżej wskazanych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., uznając, że wyżej wskazane naruszenia przepisów postępowania miały istotny i decydujący wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i decyzji je poprzedzającej, orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.