VII SA/Wa 1894/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA – Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2007r nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę J. K.. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2007r. Druk odbioru podpisał ojciec skarżącego R K. Zgodnie z przepisem art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz.1071 ze zm.), w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Podjęcie zatem przesyłki adresowanej do skarżącego przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznacza podjęcie się przez niego oddania decyzji adresatowi. W świetle powyższego argument powoływany przez skarżącego, że odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 3 września 2007r nie może mieć wpływu na ocenę prawną skuteczności doręczenia w świetle art. 43 Kpa. Skoro zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2007r., zatem termin do wniesienia skargi upłynął skarżącemu z dniem 26 września 2007r. tj. po upływie trzydziestu dni od daty doręczenia decyzji. Z akt sprawy wynika, że skarga wniesiona przez J.K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2007r nr [...] została wysłana do organu w dniu 2 października 2007r., zatem z uchybieniem ustawowego terminu Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.